Genel

Seni özlemem için bana fırsat verir misin lütfen?

Karmaşık bir iş bu, hiç beklenmedik dönüşler, düşüşler, çıkışlar içeriyor. Neden öyle olduğunu anlamadığınız bir çok olayı yaşıyorsunuz, belki de anlamamak için çaba sarf ediyorsunuz kim bilebilir. Sonuçta birlikteliğiniz devam ediyor ve çok mutlu hissediyorsunuz. Birden üstünüzdeki ilginin bıkkınlığını yaşıyorsunuz. Yaşadığınız bıkkınlık, anlatılmaz bir hal alıyor. Öyle ki baktığınız her yerde o ilgiyi görüyorsunuz. O gün geliyor: yatağa yaklaşırken onun vücudunun çok kıvrak bir yılan

12 Yorum
16.233 görüntü

Admin
19 Mart , 2012 14 yıl

Yaşamın İçinden

Televizyon Dizilerindeki Profesyonellerin Dizi İçin Bilmemezlikten Gelmeleri Kadar Komik Bir Şey Yok?

Televizyon Dizilerindeki Profesyonellerin Dizi İçin Bilmemezlikten Gelmeleri Kadar Komik Bir Şey Yok? Haklısınız, bu durum gerçekten absürt bir komedi unsuru haline gelebiliyor. İzleyici olarak o karakterin uzmanlık alanını bildiğimizde, sırf senaryo ilerlesin diye yapılan "mantık hataları veya görmezlikten gelmeleri" ya da "cehalet anları" göze çok batıyor. Dizilerdeki profesyonellerin "bilmemezlikten gelme" hallerindeki en komik klişelerden bazıları şunlar: Bilişim Uzmanları: Dünyanın en iyi

0 Yorum
604 görüntü

Admin - Şurada: Yaşamın İçinden
11 ŞubatŞub 11

Yaşamın İçinden

Ekonomi Şokta: "BENZİNLİ ARAÇLAR TARİHE GÖMÜLÜYOR! Garajınızdaki O 'Yürüyen Müze'den Kurtulmanın Vakti Geldi!"

Ekonomi Şokta: "BENZİNLİ ARAÇLAR TARİHE GÖMÜLÜYOR! Garajınızdaki O 'Yürüyen Müze'den Kurtulmanın Vakti Geldi!" Elektrikli araç devrimi artık bir gelecek projeksiyonu olmaktan çıkıp, otomotiv dünyasının ana ekseni haline geldi. Eğer bugün yeni bir araç almayı düşünüyorsanız, tercihinizi elektrikli bir modelden yana kullanmanız için rasyonel, ekonomik ve çevresel pek çok neden bulunuyor. İşte yeni bir araç alırken neden elektrikli bir modeli seçmeniz gerektiğine dair kapsamlı bir değerlendirme: 1

16 Yorum
977 görüntü

Admin - Şurada: Yaşamın İçinden
13 NisanNis 13

Yaşamın İçinden

Kutsal Direksiyon Haklılığı: Kendine Mübah, Başkasına Günah!

Kutsal Direksiyon Haklılığı: Kendine Mübah, Başkasına Günah! Trafikteki Görünmez Ayna: Çifte Standartlar ve Direksiyon Başındaki "Haklılık" İllüzyonu Modern şehir yaşamının en büyük stres kaynaklarından biri olan trafik, aslında insan psikolojisinin en ham ve filtrelisiz halini sergilediği devasa bir laboratuvardır. Direksiyon başına geçen bireyin, kapalı bir metal kutunun verdiği güven hissiyle birlikte büründüğü "dokunulmazlık" zırhı, toplumsal yaşamdaki etik değerlerin hızla aşınmasına neden

1 Yorum
300 görüntü

Admin - Şurada: Yaşamın İçinden
5 NisanNis 5

Yaşamın İçinden

TEK BİR BABAN VAR

TEK BİR BABAN VAR 5 yaşında - Baba, sen benim kahramanımsın. 12 yaşında - Baba, çok katısın. 16 yaşında - Babam çok eski kafalı. 18 yaşında - Kendi başıma yaşamak için sabırsızlanıyorum. 25 yaşında - Baba, haklıymışsın. 30 yaşında - Keşke babamla daha fazla zaman geçirebilseydim. 50 yaşında - Babamı kaybetmek istemiyorum. 70 yaşında - Babamın yanımda olması için her şeyden vazgeçerdim. Tek bir baban var. Hayattayken değerini bil.

0 Yorum
423 görüntü

Admin - Şurada: Yaşamın İçinden
26 Kasım , 2025 Kas 26

Günümüz Müslümanları

Her seferinde gülesim gelir Kandil gecelerinde camilerden naklen yayinlanan mevlid okunusunda. Hoca bir makam esliginde arapca bir seyler okur. Bizim millet de el pence dinler. Kimi aglar, kimi kendinden gecer, kimi bagirir. Sorsan "ne anladin" diye, cevap koskoca bir HIÇ . Ibadet geregi namaz kilar. Ancak söyledigi dualarin hiçbirini anlamaz, üstelik onlari ezberlemek için de bayagi ugrasmistir hani. "Ana dilde ibadet" dersin, ortalik ayaga kalkar "olur mu hiç öyle sey" diye. Ama diger taraftan

2 Yorum
1.872 görüntü

yam_yam
12 Eylül , 2006 19 yıl

EŞ RUHLAR

Dünyanın herhangi bir yerinde, en iyi yanlarımızı ortaya çıkaracak, birlikte iken kendimizi tamamlanmış hissedeceğimiz, bizi olduğumuz gibi kabul edecek bir erkek veya kadın vardır. Eğer biz de onu aramaya başladı isek, buluşma vaktimiz gelmiş demektir. Onu her an bulmamız mümkündür... Bazı çiftler, birbirlerinin en güzel yönlerini ortaya çıkarırlar. Bu çiftlerin birlikte iken, tek başlarına ulaşabileceklerinden çok daha yüksek gelişim düzeylerini yakalamış oldukları görülmüştür. Çiftler a

0 Yorum
722 görüntü

harmony
10 Eylül , 2006 19 yıl

DÖNÜLMEZ YOLUN BAŞINDA

Sarı perdeyle ayrılmış iki yol uzanıyor önümde, İki yoldan ilkini nedense seçemedim, üzgünüm! Siz yolcuysanız varın geçin, daha bekleyebilirim ben… Kararsızım; tekin değil belli bu yoldan ikisi de; Nice çalılar bitmiş baksanıza, uzanıyor önümde! İyi gibi görüneni; kendine çekti, aldı beni Nice nice üstünlüklerini bir bir saydı döktü. Renk renk çiçekliydi, üstelik yemyeşildi… Yolcular birer birer geçtikçe bu yoldan, Ayak uçlarında uzanırdı yemyeşil dağ yolu. Sabaha çıkabilen iki

0 Yorum
717 görüntü

ohb
10 Eylül , 2006 19 yıl

Senden Ne Farkım Kalır ki...

Işıklarını kapattım bir bir bu sevda şehrinin büyüsüne kapılmış , sahte yüzlerle dolanan , maskelerin ardında gülümseyip , dört duvar arasında kendini insan sananlara....Hey be koca şehir kimler geldi kimler geçti bu kaldırım taşlarından..Kimlerin ayak izleri kaldı...Kimleri yuttun bu koca şehrin gölgesinde..Kimleri yok saydın pırıltılı yalan gecelerinde....Kimlere sahte gülümsemeler dağıtıp bir oyuncak gibi oynadın...Gürültülerin içerisinde kimleri ezip geçtin bir solukta..Gül yapraklarının alt

2 Yorum
1.007 görüntü

Gece Yağmuru
8 Eylül , 2006 19 yıl

Unutamam Sandın Değil mi ?

Yosun kokularındaki denizin tadını, Tuzlu sulardaki hayatın tadını, Sende bulduğum yaşamanın tadını, Unutamam sandın değil mi ? Yaşamanın en güzel anlamını, Sevmenin sendeki değişmeyen anlamını, Bir yudum suda bulduğum tarifsiz anlamı, Unutamam sandın değil mi ? Kaybolsada gözlerimdeki ışık, Vermese de yüreğime güneş bir damala ışık, Olsada bu deli gönlüm karma karışık, Unutamam sandın değil mi ? Verilen sözler çıksada boşa, Umudumu yitirsemde sensizliğe koşa koşa, Ak

3 Yorum
1.534 görüntü

Gece Yağmuru
8 Eylül , 2006 19 yıl

Gücenmedim Kalleşliğine...

Sırçalı köşkün çoşkun büyüsü.. Sevda bahçelerinin zamansız açan çiçeği... Hiç kızmadım sana , gücenmedim, Vakitsiz verdiğin tomurcuklardaki, Çiğ damlalarına asla yüz çevirmedim... İstedim ki gönlünce aç , bahara dön yüzünü, İstedim ki yapraklarına dokunmasın esen rüzgar.. Hiç kırılmadım,gücenmedim, Boynunu büktüğünde mor menekşelerim.. Dinmek bilmeyen yağmurlarda, Çamur tutan gül fidelerimi, Nasıl da ezip geçtin hiç düşünmeden.. Koklamaya kıyamadığım güllerimi , Nasıl d

1 Yorum
687 görüntü

Gece Yağmuru
8 Eylül , 2006 19 yıl

Ölümün Gölgesinde...

Yakar bu sevda ateşi sönmek bilmeyen yüreğimi, Unutulmaya yüz tutmuş şehirde .. Her söz her göz bir ok gibi saplanır, Saplanırda kimseler görmez derinden akan, Durmak bilmeyen kanı... Biz ki sevdayı en derinden yaşadık, Belki çocuk masumluğunda, Belkide iblisin gölgesinde... Bir tutam umutla doyurduk karnımızı, Aç kalmasın diye yüreklerimiz... Adına yaşamak dedik... Yaşamak ama saygınlığın en üst seviyesinde... Çizgilerimizi hiç aşmadık, Sınırlarımızı bildik, Haram de

2 Yorum
809 görüntü

Gece Yağmuru
8 Eylül , 2006 19 yıl

KIRLANGIÇLARIN ÖMRÜ...

Günlerden bir gün kırlangıcın biri bir adama aşık olmuş. Ve adamın penceresine konup adama şöyle demiş: - Ben seni çok seviyorum lütfen pencereyi açıp beni içeri alda beraber yaşayalım. Adam - Olmaz alamam... Sen bir kuşsun hiç bir kuş adama aşık olurmu? demiş. Kırlangıç tekrar: -Lütfen pencereyi açıp beni içeri al birlikte yaşarız. Hem ben sana dost ve arkadaş olurum canında sıkılmaz birlikte yaşar gideriz, demiş. Adam yine: - Alamam... Git başımdan, diye cevap vermiş. Üçüncü ve son defa

0 Yorum
616 görüntü

harmony
7 Eylül , 2006 19 yıl

MiNNaCıK SeWdACıK.......

Evi beyaza boyattım Kapısına seni yazdım Erkenden uyandım Yağmurlara baktım Yağmurlara baktım Daldım oyalandım Güller açılınca, gülüyorsun sandım Kuşlar uçuşunca, biliyorsun sandım Hadi geliver, hadi gülüver Mini mini minnacık Hadi geliver, hadi gülüver Mini mini sevdacık Evi beyaza boyattım Kapısına seni yazdım Derdime de dayandım Mazimize baktım Mazimize baktım Daldım oyalandım Güller açılınca, gülüyorsun sandım Kuşlar uçuşunca, biliyorsun sandım Hadi geliver, hadi gülüve

0 Yorum
498 görüntü

made in turkey!
31 Ağustos , 2006 19 yıl

KeLeBeĞiN ŞaNSı..............

Yine saçlarını toplamış gidiyor güneş Deniz gidip gelip eteğini öpüyor sahillerin Uzaklardan, çok uzaklardan görmesi zor tekneler geçiyor Hayallerim iç cebimde Ağır ağır yola çıkarım ben de seninle İsmin hece hece çınlar içimde Seni her düşündüğümde Güzel şeyler gelir aklıma her nedense Süzülür uçurtmalar gibi hatıralar Uçurtmanın ipi kaçar elimden İpi kaçar uçurtmanın Uçurumun kenarında bulurum kendimi birden Uçurumun kenarında Kelebeğin şansını seyrederken Kelebeğin

0 Yorum
669 görüntü

made in turkey!
31 Ağustos , 2006 19 yıl

Yaşamın İçinden

Şiddetten Hoşlanmak

Turkish-Media.Com forumu bana yeni bir şey daha öğretti: İnsanlar Şiddetten hoşlanıyorlar... Korku ve Gerilim Bölümünü açtıktan sonra gördümki en sakin insan bile çok şiddet içeren şeylere bakıyor ve o bölümde ileti postalıyor. Buradan şu çıkarılmamalı hoşlanmıyor olabilirler ama bakıyorlar ve devamlı müdavimi olmuş gibi görünüyorlar. Kendime şu soruyu sorma gereği hissettim: Şiddet insanın neresinde saklı? Bunu herkesin kendine sormasında fayda var sanıyorum... Şid

0 Yorum
1.102 görüntü

Admin - Şurada: Yaşamın İçinden
29 Ağustos , 2006 19 yıl

BAKMAK AMA GÖREMEMEK..

adam fısıldadı : -Rabbim konus benimle, Ve bir kus cıvıldadı agaçta. Ama adam duymadı. Sonra adam bagirdi: -rabbim konus benimle! Ve gökyüzünde bir simsek çaktı. Ama adam dinlemedi onu. Adam etrafına bakındı ve -Rabbim , seni görmeme izin ver dedi. Ve bir yıldız parladı gökyüzünde. Ama adam farkına varmadı. Ve yüksek sesle haykırdı: -Rabbim bana bir mucize göster! Ve bir bebek dogdu bir yerlerde . Ama adam bunu bilemedi . Sonra çaresizlik içinde sızlandı: _Dokun bana Rabbim v

0 Yorum
703 görüntü

harmony
28 Ağustos , 2006 19 yıl

herşey bu kadar basit mi?

madem hersey bu kolay bu kadar basıt (kazık atmak,can acıtmak,çekip gitmek gibi) bu kadar normallesmıs bunları kabullenmek ayakta durmak nıye bu kadar zor o zaman...

0 Yorum
966 görüntü

tinkar
27 Ağustos , 2006 19 yıl

Bir Ayrılık Gününde...

Ne gariptir şu ayrılık günleri Bir dosttan da, düşmandan da ayrılsan Nedense bir tuhaf oluyor insan Derin bir sızı giriyor içeri Son bir defa bakarken caddelere Dükkanlara, evlere, kahvelere Hatıra yüklü kervanlar geçiyor Dolu dolu gözlerinin önünden Bu son yadigar mı bir ayrılık gününden Ne unutulmaz zamanlar geçiyor Ağır ağır biz farkında değilken Gökler masmavi, yaprak yemyeşilken Sen istediğin kadar unutulmaz de Bu son dakika, bu vakitsiz yağmur Unutul

0 Yorum
477 görüntü

Gece Yağmuru
24 Ağustos , 2006 19 yıl

sigarayı bıraktımda...seniiii...................

dün sigarayı bırakma kararı aldım,bu kararı almamın en büyük nedenlerinden biride artık sağlığımın kötüleştiğini hissetmem oldu... ama sanki iyileşeceğime daha bi kötü oldum gibi oldu öksürüyorum ve boğazım çok yanıyo, ama içerken böle olmuyoduki değişik bi durum söz konusu galiba yine....ben sabahları sigara içmeden yapamamki öğlen yemekten sonrada içmeliyim sadece iki tane mutlaka içmem laazım,, ama böle dersem sanırım ben bu sigaradan vazgeçemem annem çok sevindi bıra

0 Yorum
630 görüntü

mavi_sardunya
23 Ağustos , 2006 19 yıl

herkes varsın farkıma

bir düşü aramaya geldim aranıza. belki hala orda

0 Yorum
182 görüntü

kayıp
22 Ağustos , 2006 19 yıl

AŞKLARIN ŞEHRİ..

Denizin dansını izlerim bazen Kordon boyu yürüyüşümde, havada martılar, denizda balıklar, kenarda ben, aklımda sen...! Yokluğunda da yanımda yürürsün güneşin denizin bittiği noktadan gülümseyerek batışına kadar, Güzel şehirsin sen be İzmir, aşka davet edersin iyot kokulu havanla her baharda, Ben her bahar takılıp bir dalganın ardı sıra... gönlümü salarım okyonuslara kocaman sevdamla, Aşkın şehri İzmir, sen baharlıklarınla çiçek çiçek açarken dağlarda, yüreğim hala delice atmakta, Bir

0 Yorum
542 görüntü

harmony
22 Ağustos , 2006 19 yıl

url

imageshack.us http://img237.imageshack.us/img237/3340/3sl3.jpg http://img237.imageshack.us/img237/1719/1yx5.jpg http://img237.imageshack.us/img237/7607/1fx0.jpg http://img237.imageshack.us/img237/6618/2nw3.jpg img237.imageshack.us/img237/3340/3sl3.jpg"]

0 Yorum
289 görüntü

black_violet
20 Ağustos , 2006 19 yıl

...

yeniden baslasak ne deisir ki.. hiçbisey.. degisicek olan teksey cektigim aci olur.. oda zaten sen olmasan da zamanla hafifler belki.. alisir giderim.. kolay olmicag1 kesin.. ama insan nelere alismiyo ki.. herseyin bi sebebi var denir ya.. bu bitisin cok nedeni var gibi görünse de, asil neden sence de belli deil mi.. sebebi baska seylere yüklemek neden ki.. söylencek coksey vardi, sustum.. yazilcak coksey var.. yazmiyorum.. sensonsuza kadar gittin.. artk ben de gitmeliyim.. sevs

0 Yorum
249 görüntü

black_violet
17 Ağustos , 2006 19 yıl

SENİ SANA YAZDIM...

Zamanın gözbebeklerinden yuvarlanıp seni "sana" yazdım dün gece. Oysa yarın erken kalkacaktım. Göğsünde dikenleri taşıyan rüzgarların saçlarını yıkayacaktım gözyaşlarımla. Sütten yeni kesilmiş dağ ceylanlarını sabah ezanında uyandıracaktım. Uyumalıydım aslında. Kirpiklerim, uykuya hazırdı oysa. Ama ben seni düşündüm yıldızların siyahı giyindiği gecenin dar vakitlerde. Uykusuzluğumu taş dibeklerde dövüp ben seni " sana " yazdım dün gece. Yüreğimi kalem bilip sevdamı bıraktım mürekkebin sıcak koyn

1 Yorum
1.527 görüntü

ERBAY
16 Ağustos , 2006 19 yıl

sanirim..

sanirim bu sefer bitiyoruz gerçekten.. yavas yavas bitiyoruz isin kötüsü.. ne var sanki hersey bi anda olsa bitse.. bu aci yavas yavas deilde bianda girse damarlarima.. kendini bu denli hissettirerek islemese.. bu kadar incitmese..

0 Yorum
240 görüntü

black_violet
16 Ağustos , 2006 19 yıl

KARANLIKTA YANAN MUM OLMAK...

Düşünün ki beni yaktınız ve ışığıma bakıyorsunuz. Aydınlığım ve yaydığım ışık sizi mutlu ediyor . Ve ben de sizin için yanabildiğim için mutluyum. Şayet böyle olmasaydı, hiçbir şeye faydam dokunmaksızın oraya buraya atılmış olacaktım. Ancak yandığım takdirde bir anlam kazanırım. Fakat çok iyi biliyorum ki ne kadar uzun süre yanarsam, o kadar küçülürüm, o ölçüde kendi sonum yaklaşır. O zaman geldiğinde diyeceksiniz ki : “ yanıp bitti” ... ve benden geriye kalanları atacaksınız... Biliyorum be

0 Yorum
710 görüntü

harmony
13 Ağustos , 2006 19 yıl

GÜL BAHÇESİNDEKİ SEVGİLİYE AĞIT

Gül Bahçesindeki Sevgiliye Ağıt Sen ki, mağrur çehrenle, asi bahar gülüsün. Önünde secde eden, bülbüle gülen gülsün. Bense sarp kayalarda, yorgun yıldız çiçeği. Tek bir sözüne vurgun, kanlı sevda çiçeği. Sen gül bahçelerinde, ağıtlardan uzaksın. Beyaz gönül kuşumu, yaralayan tuzaksın. Gökkuşaklı hayaller, uykunu süsledikce, Gecelerin tenine, aşkla seni işledim. Göklerinde yıldızlar, şiirler söyledikce, Çürüttüğün baharın, hazarını izledim. Yalnızlığın küf kokan

0 Yorum
945 görüntü

ERBAY
12 Ağustos , 2006 19 yıl

Duyurular

Toplam Bloglar 973
Toplam Başlık 4.302

SUŞI

Karşıki Dağlar · Gönderi tarihi: 14 MayısMay 14

Doğum gününe tam 4 gün kala kötü bir ayrılık olmuş :(
Sizce Kötü Doğmak Mümkün mü?

Admin · Gönderi tarihi: 13 MayısMay 13

İnsanlık tarihi boyunca kendimize sorduğumuz en kadim ve en sarsıcı sorulardan biri budur: Bir insan "kötü" olarak mı doğar, yoksa kötülük sonradan öğrenilen, koşullarla şekillenen bir tercih midir? Antik Yunan trajedilerinden modern sinirbilim laboratuvarlarına kadar uzanan bu tartışma, bugün artık sadece felsefenin değil; genetiğin, psikolojinin ve sosyolojinin de merkezinde yer alıyor.
İşte "kötü doğmak" kavramını farklı perspektiflerden ele alan derinlemesine bir inceleme:
1. Genetiğin Karanlık Mirası: "Savaşçı Geni" ve Biyolojik Temeller
Modern bilim, davranışlarımızın bir kısmının biyolojik bir temel üzerine inşa edildiğini kabul eder. Özellikle MAOA geni (kamuoyunda bilinen adıyla "Savaşçı Geni") üzerine yapılan araştırmalar, bu genin belirli varyasyonlarına sahip bireylerin şiddet ve saldırganlığa daha yatkın olabileceğini göstermiştir.
Ancak burada kritik bir ayrım vardır: Bir genin varlığı, o davranışın mutlaka sergileneceği anlamına gelmez. Biyoloji bir kader değil, bir yatkınlıktır. Bir insanın beynindeki amigdala bölgesinin (duygusal tepkiler, özellikle korku ve öfke) aşırı aktif olması veya ön lobun (etik karar verme ve dürtü kontrolü) zayıf çalışması, o kişiyi empati yoksunluğuna veya dürtüselliğe itebilir. Bilim dünyası bu durumu "kötü doğmak" olarak değil, "nörobiyolojik risk faktörleri" olarak tanımlar.
2. Psikopatoloji ve Empati Yoksunluğu
"Kötü" olarak yaftaladığımız davranışların birçoğu, klinik psikolojide Antisosyal Kişilik Bozukluğu veya Psikopati ile ilişkilendirilir. Psikopatlar üzerine yapılan beyin taramaları, bu kişilerin başkalarının acısını hissetme (duygusal empati) yetisinden yoksun olduklarını ortaya koymaktadır.
Eğer bir birey, acı çekme veya suçluluk hissetme mekanizması olmadan doğmuşsa, bu onu "kötü" mü yapar? Yoksa bu sadece renk körü doğmak gibi ahlaki bir spektrumda "duygu körü" doğmak mıdır? Eğer kişi vicdan azabı çekme kapasitesine sahip değilse, ahlaki bir sorumluluktan söz edilebilir mi? Bu sorular, hukuk sistemimizin ve adalet anlayışımızın en zorlu sınavlarıdır.
3. "Tabula Rasa" (Boş Levha) ve Çevrenin Gücü
John Locke’un ortaya attığı Tabula Rasa öğretisine göre, insan zihni doğduğunda boş bir levhadır ve her şey çevre tarafından yazılır. Sosyolojik bakış açısı, kötülüğün bir "tohum" değil, bir "ürün" olduğunu savunur.
Şiddet dolu bir ailede büyüyen, sevgi görmeyen veya hayatta kalmak için zalimleşmesi gereken bir çevrede yetişen birey, kötülüğü bir adaptasyon mekanizması olarak geliştirir. Bu perspektife göre, "kötü doğan" çocuk yoktur; "kötüleştirilen" ya da "ihmal edilen" çocuklar vardır.
4. Epigenetik: Doğa ve Beslemenin Dansı
Belki de en doğru yaklaşım, genetik ve çevreyi birbirinden ayırmamaktır. Epigenetik biliminin bize öğrettiği üzere; genler birer piyano tuşuysa, çevre de o tuşlara basan parmaklardır.
Örneğin, şiddete eğilimli bir genetik mirasa sahip bir çocuk, sevgi dolu ve huzurlu bir ortamda büyüdüğünde bu genler asla "aktifleşmeyebilir". Aksine, aynı genetik mirasa sahip olup çocuklukta istismara uğrayan birinde bu "kötülük" potansiyeli bir patlamaya dönüşebilir. Yani soru "Kötü mü doğarız?" değil, "İçimizdeki hangi potansiyeli uyandıracak bir dünyada yaşıyoruz?" sorusuna evrilir.
5. Felsefi Bakış: Özgür İrade ve Seçim
İnsan, sadece dürtülerinden ibaret bir varlık değildir. İnsanı diğer canlılardan ayıran en büyük fark, kendi biyolojisine ve geçmişine karşı "Hayır" diyebilme kapasitesidir.
Viktor Frankl’ın dediği gibi: "Etki ile tepki arasında bir boşluk vardır. O boşlukta tepkimizi seçme gücümüz yatar." Bir kişi empati yeteneği zayıf olarak doğmuş olabilir; ancak toplumun kurallarını öğrenmek, mantık yürütmek ve zarar vermemeyi seçmek yine de bireyin iradesindedir. Dolayısıyla, kötülük doğuştan gelen bir durum olsa bile, kötülüğün eyleme dökülmesi her zaman bir seçimdir.
Sonuç
"Kötü doğmak mümkün mü?" sorusuna verilecek en dürüst cevap; bir insanın zarar vermeye çok yüksek yatkınlıkla doğabileceği, ancak bunun onu kaçınılmaz olarak kötü bir insan yapmayacağıdır. Kötülük, tek bir genin veya tek bir travmanın sonucu değildir; biyolojik bir altyapının, çevresel tetikleyicilerin ve nihayetinde bireysel seçimlerin karmaşık bir bileşimidir. Belki de asıl mucize, bunca karanlık potansiyele ve zorlu yaşam koşullarına rağmen, insanlığın büyük çoğunluğunun "iyi" kalmayı ve empati kurmayı seçmesidir.
Küçükken Benim Kendime Ait Hiç Odam veya Yatağım Olmadı - Hep Kanepelerde Uyudum

Admin · Gönderi tarihi: 13 MayısMay 13
Kanepelerin Gölgesinde Büyümek: Aidiyet ve Sınırlar Üzerine Bir Yolculuk
Çocukluk, insanın kendi dünyasını inşa etmeye başladığı, "ben" ve "benim" kavramlarının temellerinin atıldığı bir dönemdir. Çoğu çocuk için bu temel, kapısını kapatabildiği bir oda, örtüsünün desenini seçtiği bir yatak veya oyuncaklarını dizebildiği bir köşe ile somutlaşır. Ancak bazıları için çocukluk, evin ortak alanlarında, her sabah toplanması gereken geçici bir "yer" demektir. "Küçükken kendime ait hiç odam veya yatağım olmadı; hep kanepelerde uyudum" cümlesi, sadece bir fiziksel eksikliği değil, aynı zamanda erken yaşta gelişen bir adaptasyon ve fedakarlık hikayesini anlatır.
Geçiciliğin Psikolojisi ve Görünmezlik Hissi
Evin oturma odasındaki bir kanepede uyumak, çocuğun hayatın merkezinde ama aynı zamanda kıyısında olması demektir. Kanepe, gündüzleri misafirlerin ağırlandığı, televizyonun izlendiği, çayların içildiği kamusal bir alandır. Gece olduğunda ise bir çocuğun sığınağına dönüşür. Bu durum, çocuğun zihninde "geçicilik" kavramını kalıcı bir yapı haline getirir.
Kendi odası olan bir çocuk için kapı, dış dünyaya çekilen bir sınırdır. Kanepe çocuğu içinse sınır yoktur; o, evin her an değişebilen dinamiklerine tabidir. Misafir geç gittiğinde uyku saati ertelenir, sabah erken kalkan bir aile üyesiyle mahremiyet sona erer. Bu durum, bireyin ileriki yaşlarda kendi sınırlarını çizmekte zorlanmasına veya tam tersine, sınırlarına aşırı derecede korumacı yaklaşmasına neden olabilir.
Aidiyetin Eşyadan Arınması
Bir odanın yokluğu, "eşya ile kurulan bağın" da farklılaşması anlamına gelir. Yatağının altındaki kutularda hazineler saklayamayan, duvarına sevdiği bir posteri asma lüksü olmayan çocuk, aidiyeti nesnelerde değil, zihninde aramaya başlar. Bu durum, kişide güçlü bir hayal gücü ve içsel bir dünya geliştirir. Dış dünyada kendine ait bir m² alanı olmayan çocuk, gökyüzünü, okuduğu kitapları veya kurduğu hayalleri kendi "odası" yapar.
Ancak bu durumun getirdiği bir ağırlık da vardır: Emanet hissi. Her sabah çarşafını katlayıp kanepenin altına saklamak, o evin sahibi gibi değil de, bir "ziyaretçisi" gibi hissetmesine yol açabilir. Bu "emanet" hissi, yetişkinlikte ev sahibi olma isteğini veya bir mekana kök salma ihtiyacını kamçılayan en büyük motivasyon haline gelebilir.
Sorumluluk ve Erken Olgunlaşma
Kanepede uyuyan çocuk, genellikle ailenin ekonomik veya mekansal kısıtlılıklarının en yakın şahididir. Kendi konforundan feragat etmek zorunda kalmak, ona erken yaşta bir "fedakarlık bilinci" yükler. O, evin düzenini bozmamak adına sessizleşen, sabahları görünmez olan ve kendi alanını yaratmak yerine var olan alana uyum sağlayan kişidir.
Bu durum, muazzam bir uyum yeteneği kazandırsa da, bireyin kendi ihtiyaçlarını başkalarınınkilerin arkasına itme eğilimini de beraberinde getirebilir. "Benim için fark etmez," cümlesi, aslında yıllar önce kanepenin sert yastığına alışmış o çocuğun yankısıdır.
Kanepeden Çıkıp Dünyaya Kurulan Köprüler
Yıllar geçip o kanepeler geride kaldığında, bu deneyimden iki farklı karakter doğabilir:
Mekan Tutkunu: Kendi evini ve odasını bir kale gibi inşa eden, her detaya titizlenen, aidiyetini fiziksel konforla taçlandıran kişi.
Dünya Vatandaşı: Hiçbir yere tam ait hissetmediği için her yere uyum sağlayabilen, minimal yaşayan ve "ev" kavramını kendi içinde taşıyan gezgin ruh.
Sonuç olarak, çocukken bir odanın veya yatağın olmaması, bir eksiklik gibi görünse de aslında dayanıklılığın (resilience) en saf formudur. O kanepelerde uyuyan çocuklar, hayatın sert zeminlerine karşı bağışıklık kazanarak büyürler. Onlar için "ev", dört duvardan ziyade, insanın kendi içinde kurduğu o huzurlu ve kimsenin müdahale edemediği görünmez odadır.
Not: Bu makale, mahremiyet ve mülkiyet kavramlarının çocuk gelişimi üzerindeki etkilerini bir yaşam öyküsü perspektifiyle ele almıştır. Her ne kadar fiziksel imkanlar kısıtlı olsa da, sevgi dolu bir aile iklimi, kanepeleri dünyanın en güvenli limanına dönüştürebilir.
"Yüreğinin götürdüğü yere git yada gittiğin yere yüreğini de götür"

Admin · Gönderi tarihi: 13 MayısMay 13
Yüreğinin Götürdüğü Yere Git ya da Gittiğin Yere Yüreğini de Götür: Bütünsel Bir Yaşam Sanatı
Hayat, çoğu zaman rasyonel kararlar ile duygusal arzuların çatıştığı, mantık çerçeveleri ile kalp atışlarının ritmi arasında denge kurmaya çalıştığımız uzun bir yolculuktur. Bu yolculuğun en kadim rehberlerinden biri olan "Yüreğinin götürdüğü yere git" öğretisi, bireyin kendi hakikatine sadık kalmasını öğütlerken; "Gittiğin yere yüreğini de götür" prensibi, gidilen yerin veya yapılan işin ötesinde, o eyleme yüklenen anlamın ve tutkunun önemini vurgular. Bu iki yaklaşım, aslında birbirini dışlayan değil, bir insanı "tam" kılan bütünsel bir yaşam felsefesinin iki farklı cephesidir.
1. İçsel Pusula: Yüreğinin Götürdüğü Yere Gitmek
Modern dünya, bizi sürekli olarak "başarı", "statü" ve "güvenlik" gibi dışsal parametrelerle tanımlamaya çalışır. Ancak insanın en derin huzuru, dış dünyanın beklentileriyle değil, kendi iç sesiyle uyumlandığı anlarda gizlidir.
Otantik Yaşam: Yüreğinin sesini dinlemek, toplumun veya başkalarının bizim için çizdiği rotalardan sapma cesareti göstermektir. Bu, bir bencillik değil, bireyin kendi yeteneklerini ve varoluş amacını keşfetme sürecidir.
Sezginin Gücü: Akıl verilerle çalışırken, yürek sezgilerle yol alır. Bazen mantıklı görünen bir seçenek içimizi daraltırken, riskli görünen bir yol bize tarif edilemez bir heyecan verebilir. İşte o heyecan, ruhun "doğru yerdesin" deme biçimidir.
2. Eyleme Ruh Katmak: Gittiğin Yere Yüreğini de Götürmek
Bazen şartlar, her zaman istediğimiz rotada ilerlememize izin vermez. Yaşamın sorumlulukları, ekonomik gereklilikler veya beklenmedik dönemeçler bizi hiç planlamadığımız duraklara savurabilir. İşte bu noktada devreye ikinci düstur girer: Nerede olursan ol, orada tüm varlığınla bulun.
Tutku ve Adanmışlık: Bir işi sadece yapmış olmak için yapmak ile o işe "yüreğini koyarak" yapmak arasında derin bir nitelik farkı vardır. En basit gündelik görevlerden en karmaşık projelere kadar, içine sevgi ve dikkat katılan her eylem, bir sanat eserine dönüşür.
An’da Olmak: Gittiği yere yüreğini götürmeyen insan, bedenen orada olsa da ruhen başka yerlerin özlemiyle yaşar. Bu bölünmüşlük hali, hem mutsuzluğu hem de verimsizliği beraberinde getirir. Oysa bulunduğumuz yere yüreğimizi sunduğumuzda, o anı ve mekanı güzelleştirme gücünü kendimizde buluruz.
3. İki Felsefenin Kesişimi: Bütünleşmiş İnsan
Bu iki kavram birleştiğinde, karşımıza "yaşamı bir bütün olarak kucaklayan" insan profili çıkar. İdeal senaryoda, yüreğimizin bizi götürdüğü yere gideriz ve oraya vardığımızda tüm tutkumuzla orada bulunuruz. Ancak hayat her zaman bu kadar doğrusal akmaz.
Gerçek bilgelik;
Kendi yolunu seçme cesaretini göstermek (Yüreğinin peşinden gitmek),
Ve seçtiğin –ya da seçmek zorunda kaldığın– yolu sevgiyle onurlandırmaktır (Yüreğini oraya götürmek).
Sonuç: Yolculuğun Kalbi
Yaşam bir varış noktası değil, bir süreçtir. Eğer attığınız her adımda kalbinizin ritmini duyabiliyorsanız, rotanızın neresi olduğundan bağımsız olarak doğru yoldasınız demektir.
Unutmamak gerekir ki; yüreksiz gidilen yollar ne kadar parlak olursa olsun karanlıktır; yürekle gidilen yollar ise ne kadar çetin olursa olsun, kendi ışığını içinde taşır. Kendi sesinize kulak verin, ancak vardığınız her durakta da ruhunuzdan bir iz bırakmayı ihmal etmeyin. Çünkü hayat, sadece yaşandığı için değil, içine "yürek" katıldığı için değerlidir.
Bilgisayar başında ne kadar zaman geçiriyorsunuz?

Admin · Gönderi tarihi: 13 MayısMay 13
Günümüzün dijital dünyasında, "Bilgisayar başında ne kadar zaman geçiriyorsunuz?" sorusu artık sadece bir alışkanlık sorgulaması değil, aynı zamanda fiziksel ve zihinsel sağlığımızı doğrudan ilgilendiren kritik bir gösterge haline geldi. İş hayatından eğlenceye, eğitimden sosyal ilişkilere kadar her şeyin ekranlara taşındığı bu dönemde, ekran süresi yönetimi modern insanın en büyük meydan okumalarından biridir.
İşte bu konuyu derinlemesine ele alan kapsamlı bir inceleme:
Dijital Esaret mi, Modern Gereklilik mi? Bilgisayar Başındaki Zamanın Analizi
1. Ekran Süresinin Görünmeyen Maliyeti: Fiziksel Sağlık
Bilgisayar başında geçirilen kontrolsüz saatler, vücudumuzda "sedanter" (hareketsiz) yaşam tarzının olumsuz etkilerini biriktirir. Uzun süre aynı pozisyonda kalmak, sadece bel ve boyun ağrılarına yol açmaz; aynı zamanda metabolizma hızının düşmesine ve dolaşım sistemi sorunlarına zemin hazırlar.
Göz Yorgunluğu ve Dijital Görme Sendromu: Saatlerce ekrana bakmak, göz kırpma sayısını azaltarak göz kuruluğuna ve netlik kaybına neden olur.
Postür Bozuklukları: "Mouse omzu" veya "metin boynu" gibi modern terimler, yanlış ergonomiyle birleşen uzun mesai saatlerinin bir sonucudur.
2. Zihinsel Odaklanma ve "Derin Çalışma" Kaybı
Sürekli bildirimlerin, e-postaların ve sosyal medya sekmelerinin açık olduğu bir bilgisayar kullanımı, beynimizi sürekli bir "bağlam değiştirme" (context switching) moduna sokar. Araştırmalar, bir görevden diğerine her geçişte beynin odaklanma yeteneğinin zayıfladığını göstermektedir.
Bilgisayar başında geçirilen zamanın kalitesi, süresinden daha önemlidir. Eğer 8 saatlik bir çalışma gününün yarısı sosyal medya akışlarında kaybolarak geçiyorsa, bu durum zihinsel yorgunluğu artırırken üretkenliği minimize eder.
3. Psikolojik Etkiler: Dijital Yalnızlık
Paradoksal bir şekilde, bilgisayar başında başkalarıyla "bağlantıda" kalarak geçirdiğimiz süre arttıkça, gerçek dünyadaki sosyal bağlarımız zayıflayabilir. Ekran başında geçen zamanın bir kısmı toplumsal bir izolasyona dönüşebilir. Özellikle akşam saatlerinde mavi ışığa maruz kalmak, uyku hormonu olan melatonin salgılanmasını baskılayarak uyku kalitesini düşürür ve bu da ertesi günün kaygı seviyesini artırır.
4. Dengeyi Kurmak: Nitelikli Kullanım İçin Stratejiler
Bilgisayarı hayatımızdan çıkarmak imkansız olsa da, onu yönetmek bizim elimizdedir. İşte daha sağlıklı bir denge için uygulanabilecek adımlar:
20-20-20 Kuralı: Her 20 dakikada bir, 20 fit (yaklaşık 6 metre) uzağa, en az 20 saniye boyunca bakarak gözlerinizi dinlendirin.
Dijital Detoks Aralıkları: Günün belirli saatlerini (örneğin yemek vakitleri veya uykudan bir saat öncesi) tamamen ekransız alanlar olarak belirleyin.
Ergonomi Yatırımı: Doğru yükseklikte bir monitör ve bel destekli bir sandalye, fiziksel hasarı minimize etmede en büyük yardımcınızdır.
Analog Molalar: Not alırken bazen kağıt kalem kullanmak veya toplantıları mümkünse yürüyüş yaparak sesli gerçekleştirmek, ekran yorgunluğunu kıracaktır.
Sonuç: Ekranın Ötesinde Bir Hayat
Bilgisayar başında geçirdiğimiz zaman, hayatımızı kolaylaştıran bir araç olmalı, hayatımızın kendisi değil. Önemli olan kaç saat harcadığımızdan ziyade, bu sürenin ne kadarının gerçekten katma değer yarattığı ve ne kadarının bizi gerçeklikten kopardığıdır. Ekranı kapattığınızda hissettiğiniz o dinginlik, aslında beyninizin ihtiyaç duyduğu asıl yakıttır.
Unutmayın; en iyi çözünürlük, bilgisayar ekranında değil, pencereden dışarı baktığınızda gördüğünüz gerçek dünyadadır.

1. Genetiğin Karanlık Mirası: "Savaşçı Geni" ve Biyolojik Temeller

2. Psikopatoloji ve Empati Yoksunluğu

3. "Tabula Rasa" (Boş Levha) ve Çevrenin Gücü

4. Epigenetik: Doğa ve Beslemenin Dansı

5. Felsefi Bakış: Özgür İrade ve Seçim

Sonuç

Kanepelerin Gölgesinde Büyümek: Aidiyet ve Sınırlar Üzerine Bir Yolculuk

Geçiciliğin Psikolojisi ve Görünmezlik Hissi

Aidiyetin Eşyadan Arınması

Sorumluluk ve Erken Olgunlaşma

Kanepeden Çıkıp Dünyaya Kurulan Köprüler

Yüreğinin Götürdüğü Yere Git ya da Gittiğin Yere Yüreğini de Götür: Bütünsel Bir Yaşam Sanatı

1. İçsel Pusula: Yüreğinin Götürdüğü Yere Gitmek

2. Eyleme Ruh Katmak: Gittiğin Yere Yüreğini de Götürmek

3. İki Felsefenin Kesişimi: Bütünleşmiş İnsan

Sonuç: Yolculuğun Kalbi

Dijital Esaret mi, Modern Gereklilik mi? Bilgisayar Başındaki Zamanın Analizi

1. Ekran Süresinin Görünmeyen Maliyeti: Fiziksel Sağlık

2. Zihinsel Odaklanma ve "Derin Çalışma" Kaybı

3. Psikolojik Etkiler: Dijital Yalnızlık

4. Dengeyi Kurmak: Nitelikli Kullanım İçin Stratejiler

Sonuç: Ekranın Ötesinde Bir Hayat

Önemli Bilgiler

Tarayıcı push bildirimlerini yapılandırın

Chrome (Android)

Chrome (Desktop)

Safari (iOS 16.4+)

Safari (macOS)

Edge (Android)

Edge (Desktop)

Firefox (Android)

Firefox (Desktop)