Genel

Seni özlemem için bana fırsat verir misin lütfen?

Karmaşık bir iş bu, hiç beklenmedik dönüşler, düşüşler, çıkışlar içeriyor. Neden öyle olduğunu anlamadığınız bir çok olayı yaşıyorsunuz, belki de anlamamak için çaba sarf ediyorsunuz kim bilebilir. Sonuçta birlikteliğiniz devam ediyor ve çok mutlu hissediyorsunuz. Birden üstünüzdeki ilginin bıkkınlığını yaşıyorsunuz. Yaşadığınız bıkkınlık, anlatılmaz bir hal alıyor. Öyle ki baktığınız her yerde o ilgiyi görüyorsunuz. O gün geliyor: yatağa yaklaşırken onun vücudunun çok kıvrak bir yılan

12 Yorum
16.227 görüntü

Admin
19 Mart , 2012 14 yıl

Yaşamın İçinden

TEK TIKLA SİLİNEN SEVGİLER: SOSYAL MEDYADA 'TAKİPTEN ÇIKARMA' ACİZLİĞİ!

TEK TIKLA SİLİNEN SEVGİLER: SOSYAL MEDYADA 'TAKİPTEN ÇIKARMA' ACİZLİĞİ! Bu konuda yazmayı düşündüğüm de başlık ne olsun diye bir 'Brainstorming' yaptım ve İşte bu sosyal medya fenomenini ve ikili ilişkilerdeki o ani "takibi bırakma" (unfollow) refleksini manşetlere taşıyacak, biraz kışkırtıcı ve sansasyonel başlık seçenekleri: DİJİTAL İNFAZ! DOSTUNU BİR SANİYEDE 'UNFOLLOW' EDENLERİN ASIL DERDİ NE? KLAVYE BAŞINDA SAHTE GURUR: TARTIŞINCA İLK ÖNCE 'TAKİBİ' BIRAKANLAR REZİL OLUYOR! BİR BUTONA SIĞ

7 Yorum
231 görüntü

Admin - Şurada: Yaşamın İçinden
28 NisanNis 28

Yaşamın İçinden

Ekonomi Şokta: "BENZİNLİ ARAÇLAR TARİHE GÖMÜLÜYOR! Garajınızdaki O 'Yürüyen Müze'den Kurtulmanın Vakti Geldi!"

Ekonomi Şokta: "BENZİNLİ ARAÇLAR TARİHE GÖMÜLÜYOR! Garajınızdaki O 'Yürüyen Müze'den Kurtulmanın Vakti Geldi!" Elektrikli araç devrimi artık bir gelecek projeksiyonu olmaktan çıkıp, otomotiv dünyasının ana ekseni haline geldi. Eğer bugün yeni bir araç almayı düşünüyorsanız, tercihinizi elektrikli bir modelden yana kullanmanız için rasyonel, ekonomik ve çevresel pek çok neden bulunuyor. İşte yeni bir araç alırken neden elektrikli bir modeli seçmeniz gerektiğine dair kapsamlı bir değerlendirme: 1

16 Yorum
941 görüntü

Admin - Şurada: Yaşamın İçinden
13 NisanNis 13

Yaşamın İçinden

Televizyon Dizilerindeki Profesyonellerin Dizi İçin Bilmemezlikten Gelmeleri Kadar Komik Bir Şey Yok?

Televizyon Dizilerindeki Profesyonellerin Dizi İçin Bilmemezlikten Gelmeleri Kadar Komik Bir Şey Yok? Haklısınız, bu durum gerçekten absürt bir komedi unsuru haline gelebiliyor. İzleyici olarak o karakterin uzmanlık alanını bildiğimizde, sırf senaryo ilerlesin diye yapılan "mantık hataları veya görmezlikten gelmeleri" ya da "cehalet anları" göze çok batıyor. Dizilerdeki profesyonellerin "bilmemezlikten gelme" hallerindeki en komik klişelerden bazıları şunlar: Bilişim Uzmanları: Dünyanın en iyi

0 Yorum
601 görüntü

Admin - Şurada: Yaşamın İçinden
11 ŞubatŞub 11

Yaşamın İçinden

Kutsal Direksiyon Haklılığı: Kendine Mübah, Başkasına Günah!

Kutsal Direksiyon Haklılığı: Kendine Mübah, Başkasına Günah! Trafikteki Görünmez Ayna: Çifte Standartlar ve Direksiyon Başındaki "Haklılık" İllüzyonu Modern şehir yaşamının en büyük stres kaynaklarından biri olan trafik, aslında insan psikolojisinin en ham ve filtrelisiz halini sergilediği devasa bir laboratuvardır. Direksiyon başına geçen bireyin, kapalı bir metal kutunun verdiği güven hissiyle birlikte büründüğü "dokunulmazlık" zırhı, toplumsal yaşamdaki etik değerlerin hızla aşınmasına neden

1 Yorum
292 görüntü

Admin - Şurada: Yaşamın İçinden
5 NisanNis 5

ÇOCUK PATRONU

Aaa buda ne? Bacaklarımda bir sıcaklık hissediyorum hatta adım atamadığımı.ne oldu bana?derken ablaa bir mendil alll noluur ablaaa(( hadi ablaaa(( adım atman imkansız çocuk kene gibi yapışmış kanımı emmek istiyor)üzülüyorum .bırak diyorum.ama içimden onu tutmak istercesine.tutup elinden gel şu okula gir dercesine.utanıyorum ona bırak beni derken sanki tek dayanağı ve umudu benken gözlerindeki renk pırıl pırılken utanıyorum onu elindeki satmak istediği kağıt mendil gibi atılmış ve sokağa salınm

0 Yorum
879 görüntü

Misafir
30 Haziran , 2005 20 yıl

YAŞLIYIM,YAŞLISIN,YAŞLI...

TAMAM PES...KABUL EDİYORUM...YAŞLANDIM.BEN ARTIK ORTA YAŞLI BİR İNSANIM.NE YAPALIM KADER,MUKADDERAT...DOĞAN BÜYÜYOR DEĞİL Mİ? DOĞANIN KANUNU,YÜCE RABBİMİN HİKMETİ(BKNZ:BABAANNE DEYİMLERİ CİLT 1.) BAKINIZ GEÇENLERDE 3 ARKADAŞ Kİ EN KÜÇÜĞÜMÜZ 26 YILINI GERİDE BIRAKMIŞ;ANTALYAMIZIN GÜZİDE PLAJLARINDAN BİRİNDEN ÇIKMAK ÜZEREYDİK GÖZÜM BİR AFİŞE TAKILDI.ŞÖYLE YAZIYODU ÜZERİNDE : ''6.GELENEKSEL(ALTI KERE YAPINCA HEMEN NASIL GELENEKSEL OLUYOR O DA AYRI DAVA YA?) MİSS MEDİTRENNİAN GÜZELLİK YARIŞMASI

0 Yorum
447 görüntü

Misafir
29 Haziran , 2005 20 yıl

Doludizgin ofis aşkı

Doludizgin bir ofis aşkı yaşıyorlar. Herkesin gözü önünde, bakışmalar, mesajlaşmalar, cep telefonları ellerinden düşmüyor. Bir ara çok tedbirsizlerdi. Cep telefonlarının zil sesleri açıktı, biri telefonu elinden bırakıyor; dit diiiit mesaj. Mesaj gelen telefonu alıyor eline ve evet bir saniye için göz göze gelme, hafif bir gülümseme ve tekrar mesajlaşma, herkesin gözü önünde! Üstelik ikisi de evli. Hatun -ki olayın dişi kahramanıdır, adı bende saklıdır- işe ilk başladığında yeni evliydi. Benim k

0 Yorum
698 görüntü

Misafir
29 Haziran , 2005 20 yıl

Işın Kılıcı

Kardeşime doğumgünü hediyesi olarak ışın kılıcı aldım! Evet evet ışın kılıcı! İlk (aslında son) yıldız savaşlarını izlediğimizde, bizi kendine hayran bırakan o muhteşem alet. Düğmesin basıyorsun ve ışın kılıcı karşında. Tanrım o ne mükemmel bir silahtı öyle. Hala daha andığımda beni heyecanlandırıyor. Bizim zamanızmızda oyuncak ışın kılıcı yoktu, ışın kılıcı olabilecek bir oyuncak da yoktu. Kendi kılıcımızı kendimiz yapmaya karar vermiş ve başarılı olamamıştık. Aradan yıllar geçti, büyüdük koca

0 Yorum
683 görüntü

Misafir
28 Haziran , 2005 20 yıl

TOSUN BEY TOS TOS))

Bir erkekle nasıl yaşanır aynı evde hala çözebilmiş değilim.ama bakıyorum milyonlarca insan bunu çözmüş ki yıllarca aynı yaşam tarzını benimsemiş ve bundan da çok hoşnut ki her türlü dalavereyle bundan kopmamak için uğraş veriyor.hatta kimileride bu konuya aklını o kadar takmış ki daha ilk tanışmanın 3. cümlesinde sen evlenmeyi düşünmüyormusun diye pat diye soruverip herkesin kendisi gibi bu işe kafayı taktığını zannediyor.neden bu çaba acaba anlamıyorum ki.alttarafı bir erkek işte).hatta günüm

0 Yorum
850 görüntü

Misafir
25 Haziran , 2005 20 yıl

TEKNOLOJİ,MÜHENDİSLİK,CAPONLAR VE BEN

OLMUYOR. YAPAMIYORUM. ANLAYAMIYORUM NE YAPSAM...ŞİMDİ BU BİLGİSAYAR NASIL ÇALIŞIYOR MESELA?YA DA BU İNTERNET DENEN MUHTEŞEM ŞEYİN ÇALIŞMA MANTIĞI NEDİR?BAKMAYIN SİZ BENİM BÖYLE BLOG SAHİBİ FİLAN OLMAMA CİDDEN VE UTANARAK SÖYLÜYORUM Kİ BEN TEKNOLOJİ ÖZÜRLÜ BİR UCUBEYİM... WALLA BİLLA...MİSAL : RADYO...KÜÇÜKLÜĞÜMDEN BERİ HALA DAHA BANA BU ALETİ ANLATAN OLMADI...TAMAM BİLİYORUM İÇİNDE ŞARKI SÖYLEYEN KÜÇÜK İNSANLAR YOK AMA BANA ANLAYACAĞIM DİLDEN Bİ ANLATSALAR ŞU DALGA BOYUNU...ALLAHIM UTANIYORUM BE

0 Yorum
406 görüntü

Misafir
25 Haziran , 2005 20 yıl

gökyüzü

gökyüzü kadar güzeldi gözleri... kahverengiydi ama bana hep gökyüzünü anımsatıyordu.hep sonsuz bir derinliği saklıyordu güzelliğinin arkasında.. bazen içim ürperse de, derin bir nefes alıp, bütün cesaretimi topladıktan sonra kendimi bırakıyordum bu sonsuzluğa. "kendimi hiç bu kadar huzurlu hissetmemiştim" diye geçiriyordum içimden. mutluydum, mutluydum ama ayrıydık. seviyordu beni, biliyordum. seviyordum onu. adımdan emin olduğum kadar emindim onu sevdiğimden... mutluydum ama ayrıydık... aslında

0 Yorum
618 görüntü

Misafir
22 Haziran , 2005 20 yıl

bir arpa boyu yoldan seyirler)

Bugünlerde yollar iyice kalabalıklaştı.kışın uzun ve soğuk gecelerinin meyveleri ortaya çıkıp boy göstermeye başaldılar yazla.taze anneler değişik bir edayla yeni aldığı busetin içinde yine yeni aldığı))bebeğini gezdiyorlar.içinde taşınan elbette tartışmasız çok değerli varlık tıngır mıngır halinden memnun şekilde bayım bayım bayılarak gezme denilen değişikliğin farkındalığıyla bakıyor.bu arada yolların tek hakimi olduğunu düşünen anne önüne sağına bakmadan insanların tepesine çıkarcasına bu gez

0 Yorum
710 görüntü

Misafir
21 Haziran , 2005 20 yıl

Kielmlri NsaıL Oukyorzu?

Bir ignliiz üvnsertsinede ypalin arsaitramya gröe, kleimleirn hrfalreiinn hnagi sridaa yzalidkilrai ömneli dgeliims.Öenlmi oaln brinci ve snonucnu hrfain yrenide omlsaimyis.Ardakai hfraliren srisai kriaisk oslada ouknyuorums.Çnükü kleimlrei hraf hraf dgeil bri btüün oalark oykuorumusz.Bakin nasil da duzgun okudunuz, ilginc degil mi?

0 Yorum
759 görüntü

Misafir
18 Haziran , 2005 20 yıl

BİRER MELEK MİSALİ ÇOCUKLAR SOKAKLARA DÜ

BİRER MELEK MİSALİ ÇOCUKLAR SOKAKLARA DÜŞMESEYDİ Allahıma bin şükür benim de bir dizim oldu. Beğendiğim, bana uyan, hoş bir konusu olan, içinde entrika olmayan, eşimin de beğendiği bir dizim oldu. Kendimi neredeyse kelaynak gibi hissetmeye başlamıştım. Dizisi olan insanlar beni anlamıyorlardı. Dolunay, benim dizimin adı. ATV kanalında başladı. İnşallah bir bölümlük dizilerden olmaz. İkinci Bahar gibi de, bitmesi gereken yerde biter. Sokak çocuklarından bahsediyor. Kap kaç olaylarının ardınd

0 Yorum
899 görüntü

Misafir
18 Haziran , 2005 20 yıl

Bir erkeğin en çaresiz olduğu an

Erkekler avlanmak isterler, her zaman ve her zemin yeni avlar peşinde koşmak için önemlidir. Evli, bekar, evli ve sevgilisi olan erkekler için en önemli ortak özellik avlanma içgüdüsüdür. Bu karşı konulamaz bir heyecan ve hatta karşı konulamaz bir yaşam biçimidir. Usta avcılar, daima erkek toplumu içinde sivrilir, örnek alınır ve sevilir. Bir kadını baştan çıkarmak bu avın temel amacıdır. Onun tenine dokunmak, tadına bakmak, nefesini hissetmek ve ona sahip olmak. Bu noktadan sonra av partisi son

1 Yorum
923 görüntü

Misafir
16 Haziran , 2005 20 yıl

hayatıma hoşgeldin..

hoşgeldin diyordum hayatım, hayatıma tekrar hoşgeldin diyordum tam. tam da seni yere ve göğe sığdıramıyordum. sense kendini kapkaranlık bir odaya kapattın.... dışarıda kocaman bir güneş var.. bi açsan şu pencereni. dışarıda dört mevsim aşkın baharı var... bi görebilsen bu güzelliği.. ve tam burda,her gece seni sonsuza dek sevmeye yeminler ederek uyuyuyan bir adam var... (aşk-ı kıyamet)

0 Yorum
940 görüntü

Misafir
16 Haziran , 2005 20 yıl

Ne çabuk büyüdük

Ne çabuk büyüdük.ne çabuk koca adam oluverdik.büyürken hiç farketmedik yaşlanmışlıkları.annemiz sanki hep aynı anne babamızsa hep aynı babaydı.saçlarındaki azalmayı,gözlerindeki bulanıklığı .ellerindeki benleri hiç görmedik.sanki hep vardılar.çünkü hep yanımızdaydılar.ayırmadılar ki kendilerini emekliye çıkarmadılar ki görevimizi tamamladık diye.yaşlılıklarını anlayalım.çoğu zaman sıkıldık hep aynı ilgiyi görmekten.oysa memnundukta bizi düşünenlerin olduğunu bilmekten.adım adım hayat yolunda yü

4 Yorum
1.709 görüntü

Misafir
15 Haziran , 2005 20 yıl

at sineği

Gerçekten kafesin kapısı açık mı kaldı?Yoksa milletle dalga mı geçiliyor yine?

0 Yorum
685 görüntü

Misafir
14 Haziran , 2005 20 yıl

Yaşamın İçinden

ANTALYA

BUNDAN YAKLAŞIK 7 AY ÖNCE BU ŞEHRE YERLEŞTİM... GELDİĞİM YERDEN ARKADAŞLARIMLA ARADA BİR KONUŞUR YA DA İŞ GEREĞİ GELDİKLERİNDE BULUŞURUZ... ANTALYALI OLMAYIP BU ŞEHİRDE HERHANGİ BİR SEBEPLE YAŞAYAN DİĞER TÜM GURBETÇİLERİN VE ELBETTE BENİM DE SOHBETİN İLK 5 DAKİKASI İÇİNDE : ''OH WALLA, SEN DE NE GÜSEL ANTALYA'DA....'' İLE BAŞLAYIP GÜNEŞİN, DENİZİN VE RUSLARIN EGEMENLİĞİNDE OLAN EĞLENCE HAYATININ MANA VE ÖNEMİ ÜZERİNE SÜRÜP GİDEN DİALOGLARA MARUZ BIRAKIYOR İNSANI BU ŞEHİR.OYSA Kİ AZCIK KENT KÜLTÜ

1 Yorum
594 görüntü

Misafir - Şurada: Yaşamın İçinden
14 Haziran , 2005 20 yıl

FATMAGÜLCE

BU ERKEK KISMISI, BEYNİYLE AĞZI ARASINDA İLİŞKİ KURMAK İÇİN, BİZİM GİBİ KENDİNİ YORMUYOR. Büyük oğlum dört yaşında. Kendisinde bir şey gözlemledim. Bir anne olarak en büyük zevkim; evlatlarımdan bahsetmek. Onlardan, şikayet etmek. Biz kadınlar, erkeklere oranla neredeyse beş katı fazla, konuşabiliyoruz. Dırdırımız, çocuklarla uğraşmamız, kaynanamızı çekiştirmelerimiz, kız arkadaşımızı kıskanmamız hep bundan. Bunlar, erkeklerde yok mu? Var tabi hem de, alasından var; kıskançlıkta bize bin basa

0 Yorum
752 görüntü

Misafir
13 Haziran , 2005 20 yıl

DELİ DELİ KULAKLARI KÜPELİ

Deli deli kulakları küpeli diye bir söz vardır.Bilmem bilirmisiniz?Deli tiplemeleri genelde başına huni takmış olarak resmedilir .Oysa küpeli bir deli resmine,karikatürüne rastlamadım henüz.tüm küpeliler deli olsa akıllı insandan bahsetmek zor olurdu?.hele günümüzde erkeklerin yeni imaj arayışlarına büyük katkı sağlayan ve oldukça rağbet gören bu aksesuar bir delinin işimi sizce?hatta bir taneyle yetinmeyip kulağını kevgir haline dönüştürenlere ne dersiniz?sakın zır deli demeyin)neden mi? çünkü

0 Yorum
1.300 görüntü

Misafir
11 Haziran , 2005 20 yıl

Ayıcı geldiii Aıcıııı)))

Nerden aklıma geldi bilmiyorum.ben çocukken sokaklarda ayıcılar kol gezerdi.oldukçada sık ziyaretlerde bulunurlardı bunlar. herkes için rütin bişeydi.bilseydim o küçücük boyumda bunları bir daha hiçmi hiç göremiyeceğimi daha iyi bakar ve malzeme toplardım.gözümden geçenler ve aklımda kalanlar ayıcıların rengini tozdan topraktan atalı bir hayli olmuş ha düştü düşecek pantolonları ))üstünde ise yine kimbilir ne zaman nerden bulunmuş yelekleri.elinde kalın bir sopa ve def diğer elinde de bir ucu ay

0 Yorum
758 görüntü

Misafir
10 Haziran , 2005 20 yıl

bitmeyen işler

ANNEM YATMAYA GİDİYOR Bir bulaşık makinesi deterjanı, reklamı var. Reklamda, bir hanımefendi ve bir bulaşık makinesi var. Kalabalık bir reklam değil. Çatalları, kaşıkları, bıçakları saymazsak. Bu hanımefendinin, derdi büyük. Makineden çıkardığı, bıçakları parlamıyormuş. O da, mecburen siliyormuş. Hanımefendi, bulaşık makinesi bulmuş, makine bulaşıklarını yıkıyor, yetmiyor. Bir de, yeni alınmış gibi parlak olmalarını istiyor. Sanki pas parlak olunca; çatallar, bıçaklar terfi edecek. Yada, hanım

0 Yorum
887 görüntü

Misafir
9 Haziran , 2005 20 yıl

Forum'da sevdiğim başlıklar

Forumda size sevdiğim başlıkları burada postalamayı düşünüyorum: http://www.turkish-media.com/forum/index.php?showtopic=112 http://www.turkish-media.com/forum/index.php?showtopic=1936 http://www.turkish-media.com/forum/index.php?showtopic=1880 http://www.turkish-media.com/forum/index.php?showtopic=1643 http://www.turkish-media.com/forum/index.php?showtopic=1649 http://www.turkish-media.com/forum/index.php?showtopic=1680 şimdilik bu kadar sonra daha çok ekleme yapacağım...

0 Yorum
755 görüntü

Misafir
8 Haziran , 2005 20 yıl

MODERN ZAMAN MANYAKLIĞI...

EĞLENCE ŞİRKETLERİNDEN BİRİ, KENDİLERİNE GÖNDERİLEN BİR MÜŞTERİ TEŞEKKÜR MEKTUBUNU GEÇENLERDE NEW YORK GAZETELERİNDE REKLAM OLARAK (MÜŞTERİNİN İZNİYLE) YAYIMLADI. KUZEY AMERİKA DENEN ZAVALLI KITANIN ASLINDA NASIL UCUBELER TOPLULUĞU HALİNE GELDİĞİNİN İLGİNÇ Bİ İSPATI...MEDYA,KAPİTALİZM,EKSİK RUHANİYET ÜÇGENİNDE ŞAFTI KAYMIŞ İNSANLAR TOPLULUĞUNDAN BİRİ, BAKINIZ NELER YUMURTLAMIŞ...BU MEKTUBU OKUDUKTAN SONRA İNANDIĞINIZ HER ŞEYE TEKRAR TEKRAR ŞÜKREDECEKSİNİZ...'' Sırdaşım Yetkili,size sırdaşım diye

0 Yorum
410 görüntü

Misafir
8 Haziran , 2005 20 yıl

REKLAM YAZISI

TABAKTAKİ SON RONDO YENMEZ Bizler görmüş geçirmiş bir milletiz. Bir araba dolusu görgü kurallarımız var . Televizyonda şu sıralar bir reklam var dikkatimi çeken . Trabzon da rtük kontrolleri olmadan rahatça adını anmak istiyorum; ister reklam diye zannedilsin ister anlatmak istediğim şey zannedilsin . Ülker in “ rondo “ reklamı. Reklamın başında yalvarılan bir kız var . Yalvaran bir kabahat işlemiş besbelli . Ne yapsan yap affetmem diyor; fondaki müzik . Çünkü ; genç erkek , tabakta kalan son

2 Yorum
1.086 görüntü

Misafir
7 Haziran , 2005 20 yıl

BAŞKA SÖZE NE HACET?

BİZ GERÇEĞİN KENDİSİYİZBIRAKIN OYUNLARINI OYNASINLAR İKTİDARIN EN BÜYÜK KORKUSUMUHALEFET DEĞİLCİDDİYE ALINMAMAKTIR...Gündüz VASSAF

0 Yorum
387 görüntü

Misafir
3 Haziran , 2005 20 yıl

Duyurular

Toplam Bloglar 973
Toplam Başlık 4.302

SUŞI

Karşıki Dağlar · Gönderi tarihi: Perşembe 15:303 gün

Doğum gününe tam 4 gün kala kötü bir ayrılık olmuş :(
Sizce Kötü Doğmak Mümkün mü?

Admin · Gönderi tarihi: Çarşamba 02:014 gün

İnsanlık tarihi boyunca kendimize sorduğumuz en kadim ve en sarsıcı sorulardan biri budur: Bir insan "kötü" olarak mı doğar, yoksa kötülük sonradan öğrenilen, koşullarla şekillenen bir tercih midir? Antik Yunan trajedilerinden modern sinirbilim laboratuvarlarına kadar uzanan bu tartışma, bugün artık sadece felsefenin değil; genetiğin, psikolojinin ve sosyolojinin de merkezinde yer alıyor.
İşte "kötü doğmak" kavramını farklı perspektiflerden ele alan derinlemesine bir inceleme:
1. Genetiğin Karanlık Mirası: "Savaşçı Geni" ve Biyolojik Temeller
Modern bilim, davranışlarımızın bir kısmının biyolojik bir temel üzerine inşa edildiğini kabul eder. Özellikle MAOA geni (kamuoyunda bilinen adıyla "Savaşçı Geni") üzerine yapılan araştırmalar, bu genin belirli varyasyonlarına sahip bireylerin şiddet ve saldırganlığa daha yatkın olabileceğini göstermiştir.
Ancak burada kritik bir ayrım vardır: Bir genin varlığı, o davranışın mutlaka sergileneceği anlamına gelmez. Biyoloji bir kader değil, bir yatkınlıktır. Bir insanın beynindeki amigdala bölgesinin (duygusal tepkiler, özellikle korku ve öfke) aşırı aktif olması veya ön lobun (etik karar verme ve dürtü kontrolü) zayıf çalışması, o kişiyi empati yoksunluğuna veya dürtüselliğe itebilir. Bilim dünyası bu durumu "kötü doğmak" olarak değil, "nörobiyolojik risk faktörleri" olarak tanımlar.
2. Psikopatoloji ve Empati Yoksunluğu
"Kötü" olarak yaftaladığımız davranışların birçoğu, klinik psikolojide Antisosyal Kişilik Bozukluğu veya Psikopati ile ilişkilendirilir. Psikopatlar üzerine yapılan beyin taramaları, bu kişilerin başkalarının acısını hissetme (duygusal empati) yetisinden yoksun olduklarını ortaya koymaktadır.
Eğer bir birey, acı çekme veya suçluluk hissetme mekanizması olmadan doğmuşsa, bu onu "kötü" mü yapar? Yoksa bu sadece renk körü doğmak gibi ahlaki bir spektrumda "duygu körü" doğmak mıdır? Eğer kişi vicdan azabı çekme kapasitesine sahip değilse, ahlaki bir sorumluluktan söz edilebilir mi? Bu sorular, hukuk sistemimizin ve adalet anlayışımızın en zorlu sınavlarıdır.
3. "Tabula Rasa" (Boş Levha) ve Çevrenin Gücü
John Locke’un ortaya attığı Tabula Rasa öğretisine göre, insan zihni doğduğunda boş bir levhadır ve her şey çevre tarafından yazılır. Sosyolojik bakış açısı, kötülüğün bir "tohum" değil, bir "ürün" olduğunu savunur.
Şiddet dolu bir ailede büyüyen, sevgi görmeyen veya hayatta kalmak için zalimleşmesi gereken bir çevrede yetişen birey, kötülüğü bir adaptasyon mekanizması olarak geliştirir. Bu perspektife göre, "kötü doğan" çocuk yoktur; "kötüleştirilen" ya da "ihmal edilen" çocuklar vardır.
4. Epigenetik: Doğa ve Beslemenin Dansı
Belki de en doğru yaklaşım, genetik ve çevreyi birbirinden ayırmamaktır. Epigenetik biliminin bize öğrettiği üzere; genler birer piyano tuşuysa, çevre de o tuşlara basan parmaklardır.
Örneğin, şiddete eğilimli bir genetik mirasa sahip bir çocuk, sevgi dolu ve huzurlu bir ortamda büyüdüğünde bu genler asla "aktifleşmeyebilir". Aksine, aynı genetik mirasa sahip olup çocuklukta istismara uğrayan birinde bu "kötülük" potansiyeli bir patlamaya dönüşebilir. Yani soru "Kötü mü doğarız?" değil, "İçimizdeki hangi potansiyeli uyandıracak bir dünyada yaşıyoruz?" sorusuna evrilir.
5. Felsefi Bakış: Özgür İrade ve Seçim
İnsan, sadece dürtülerinden ibaret bir varlık değildir. İnsanı diğer canlılardan ayıran en büyük fark, kendi biyolojisine ve geçmişine karşı "Hayır" diyebilme kapasitesidir.
Viktor Frankl’ın dediği gibi: "Etki ile tepki arasında bir boşluk vardır. O boşlukta tepkimizi seçme gücümüz yatar." Bir kişi empati yeteneği zayıf olarak doğmuş olabilir; ancak toplumun kurallarını öğrenmek, mantık yürütmek ve zarar vermemeyi seçmek yine de bireyin iradesindedir. Dolayısıyla, kötülük doğuştan gelen bir durum olsa bile, kötülüğün eyleme dökülmesi her zaman bir seçimdir.
Sonuç
"Kötü doğmak mümkün mü?" sorusuna verilecek en dürüst cevap; bir insanın zarar vermeye çok yüksek yatkınlıkla doğabileceği, ancak bunun onu kaçınılmaz olarak kötü bir insan yapmayacağıdır. Kötülük, tek bir genin veya tek bir travmanın sonucu değildir; biyolojik bir altyapının, çevresel tetikleyicilerin ve nihayetinde bireysel seçimlerin karmaşık bir bileşimidir. Belki de asıl mucize, bunca karanlık potansiyele ve zorlu yaşam koşullarına rağmen, insanlığın büyük çoğunluğunun "iyi" kalmayı ve empati kurmayı seçmesidir.
Küçükken Benim Kendime Ait Hiç Odam veya Yatağım Olmadı - Hep Kanepelerde Uyudum

Admin · Gönderi tarihi: Çarşamba 02:004 gün
Kanepelerin Gölgesinde Büyümek: Aidiyet ve Sınırlar Üzerine Bir Yolculuk
Çocukluk, insanın kendi dünyasını inşa etmeye başladığı, "ben" ve "benim" kavramlarının temellerinin atıldığı bir dönemdir. Çoğu çocuk için bu temel, kapısını kapatabildiği bir oda, örtüsünün desenini seçtiği bir yatak veya oyuncaklarını dizebildiği bir köşe ile somutlaşır. Ancak bazıları için çocukluk, evin ortak alanlarında, her sabah toplanması gereken geçici bir "yer" demektir. "Küçükken kendime ait hiç odam veya yatağım olmadı; hep kanepelerde uyudum" cümlesi, sadece bir fiziksel eksikliği değil, aynı zamanda erken yaşta gelişen bir adaptasyon ve fedakarlık hikayesini anlatır.
Geçiciliğin Psikolojisi ve Görünmezlik Hissi
Evin oturma odasındaki bir kanepede uyumak, çocuğun hayatın merkezinde ama aynı zamanda kıyısında olması demektir. Kanepe, gündüzleri misafirlerin ağırlandığı, televizyonun izlendiği, çayların içildiği kamusal bir alandır. Gece olduğunda ise bir çocuğun sığınağına dönüşür. Bu durum, çocuğun zihninde "geçicilik" kavramını kalıcı bir yapı haline getirir.
Kendi odası olan bir çocuk için kapı, dış dünyaya çekilen bir sınırdır. Kanepe çocuğu içinse sınır yoktur; o, evin her an değişebilen dinamiklerine tabidir. Misafir geç gittiğinde uyku saati ertelenir, sabah erken kalkan bir aile üyesiyle mahremiyet sona erer. Bu durum, bireyin ileriki yaşlarda kendi sınırlarını çizmekte zorlanmasına veya tam tersine, sınırlarına aşırı derecede korumacı yaklaşmasına neden olabilir.
Aidiyetin Eşyadan Arınması
Bir odanın yokluğu, "eşya ile kurulan bağın" da farklılaşması anlamına gelir. Yatağının altındaki kutularda hazineler saklayamayan, duvarına sevdiği bir posteri asma lüksü olmayan çocuk, aidiyeti nesnelerde değil, zihninde aramaya başlar. Bu durum, kişide güçlü bir hayal gücü ve içsel bir dünya geliştirir. Dış dünyada kendine ait bir m² alanı olmayan çocuk, gökyüzünü, okuduğu kitapları veya kurduğu hayalleri kendi "odası" yapar.
Ancak bu durumun getirdiği bir ağırlık da vardır: Emanet hissi. Her sabah çarşafını katlayıp kanepenin altına saklamak, o evin sahibi gibi değil de, bir "ziyaretçisi" gibi hissetmesine yol açabilir. Bu "emanet" hissi, yetişkinlikte ev sahibi olma isteğini veya bir mekana kök salma ihtiyacını kamçılayan en büyük motivasyon haline gelebilir.
Sorumluluk ve Erken Olgunlaşma
Kanepede uyuyan çocuk, genellikle ailenin ekonomik veya mekansal kısıtlılıklarının en yakın şahididir. Kendi konforundan feragat etmek zorunda kalmak, ona erken yaşta bir "fedakarlık bilinci" yükler. O, evin düzenini bozmamak adına sessizleşen, sabahları görünmez olan ve kendi alanını yaratmak yerine var olan alana uyum sağlayan kişidir.
Bu durum, muazzam bir uyum yeteneği kazandırsa da, bireyin kendi ihtiyaçlarını başkalarınınkilerin arkasına itme eğilimini de beraberinde getirebilir. "Benim için fark etmez," cümlesi, aslında yıllar önce kanepenin sert yastığına alışmış o çocuğun yankısıdır.
Kanepeden Çıkıp Dünyaya Kurulan Köprüler
Yıllar geçip o kanepeler geride kaldığında, bu deneyimden iki farklı karakter doğabilir:
Mekan Tutkunu: Kendi evini ve odasını bir kale gibi inşa eden, her detaya titizlenen, aidiyetini fiziksel konforla taçlandıran kişi.
Dünya Vatandaşı: Hiçbir yere tam ait hissetmediği için her yere uyum sağlayabilen, minimal yaşayan ve "ev" kavramını kendi içinde taşıyan gezgin ruh.
Sonuç olarak, çocukken bir odanın veya yatağın olmaması, bir eksiklik gibi görünse de aslında dayanıklılığın (resilience) en saf formudur. O kanepelerde uyuyan çocuklar, hayatın sert zeminlerine karşı bağışıklık kazanarak büyürler. Onlar için "ev", dört duvardan ziyade, insanın kendi içinde kurduğu o huzurlu ve kimsenin müdahale edemediği görünmez odadır.
Not: Bu makale, mahremiyet ve mülkiyet kavramlarının çocuk gelişimi üzerindeki etkilerini bir yaşam öyküsü perspektifiyle ele almıştır. Her ne kadar fiziksel imkanlar kısıtlı olsa da, sevgi dolu bir aile iklimi, kanepeleri dünyanın en güvenli limanına dönüştürebilir.
"Yüreğinin götürdüğü yere git yada gittiğin yere yüreğini de götür"

Admin · Gönderi tarihi: Çarşamba 01:584 gün
Yüreğinin Götürdüğü Yere Git ya da Gittiğin Yere Yüreğini de Götür: Bütünsel Bir Yaşam Sanatı
Hayat, çoğu zaman rasyonel kararlar ile duygusal arzuların çatıştığı, mantık çerçeveleri ile kalp atışlarının ritmi arasında denge kurmaya çalıştığımız uzun bir yolculuktur. Bu yolculuğun en kadim rehberlerinden biri olan "Yüreğinin götürdüğü yere git" öğretisi, bireyin kendi hakikatine sadık kalmasını öğütlerken; "Gittiğin yere yüreğini de götür" prensibi, gidilen yerin veya yapılan işin ötesinde, o eyleme yüklenen anlamın ve tutkunun önemini vurgular. Bu iki yaklaşım, aslında birbirini dışlayan değil, bir insanı "tam" kılan bütünsel bir yaşam felsefesinin iki farklı cephesidir.
1. İçsel Pusula: Yüreğinin Götürdüğü Yere Gitmek
Modern dünya, bizi sürekli olarak "başarı", "statü" ve "güvenlik" gibi dışsal parametrelerle tanımlamaya çalışır. Ancak insanın en derin huzuru, dış dünyanın beklentileriyle değil, kendi iç sesiyle uyumlandığı anlarda gizlidir.
Otantik Yaşam: Yüreğinin sesini dinlemek, toplumun veya başkalarının bizim için çizdiği rotalardan sapma cesareti göstermektir. Bu, bir bencillik değil, bireyin kendi yeteneklerini ve varoluş amacını keşfetme sürecidir.
Sezginin Gücü: Akıl verilerle çalışırken, yürek sezgilerle yol alır. Bazen mantıklı görünen bir seçenek içimizi daraltırken, riskli görünen bir yol bize tarif edilemez bir heyecan verebilir. İşte o heyecan, ruhun "doğru yerdesin" deme biçimidir.
2. Eyleme Ruh Katmak: Gittiğin Yere Yüreğini de Götürmek
Bazen şartlar, her zaman istediğimiz rotada ilerlememize izin vermez. Yaşamın sorumlulukları, ekonomik gereklilikler veya beklenmedik dönemeçler bizi hiç planlamadığımız duraklara savurabilir. İşte bu noktada devreye ikinci düstur girer: Nerede olursan ol, orada tüm varlığınla bulun.
Tutku ve Adanmışlık: Bir işi sadece yapmış olmak için yapmak ile o işe "yüreğini koyarak" yapmak arasında derin bir nitelik farkı vardır. En basit gündelik görevlerden en karmaşık projelere kadar, içine sevgi ve dikkat katılan her eylem, bir sanat eserine dönüşür.
An’da Olmak: Gittiği yere yüreğini götürmeyen insan, bedenen orada olsa da ruhen başka yerlerin özlemiyle yaşar. Bu bölünmüşlük hali, hem mutsuzluğu hem de verimsizliği beraberinde getirir. Oysa bulunduğumuz yere yüreğimizi sunduğumuzda, o anı ve mekanı güzelleştirme gücünü kendimizde buluruz.
3. İki Felsefenin Kesişimi: Bütünleşmiş İnsan
Bu iki kavram birleştiğinde, karşımıza "yaşamı bir bütün olarak kucaklayan" insan profili çıkar. İdeal senaryoda, yüreğimizin bizi götürdüğü yere gideriz ve oraya vardığımızda tüm tutkumuzla orada bulunuruz. Ancak hayat her zaman bu kadar doğrusal akmaz.
Gerçek bilgelik;
Kendi yolunu seçme cesaretini göstermek (Yüreğinin peşinden gitmek),
Ve seçtiğin –ya da seçmek zorunda kaldığın– yolu sevgiyle onurlandırmaktır (Yüreğini oraya götürmek).
Sonuç: Yolculuğun Kalbi
Yaşam bir varış noktası değil, bir süreçtir. Eğer attığınız her adımda kalbinizin ritmini duyabiliyorsanız, rotanızın neresi olduğundan bağımsız olarak doğru yoldasınız demektir.
Unutmamak gerekir ki; yüreksiz gidilen yollar ne kadar parlak olursa olsun karanlıktır; yürekle gidilen yollar ise ne kadar çetin olursa olsun, kendi ışığını içinde taşır. Kendi sesinize kulak verin, ancak vardığınız her durakta da ruhunuzdan bir iz bırakmayı ihmal etmeyin. Çünkü hayat, sadece yaşandığı için değil, içine "yürek" katıldığı için değerlidir.
Bilgisayar başında ne kadar zaman geçiriyorsunuz?

Admin · Gönderi tarihi: Çarşamba 01:574 gün
Günümüzün dijital dünyasında, "Bilgisayar başında ne kadar zaman geçiriyorsunuz?" sorusu artık sadece bir alışkanlık sorgulaması değil, aynı zamanda fiziksel ve zihinsel sağlığımızı doğrudan ilgilendiren kritik bir gösterge haline geldi. İş hayatından eğlenceye, eğitimden sosyal ilişkilere kadar her şeyin ekranlara taşındığı bu dönemde, ekran süresi yönetimi modern insanın en büyük meydan okumalarından biridir.
İşte bu konuyu derinlemesine ele alan kapsamlı bir inceleme:
Dijital Esaret mi, Modern Gereklilik mi? Bilgisayar Başındaki Zamanın Analizi
1. Ekran Süresinin Görünmeyen Maliyeti: Fiziksel Sağlık
Bilgisayar başında geçirilen kontrolsüz saatler, vücudumuzda "sedanter" (hareketsiz) yaşam tarzının olumsuz etkilerini biriktirir. Uzun süre aynı pozisyonda kalmak, sadece bel ve boyun ağrılarına yol açmaz; aynı zamanda metabolizma hızının düşmesine ve dolaşım sistemi sorunlarına zemin hazırlar.
Göz Yorgunluğu ve Dijital Görme Sendromu: Saatlerce ekrana bakmak, göz kırpma sayısını azaltarak göz kuruluğuna ve netlik kaybına neden olur.
Postür Bozuklukları: "Mouse omzu" veya "metin boynu" gibi modern terimler, yanlış ergonomiyle birleşen uzun mesai saatlerinin bir sonucudur.
2. Zihinsel Odaklanma ve "Derin Çalışma" Kaybı
Sürekli bildirimlerin, e-postaların ve sosyal medya sekmelerinin açık olduğu bir bilgisayar kullanımı, beynimizi sürekli bir "bağlam değiştirme" (context switching) moduna sokar. Araştırmalar, bir görevden diğerine her geçişte beynin odaklanma yeteneğinin zayıfladığını göstermektedir.
Bilgisayar başında geçirilen zamanın kalitesi, süresinden daha önemlidir. Eğer 8 saatlik bir çalışma gününün yarısı sosyal medya akışlarında kaybolarak geçiyorsa, bu durum zihinsel yorgunluğu artırırken üretkenliği minimize eder.
3. Psikolojik Etkiler: Dijital Yalnızlık
Paradoksal bir şekilde, bilgisayar başında başkalarıyla "bağlantıda" kalarak geçirdiğimiz süre arttıkça, gerçek dünyadaki sosyal bağlarımız zayıflayabilir. Ekran başında geçen zamanın bir kısmı toplumsal bir izolasyona dönüşebilir. Özellikle akşam saatlerinde mavi ışığa maruz kalmak, uyku hormonu olan melatonin salgılanmasını baskılayarak uyku kalitesini düşürür ve bu da ertesi günün kaygı seviyesini artırır.
4. Dengeyi Kurmak: Nitelikli Kullanım İçin Stratejiler
Bilgisayarı hayatımızdan çıkarmak imkansız olsa da, onu yönetmek bizim elimizdedir. İşte daha sağlıklı bir denge için uygulanabilecek adımlar:
20-20-20 Kuralı: Her 20 dakikada bir, 20 fit (yaklaşık 6 metre) uzağa, en az 20 saniye boyunca bakarak gözlerinizi dinlendirin.
Dijital Detoks Aralıkları: Günün belirli saatlerini (örneğin yemek vakitleri veya uykudan bir saat öncesi) tamamen ekransız alanlar olarak belirleyin.
Ergonomi Yatırımı: Doğru yükseklikte bir monitör ve bel destekli bir sandalye, fiziksel hasarı minimize etmede en büyük yardımcınızdır.
Analog Molalar: Not alırken bazen kağıt kalem kullanmak veya toplantıları mümkünse yürüyüş yaparak sesli gerçekleştirmek, ekran yorgunluğunu kıracaktır.
Sonuç: Ekranın Ötesinde Bir Hayat
Bilgisayar başında geçirdiğimiz zaman, hayatımızı kolaylaştıran bir araç olmalı, hayatımızın kendisi değil. Önemli olan kaç saat harcadığımızdan ziyade, bu sürenin ne kadarının gerçekten katma değer yarattığı ve ne kadarının bizi gerçeklikten kopardığıdır. Ekranı kapattığınızda hissettiğiniz o dinginlik, aslında beyninizin ihtiyaç duyduğu asıl yakıttır.
Unutmayın; en iyi çözünürlük, bilgisayar ekranında değil, pencereden dışarı baktığınızda gördüğünüz gerçek dünyadadır.

1. Genetiğin Karanlık Mirası: "Savaşçı Geni" ve Biyolojik Temeller

2. Psikopatoloji ve Empati Yoksunluğu

3. "Tabula Rasa" (Boş Levha) ve Çevrenin Gücü

4. Epigenetik: Doğa ve Beslemenin Dansı

5. Felsefi Bakış: Özgür İrade ve Seçim

Sonuç

Kanepelerin Gölgesinde Büyümek: Aidiyet ve Sınırlar Üzerine Bir Yolculuk

Geçiciliğin Psikolojisi ve Görünmezlik Hissi

Aidiyetin Eşyadan Arınması

Sorumluluk ve Erken Olgunlaşma

Kanepeden Çıkıp Dünyaya Kurulan Köprüler

Yüreğinin Götürdüğü Yere Git ya da Gittiğin Yere Yüreğini de Götür: Bütünsel Bir Yaşam Sanatı

1. İçsel Pusula: Yüreğinin Götürdüğü Yere Gitmek

2. Eyleme Ruh Katmak: Gittiğin Yere Yüreğini de Götürmek

3. İki Felsefenin Kesişimi: Bütünleşmiş İnsan

Sonuç: Yolculuğun Kalbi

Dijital Esaret mi, Modern Gereklilik mi? Bilgisayar Başındaki Zamanın Analizi

1. Ekran Süresinin Görünmeyen Maliyeti: Fiziksel Sağlık

2. Zihinsel Odaklanma ve "Derin Çalışma" Kaybı

3. Psikolojik Etkiler: Dijital Yalnızlık

4. Dengeyi Kurmak: Nitelikli Kullanım İçin Stratejiler

Sonuç: Ekranın Ötesinde Bir Hayat

Önemli Bilgiler

Tarayıcı push bildirimlerini yapılandırın

Chrome (Android)

Chrome (Desktop)

Safari (iOS 16.4+)

Safari (macOS)

Edge (Android)

Edge (Desktop)

Firefox (Android)

Firefox (Desktop)