Radya

Sadece bir rüya idi aslında, ama düşündükçe, gözlerimin önüne geldikçe, ruhumda karmakarışık duygular uyandıran bir rüya. Hani "göğsüme fil oturdu" deriz ya, iki göğsümüzün ortasına. Sanki yarmış biri orayı, içine bir çuval taşı doldurup tekrar dikmiş. O vakit derin derin nefes almaya uğraşırsınız, ama ne mümkün. Çabalarınız beyhudedir, fil göğüs kafesinizin tam da üzerine oturmuştur bir kere… İşte tam o noktadan, zaman zaman belki geçer diye yumrukladığım yerden, çatlıyor mu, yarılıyor mu, kanıyor mu hatırlamıyorum, fil değil, taş da değil, bana çiçek uzatan küçücük bir el çıkıyor. Suda tam boğulacakken, suyun yüzüne fırlar gibi nefes nefese, gözlerim ıslak uyandım sonra. Çocukluğuma dair zihnimdeki en keskin hatıra annemin beni anaokuluna götürdüğü gündür. Ürkek bir kuş gibiydi kapıdan içeri girişim. Annemin yapıştığım elini bırakmakla, oyuncakların olduğu yere gitmek arasında yaşadığım tereddüt hala tüm canlılığıyla zihnimde, belki de ve de daha doğrusu kalbimde. Ben tam ikna olacak gibiyken, öğretmenin bize göstermek için yönelttiği loş bir ışıkla aydınlatılmış uyku odası içimde yanan o ufacık ışığın da sönmesine sebep olmuştu. O andan itibaren eve gidene dek hiç susmaksızın ağladığım için olsa gerek, annem bir daha anaokulu lafı etmedi. Yıllar sonraydı, kızımın anaokuluna başladığı günler. O gün okuldan kızımı alıp anneme uğramıştım. Anneanne torun her zamanki gibi sevgi yumağı oldular. Annem okulla ilgili sorular sormaya başlayınca, o hiç beklemediğim serzenişi işittim, “Annem arkadaşlarımın anneleri gibi beni bahçede beklemiyor” dedi küçük kızım ve hıçkırıklara boğuldu. O içimi lime lime eden gözyaşlarına rağmen yutkunarak da olsa aldırmıyormuş gibi yaptım ve hatta annemin bu aldırmaz görünen tavrım karşısında; "Sen ne kadar gaddar bir annesin." deyişini de duymazlıktan geldim. Ellerim ellerini tutamadığı zamanlarda yaprak gibi titremesindi benim çocuğum, Ben yanında yokken kolsuz kanatsız hissetmesindi kendini tek dileğim. Hepsi buydu, ama sadece ve sadece buydu bir başka annenin bile anlamadığı… Geçen yıl evimizde birkaç gün apartmanın çatısından düşen yavru bir martı misafir ettik. O ana kadar martılarla ilgili tek bildiğim inanılmaz sesler çıkardıklarıydı. Bu kısa dönemli ziyaretten sonra o sesleri ne zaman ve niçin çıkardıklarını öğrenecektim. Yarası beresi var mı yok mu anlamadan onu çatıya geri koymak istemedim. İlk iş ne ile besleneceğini öğrendim internetten, meğer ne çok çatıdan düşen martı yavrusu vakası varmış… Odamdaki banyoyu hemen ona tahsis ettim. Bana hemen alıştı, kapıyı açtığımda bana doğru paytak paytak gelişi tek kelimeyle muhteşemdi. Aslında martıdan çok bir ördeği andırıyordu. Üç ya da dördüncü gündü sanırım, benimkisi banyonun penceresinden çatıya seslenmeye başladı. Karşılığında da yukarıdan cevap geliyordu. Annesiyle haberleşmenin yolunu bulmuştu. İçim burkuldu. Yavruyu hemen çatıya çıkarttık. Çatıdaki sevinç çığlıklarını tarif etmem imkânsız, ama asıl şok edici olan birkaç saat sonra yavrunun yine bahçeye düşmüş oluşuydu. Sonrasında çatılardaki martıları çok daha farklı bir gözle izledim. Çünkü artık biliyordum o kendilerini yırtarcasına çıkardıkları seslerin ardındaki gerçeği. Önce yavrular çatıdan düşmesin diye çabalıyor, uçma zamanları geldiğindeyse çatıdan atlasınlar diye yırtınıyorlardı. Geçen yıl Üniversite tercihleri yapılırken bir yanım kal diyordu. Nasıl gönderirdim o kadar uzağa.. Düşüncesi bile beni nefessiz bırakırken, martıların çığlıkları hep beni kendime getirdi. Bırak uçsun diyorlardı sanki. Bıraktım da… Onu Allaha ve sonrasında kendine emanet ederek bıraktım. Şimdi o özgürce uçtukça mutlu oluyorum. Alışabildim mi? Hayır. Çünkü özlemek şairin de dediği gibi; "ölmekten sadece iki harf fazla" Fakat şu da var ki; o ne kadar uzakta da olsa, onun o güzel elleri tam o sızlayan yerde, göğsümün orta yerinde..

arada bizim fotoğraflar kanatlanıp uçuyorlar böyle...

Ne kadar hoş.Çoğu zaman insana olan inancımı kaybediyorum (sanki ben de kediyim ha!) Ama kaybetmemek lazım işte, çünkü dedikleri gibi; "her insan iyidir, fakat bazen insanlar kötü şeyler yapabilir"

Dikiş makinası

Eline sağlık, tam yorgunluk kahvesi olmuş bu..

@@gloria yemin ederim süpersin Sen şimdi bana İstanbul'da bir uzman da bulursun dimi

Teşekkür ederim İnternnette birkaç lazerle çizme operasyonu deneyimi okudum ve hemen bu işlemden vazgeçtim..

Haftalık mizah dergisinin kapağında anaokullarında dini içerikli masalların, liselerde Osmanlıca derslerinin okutulması ve ilkokul 1'den itibaren din dersinin getirilmesi gibi kararlara tepki gösteriliyor.

Bahçeye bir bülbül geliyor yıllardır.Kah gelip uykumu kaçırıyor, kah uykumdan uyandırıyor. Nasıl bir şakımadır, nasıl bir ötüştür! Aslında tarifsiz... Cennetten bir ses diyeceğim, bilmiyorum ki cenneti.. Bir sabah yine o sesle uyanıyorum.Meşk ediyor sanki mübarek.(Ama bu sefer nasıl yakın..) Sese yöneliyorum yataktan kalkıp hızlı hızlı. Meğer balkonun demirine konmamış mı. Şakıyor var gücünle büyülü gibi, esunlu gibi.. Nasıl güzel! Aslında tarifsiz.. Bir adım daha atıyorum büyü bozuluyor..(pırrrr yani..) Sonra geçen gün yoga dersindeyiz dersten sonra meditasyon ışıklar kapanıyor ve perde! ilk kez ve bu kadar güzel hem de önce birkaç anlaşılmaz görüntü sonra bi bakıyorum benim bülbül gelmemiş mi sanki ben ağaçmışım da, dallarım da geziniyor. Arada da gezinirken gagalıyor beni vallahi! Sonraaa kayboluyorum ben yok muşum, hiç mişim gibi sadece bülbül var bir de nefesim!

http://www.turkish-media.com/forum/videos/view-5873-tibetin-5-hareketi/

“Korkmuyor musunuz” diye sormuştum Zonguldak’ta bir madenci ağbime. “Korkup da napacan” demişti, “korkuyla yaşanmaz ki.” Kocaman harflerle ‘önce güvenlik ’ yazıyordu önünde konuştuğumuz duvarın üstünde. Önce düşük maliyet. Önce yüksek kâr. Önce maksimum kapasite. Önce karanlık . Önce sessizlik. Önce duman. Önce ölüm. Şimdi kriz masalarında kifayetsiz bir telaş. Hiçbir yaraya derman olmayan başsağlığı mesajlarımız, gözyaşlarımız. “Çizmelerimi çıkarayım mı” diyor mahşerin ortasında çok yüksek kapasiteli bir kalp sahibi, “Ambulans kirlenmesin.” Bir de temizlik maliyeti eklenmesin masraflarınıza benden ötürü. *** Hadi şimdi gider pusulasına yazın kardeşlerimizin vasiyetlerini. Vergiden düşün babasız kalan çocukların acısını. Soğuk rakamlar üzerinden bir hayat kurun karanlık ve ıslak maden dehlizlerinde. Bu işin sorumlularını affetmeye hiçbir kulun gücü yetmez. Bunu ancak Yaradan yapabilir. Allah sizi affetsin. Çıkarın o pahalı çizmelerinizi. Dünya daha fazla kirlenmesin. (Yılmaz Erdoğan)

Ben de sevdim

Basit bir konusu olmasına rağmen içi, müzik ve duygu ile öyle güzel doldurulmuş ki bayıldım bu filme.İçinize iyi geliyor, su gibi akıyor mutlaka izleyin..

Begin Again (2013) Hayallerini New York’ta gerçekleştirmek isteyen sevgilisinden ayrılmasıyla Gretta'nın iniş çıkışlarla dolu hayatı da değişir. Burada bir başına kalan Gretta, şans eseri tanıştığı bir yapımcı sayesinde kaderine meydan okuyacaktır... Yönetmen: John Carney Oyuncular :Keria Knighley, Mark Ruffalo, Catherine Keener, Hailee Steinfeld, Mos Def