tülvent

Bir kez okudum, sonra yeniden... Yüreğimin sesiydi adeta, satırlar. ''Gercek olmayan bir masalin, sonu olur mu hic..?''

Bakiiim bakiim nöbet yerinde misin, sevgili Radya... Eğer de buradaysaaann...

Nöbete az kaldı

Sevgili güzelyaz, sanki bir romanın sayfaları gibiydi! Okudum okudum... ''Çi'' yi...) Gözümde canlandırdım.. Görmeden İçim çekti onu, okşamayı... Ama kaçınılmaz son, ister istemez üzdü beni. Tam da şu an MİA, hoop diye gelmez mi kucağıma.. ''mırrr mııırrr'' canım benim. Yumuşacık tüylü, hiperaktif, tatlı MİA' m benim... Kedisiz bir yaşam, bir ev... Düşünemiyorum. MİA

''Derler ki Aşk ve sevda Sana bana sormaz Gelecekse kendi gelir Hesapsız kitapsız Çaresiz umarsız Yaşanacaksa kaderde Yürekte düğümlenir...'' ''Derler'' de doğru derler! Hem de nasıl düğümlenir... Yüreğinize sağlık sevgili tango

Hoş gelmişsiniz, sevgili MELİKE

Ah ahh, bak oldu mu şimdi bu saatte... Kullandığım parfümün üretiminin bitirildiğini öğrendikten sonraki hayal kırıklığını yaşadım yeniden... Şişesinin içinde uslu uslu dururken tenle buluştuğunda hem bizi hem de çevremizdekileri büyüleyen ‘parfüm’ olayında önemli nokta, insanın kendisinin duymadığı parfümün, en iyi parfüm olmasıymışş… Haa bu arada; yapılan bir araştırmaya göre ağır kokuları tercih edenler kendine güveni daha az olan ve fark edilmek isteyen insanlarken hafif kokuları tercih edenlerinse kendilerine güvenen insanlar oldukları saptanmış.

Herkese ve nöbetçi sahurcumuza ''iyi ramazanlar'' efem...

'' Bugün gelmedi; ama ya yarın..." Her ne kadar sıkılsa da insan; o ümit hiç bitmez tükenmez ve ömürden de ömür calar, sevgili Zsa Zsa...

Çok teşekkür ediyorum, sevgili Buklet Dünyası. Hoş gelmişsiniz...

Susmak kabullenmektir habersiz geleni; Bazen acı çekmektir, Haklılığını bile bile boyun bükmektir, Kelimelere küsmektir üzmemek için sevdiğini… Susmak dinlemektir alabildiğine hırçın düşünceleri; Bazen göz yaşlarını saklamaktır, Hüznü sessizliğe zincirlemektir, Göstermemek için toprağa düşeni… Susmak sevmektir adını haykıramadığın kişiyi, Bazen ödün vermektir, Hicranıyla yüreği dağlamaktır, Gitmesin diye sıkı sıkı örtmektir yüreğini… Susmak hapsetmektir aşamadığın çaresizliği; Bazen geleceği beklemektir, Hatıralar uğruna sineye çekmektir, Dostluk adına çiğnemektir gururunu… Susmak ölmektir yaşamak adına hayatı; Bazen kaçıp gitmektir, Hayatla kaderi birleştirmektir, Teslim olup kaybetmektir mücadeleni… Bütün o anlamlı susuşlarımızda, bilirim ki varsındır sen, bilirsin ki varımdır ben, işte varolmak için güzelce ve birlikte, kusursuz bir neden, susarız...

Ne istediğimi bilmiyorum, ama bildiğim şu an mutlu olmadığım... ( Ama şu beni mutlu edebilirdi; sevdiğim bir arkadaşımla sohbet ediyor olmak...

Evet! Bu, sevinç, gurur, heyecan karışımı çok farklı bir duygu sevgili Emek10 İlgine teşekkürler

Nasıl Mutlu Oluruz? Yeni bir mutsuzluk tipi var artık. Hayal kırıklığına ve depresif beyhudelik duygusuna yaslanan bir mutsuzluk tipi! Hatta bir tür ruhsal bitkinlik hali! Bana göre adı şöyle olmalı: Durmadan mutluluğu aramanın mutsuzluğu!.. Sanki... Aradıkça daha da uzaklaşıyor bizden mutluluk. Hem belki... Tam olarak ne aradığımızı bilmiyoruz! * Geçen gün büyük bir kitapçıya girdim. Orta yaşlı birkaç kadın ve bir genç kız kasa kuyruğundaydı. Her hallerinden tatile çıkmak üzere son alışverişlerini yaptıkları anlaşılıyordu. Ellerindeki kitaplar ister istemez dikkatimi çekti. Kapağında "mutluluk" kelimesi geçen kılavuz kitaplardı hepsi de! "Küçük Pembe Mutluluk Kitabı", "Mutluluğu Keşfetmek", "Mutluluk Okulu", "Bir Yaşam Ustalığı, Mutluluk", "Gerçek Mutluluk", "İki Kişilik Mutluluk" ve ötekiler... Şöyle bir baktım. İyiydiler, hoştular, halleri vakitleri de yerinde gibiydi. Ama ne yalan söylemeli... Zarif alınlarında tatminsiz hırsların, umarsız arayışların yorgunluk çizgileri vardı. * Ben de kuyruğun sonunda düşüncelere daldım. İçimden "şu insanlar acaba biliyorlar mı?" diye sordum. Varsa eğer mutluluk diye bir şey... O tatil yöresinde de onları bekliyor olacak! Ama mutlulukla buluşmaları için kafalarını "mutluluk öğreten" kitaplarından kaldırıp etraflarına bakmaları gerekecek... Çay içerken, çayın eşsiz tadından başka bir şeyi... Yüzerken, bedenlerini saran sudan başka bir şeyi... Düşünmediklerinde... Severken, sevişirken, geleceğe değil, "şimdi" ye odaklandıklarında... Büyük ihtimal, mutlu olacaklar! Mutluluk öğretmeye kalkışan bir kitabı değil... Bir romanı, bir şiiri, bir denemeyi okuyup mutlu olduklarında... Anlayacaklar işin esasını! * Bir arkadaşım aklıma geliyor şimdi. Ara sıra şöyle yakınırdı... "Basitçe uyum istiyoruz, anlamak ve anlaşılmak istiyoruz; çoğu zaman bir parça huzur istiyoruz. Ama bize sürekli sihirli mutluluk reçeteleri veriyorlar. Bir yanlışlık var, bu işte!" Aslına bakarsanız... Mutluluk düşüncesi çağlar boyunca dinsel ve felsefi boyutta ele alındı. Aydınlanma Çağı sonrasında bireysel hazlar ve arzular yüceltilmeye başlanınca mutluluk bir tür "kazanç" veya "başarı" gibi algılanmaya başladı. Oysa problem tam da orada! Mutluluk için kan ter içinde mücadele etmek... Tuhaf! Hatta tutarsız değil mi? Belki hayatla kavga etmekten vazgeçme halinin ta kendisidir mutluluk! Belki hikmetine pek akıl erdiremeyeceğimiz bir armağanıdır hayatın! H. Babaoğlu Belki de hiçbir şeyi o kadar çok ciddiye almamak, her şeyin gelip geçeceğini bilmek gerek! Hayatın içinde saklı olan mucizeleri görebilmek, ufak şeylerden büyük tatlar alabilmek lazım. Anın insanı olmak; ne geleceğe ertelemek ne de geçmişe sığınmak, anda ve dolu dolu yaşamak... İnsan hikayelerine ortak olmak... Mutluluk belki de yanı başımızda.! Kim bilir...