Bloglar

Seni özlemem için bana fırsat verir misin lütfen?

Karmaşık bir iş bu, hiç beklenmedik dönüşler, düşüşler, çıkışlar içeriyor. Neden öyle olduğunu anlamadığınız bir çok olayı yaşıyorsunuz, belki de anlamamak için çaba sarf ediyorsunuz kim bilebilir. Sonuçta birlikteliğiniz devam ediyor ve çok mutlu hissediyorsunuz. Birden üstünüzdeki ilginin bıkkınlığını yaşıyorsunuz. Yaşadığınız bıkkınlık, anlatılmaz bir hal alıyor. Öyle ki baktığınız her yerde o ilgiyi görüyorsunuz. O gün geliyor: yatağa yaklaşırken onun vücudunun çok kıvrak bir yılan

12 Yorum
16.224 görüntü

Admin
19 Mart , 2012 14 yıl

Admin Blog (Günlüğü)

Duygusal Boşluk? Belirtileri Nelerdir? Nedenleri Neler Olabilir? Ne Yapılabilir?

Duygusal Boşluk? Duygusal boşluk, kişinin hayattan kopuk, içsel bir eksiklik ve anlamsızlık hissetmesi, günlük aktivitelerden keyif alamaması, motivasyon kaybı yaşaması ve belirsiz bir mutsuzluk içinde olmasıdır; bu durum, genellikle sebeplerini kestiremediği bir memnuniyetsizlik ve genel mutsuzluk haliyle kendini gösterir, travmatik deneyimler, yoğun stres, depresyon, anksiyete veya kişilik bozuklukları gibi nedenlerden kaynaklanabilir. Belirtileri Nelerdir? Hayattan zevk alamama Motivasyon ka

0 Yorum
408 görüntü

Admin - Şurada: Yaşamın İçinden
12 Aralık , 2025 Ara 12

Admin Blog (Günlüğü)

Televizyon Dizilerindeki Profesyonellerin Dizi İçin Bilmemezlikten Gelmeleri Kadar Komik Bir Şey Yok?

Televizyon Dizilerindeki Profesyonellerin Dizi İçin Bilmemezlikten Gelmeleri Kadar Komik Bir Şey Yok? Haklısınız, bu durum gerçekten absürt bir komedi unsuru haline gelebiliyor. İzleyici olarak o karakterin uzmanlık alanını bildiğimizde, sırf senaryo ilerlesin diye yapılan "mantık hataları veya görmezlikten gelmeleri" ya da "cehalet anları" göze çok batıyor. Dizilerdeki profesyonellerin "bilmemezlikten gelme" hallerindeki en komik klişelerden bazıları şunlar: Bilişim Uzmanları: Dünyanın en iyi

0 Yorum
595 görüntü

Admin - Şurada: Yaşamın İçinden
11 ŞubatŞub 11

Admin Blog (Günlüğü)

Kutsal Direksiyon Haklılığı: Kendine Mübah, Başkasına Günah!

Kutsal Direksiyon Haklılığı: Kendine Mübah, Başkasına Günah! Trafikteki Görünmez Ayna: Çifte Standartlar ve Direksiyon Başındaki "Haklılık" İllüzyonu Modern şehir yaşamının en büyük stres kaynaklarından biri olan trafik, aslında insan psikolojisinin en ham ve filtrelisiz halini sergilediği devasa bir laboratuvardır. Direksiyon başına geçen bireyin, kapalı bir metal kutunun verdiği güven hissiyle birlikte büründüğü "dokunulmazlık" zırhı, toplumsal yaşamdaki etik değerlerin hızla aşınmasına neden

1 Yorum
282 görüntü

Admin - Şurada: Yaşamın İçinden
5 NisanNis 5

Admin Blog (Günlüğü)

TEK TIKLA SİLİNEN SEVGİLER: SOSYAL MEDYADA 'TAKİPTEN ÇIKARMA' ACİZLİĞİ!

TEK TIKLA SİLİNEN SEVGİLER: SOSYAL MEDYADA 'TAKİPTEN ÇIKARMA' ACİZLİĞİ! Bu konuda yazmayı düşündüğüm de başlık ne olsun diye bir 'Brainstorming' yaptım ve İşte bu sosyal medya fenomenini ve ikili ilişkilerdeki o ani "takibi bırakma" (unfollow) refleksini manşetlere taşıyacak, biraz kışkırtıcı ve sansasyonel başlık seçenekleri: DİJİTAL İNFAZ! DOSTUNU BİR SANİYEDE 'UNFOLLOW' EDENLERİN ASIL DERDİ NE? KLAVYE BAŞINDA SAHTE GURUR: TARTIŞINCA İLK ÖNCE 'TAKİBİ' BIRAKANLAR REZİL OLUYOR! BİR BUTONA SIĞ

7 Yorum
218 görüntü

Admin - Şurada: Yaşamın İçinden
28 NisanNis 28

ENGİN DENİZ

BİRKAÇ RESİM

0 Yorum
575 görüntü

ENGİN_DENİZ
20 Aralık , 2006 19 yıl

ENGİN DENİZ

MİMARİ RESİMLER

0 Yorum
799 görüntü

ENGİN_DENİZ
20 Aralık , 2006 19 yıl

ENGİN DENİZ

ÇİN SEDDİ

2 Yorum
993 görüntü

ENGİN_DENİZ
20 Aralık , 2006 19 yıl

karçiçeği_m's Blog

Unutmayacağım ve hayata inat ağlayacağım sana….

Unutmayacağım ve hayata inat ağlayacağım sana…. Seni kalbimde taşıyacağım… yarınlarımda saklayacağım… Savrulup gittiğinde ömrüm Son nefesimde seni sayıklayacağım…. Unutmayacağım…. Hayata inat seni…. Yıllar bendeki beni çürütse de …ben kalbimi ayrı tutacağım Çünkü seni taşıyacağım orada…. Rüzgarlara inat, güneşte bakacağım kalbimdeki sana… Anılarımıza inat bugünümde hissedeceğim aldığım her nefeste Sana dokunamadığımda.. kalbinin atışlarını duyacağım kulağımda Sen benden uzakt

2 Yorum
1.495 görüntü

karçiçeği_m
20 Aralık , 2006 19 yıl

Meleklerde Ağlar

HAK EDENLERE?

OLGUN INSAN GUZEL SOZ SOYLEYEN DEGIL, SOYLEDIGINI YAPAN VE YAPABILECEGINI SOYLEYEN INSANDIR. Bu hak eden kişiliklere.. INSANLAR CAY POSETI GIBIDIR, SICAK SUYA ATILMADIKCA GERCEK RENKLERINI VERMEZLER... Denedim doğruymuş sıcak suda renkleri çıktı

5 Yorum
1.434 görüntü

AsiMeLek
20 Aralık , 2006 19 yıl

LilaC's Blog

..::Hareketli Resimler::..

4 Yorum
1.274 görüntü

LilaC
20 Aralık , 2006 19 yıl

Meleklerde Ağlar

SENİ BEKLEMİYORUM

SENİ ARTIK BEKLEMİYORUM BİL

1 Yorum
1.003 görüntü

AsiMeLek
20 Aralık , 2006 19 yıl

Meleklerde Ağlar

NEFRETİMSİN

NEFRET EDIYORUM SENDEN O YALANCI GOZLERINDEN, O SEYTAN RUHLU GOZLERINDEN NEFRET EDIYORUM. ZATEN O DEGILMI BENI BU HALLERE KOYAN O DEGILMI BENI EN DERINDEN YIKAN! O DEGILMI SENDEN NEFRET ETTIREN.

2 Yorum
2.017 görüntü

AsiMeLek
20 Aralık , 2006 19 yıl

made in turkey!'s Blog

yArİm hAzİrAn........

Kimbilir kaç baharı birlikte uğurladık seninle... Kimbilir kaç yazı karşıladık kan ter içinde... İlhamısın ergenlik şiirlerimin, o ilk Haziran’dan beri... Yaşgünlerimin fener alayı, ilkyaz günahlarımın tanığısın... Tanığısın yüzüme düşen gözlerin, tenime değen ellerin... Senle başlayıp, sende bitirdim bunca yılı... Sendin hararetli yılsonu muhasebelerimin değişmez takvim yaprağı... Tutkunum sana... sadık, itaatkar ve hayran.. ... Yarim Haziran...! *** Hasretle bekleyip iple

0 Yorum
513 görüntü

made in turkey!
20 Aralık , 2006 19 yıl

Meleklerde Ağlar

BU SEVDANIN AZRAİLİ OLUYOSUN

BEN SENIN YASADIGIN GIZLI BIR MECERAYIM, ANLATILMAZ BIR ROMAN, KAPANMAZ BIR YARAYIM, SIGINDIGIN LIMANLAR UNUTTURMAZ BENI, BEN SENIN YUREGINDE EN BUYUK FIRTINAYIM.

0 Yorum
1.100 görüntü

AsiMeLek
20 Aralık , 2006 19 yıl

Meleklerde Ağlar

KÖPEĞİM KADAR OLAMADI

CIKARSINLAR SENI SATISA, BIR LIRA VERENE LANET OLSUN!

4 Yorum
1.300 görüntü

AsiMeLek
20 Aralık , 2006 19 yıl

Meleklerde Ağlar

BİR AŞKI ÖLDÜRDÜN SEN

BU KALBİ ONARAMAZSIN?

0 Yorum
705 görüntü

AsiMeLek
20 Aralık , 2006 19 yıl

Meleklerde Ağlar

SENDEN NEFRET EDİYORUM

http://img134.imageshack.us/img134/9629/hgjlkjl2itvs4rf4.png Nefret ediyorum senden O siyah sac sürmeli kara gözden Vücudun kollarin dudaklarindan Bastigin yerden gördügün yüzlerden Nefret ediyorum Nefret Edecegim Ismini söylüyenlerden Senden bahsedenlerden Seni güzel bulanlardan Nefret edecegim seni sevenlerden

0 Yorum
736 görüntü

AsiMeLek
20 Aralık , 2006 19 yıl

made in turkey!'s Blog

vazgeçmek olmazdı............

Vazgeçmek olmazdi; maviye vurulmustu... Bazen bu mavi sevdasi sigmaz olurdu yüregine, mavi sözler dökmek isterdi kagida. O zaman kalbini alirdi eline, kalbini yakan aski alirdi; beyazin üstüne maviden izler birakirdi. Beyaza siyah dokunmamisti; beyaz kirlenmemisti, beyaz maviyi beklemedeydi... Maviye vurulmustu... Bir kere ileriye bakmisti... içinde maviyi farketmisti bir kere... vazgeçmek olmazdi; vazgeçmiyordu... Bazen yoruluyordu bu sevdadan, bir parça maviyi yüreginde tasimak

0 Yorum
604 görüntü

made in turkey!
20 Aralık , 2006 19 yıl

made in turkey!'s Blog

RuS RuLeTi.......

Anlatmak mümkün mü bilmiyorum; kelimelere, sayfalara sığdırılabilir mi sensizlik? Başı olur muhakkak da sonu gelir mi yazının? Sen diye başlayıp, yokluğunla tamamlasam cümleleri, merhem olabilirler mi yaralarıma? İçimdeki bu eksiklik, ıssızlık, yansımaz mı satırlara? Birazdan göreceğiz sanırım; çekiştirip durduğu kalemi, elimden alır almaz yüreğim... Sen, gölgesinde dinlendiğim kökü bende bir çınardın. Gazel dökmüş bir bahardı yokluğun! Sen, bir saçak altıydın dolu yağarken sığ

1 Yorum
959 görüntü

made in turkey!
20 Aralık , 2006 19 yıl

yam_yam' ca

Astroloji

Oldum olası astrolojiden hoşlanmamışımdır. Hani, teolojinin kalabalık grupları peşinden sürüklemesini anlayabiliyorum da, insanların karakterlerinin, doğum tarihlerine göre bilmem kaç milyon kilometre ötedeki gök cisimlerinin konumları ile belirlendiğine dair inancın, kalabalık grupları peşinden sürüklemesine bir türlü anlam veremiyorum. Bunu hiç bir sisteme uyduramadım... Ne bilime, ne mantığa, ne teolojiye, ne istatistiğe, ne de herhangi bir inanç sistemi ile bağdaştıramadım. "Din" desen,

1 Yorum
1.422 görüntü

yam_yam
19 Aralık , 2006 19 yıl

karçiçeği_m's Blog

Benim Gibi

Yalnızca yağmur yağdığında seviyorum bu şehrin insanlarını.. Herkesin yüzü gözü ıslak, Başları eğik omuzlarının arasında.. Yağmur yağdığında... Herkes.. Benim hep olduğum gibi... Ceyhun Yılmaz

0 Yorum
583 görüntü

karçiçeği_m
19 Aralık , 2006 19 yıl

made in turkey!'s Blog

BeN SaNA YANArKeN ŞiMdi

Gözlerine bakarken umurumda değil mevsimler Gülüşün hep deniz kenarı bana Sen bir adım attığında göreceksin Elinde balonlarla bekleyen o adam benim Aldığım en derin nefessin sen Dudaklarının dudaklarımdaki işgali hala yüreğimde Nefes alıyorum ama hala bulamadım seni 'ben sana yanarken şimdi...sen kim bilir nerede üşüyorsun' Cyhn YLMZ

0 Yorum
538 görüntü

made in turkey!
19 Aralık , 2006 19 yıl

suheda

ÇOCUKLAR.....

Son zamanlarda sürekli bir çocuk ******* söylentisi dolaşıp duruyor İzmirli küçük kızdan sonra şimdide çocuk doktorunun yaptıkları konuşuluyor anlamıyorum,anlayamıyorum anlamak istemiyorum çocuklara yapılan hiç birşeyi aklım mantığım kabul edemiyor çünkü hiç bir anlamı yok.Bir düşünün şahıs hırsılık yapsa "yaaa parası yoktu belki"deyip bir anlam yüklemeye çalışırız bir kadın tecavüze uğrasa onada kem kum yaparız ne biliyim biri çıkıp karşısındakini vurup öldürse ağır tahrik varmıydı diye bakarız

0 Yorum
281 görüntü

suheda
19 Aralık , 2006 19 yıl

Oyhan Hasan Bıldırki

İKİ KİŞİLİK BİR DÜNYA YETER BİZE

Zor bir dönemeçteyim şimdi, oldukça zor Ya seninle olacağım, ya sensiz öleceğim Gönlüm sabır nedir bilmiyor Günler tek tek düşüyor takvimlerden Zaman, hatır gönül dinlemiyor Gözlerime gözlerin unutulmaz resimler bıraktı Unutabilir miyim söyle bana bir tanem seni Dolunay desen inadına parlak mı parlaktı Hikâyemizi dinledikçe coşan denizin sesini Unutabilir miyim söyle bana bir tanem seni İki kişilik bir dünya yeter bize Şükür Tanrı’ma, ne dilediysem verdi bana Onca

0 Yorum
1.262 görüntü

ohb
19 Aralık , 2006 19 yıl

karçiçeği_m's Blog

Seni Yalnızlıklarımda Yaşarım..

Daha ne kadar derin yaralara ev sahipliği yapacak kalbim bilemiyorum. Kokunu özleyeceğim en çok biliyorum..... Bir tek kokudur geçmeyen zamanla Her duyulduğunda biraz daha keskinleşen..... Hala burnumda seni düşündükçe içimi yakan kokun... Birde gözlerin, güneş açınca deniz rengini alan gözlerin, Sen bilmezsin bakmaya doyamazdım gözlerine, Şimdi gözlerime ağlamayı öğrettin Bu yaşlar utangaç boynumun kolyesi olsun... Bana sarıldığında vücudumu saran sıcaklığın yer

0 Yorum
650 görüntü

karçiçeği_m
18 Aralık , 2006 19 yıl

sedatistan

KISA KISA...

Atlar bir aya kadar ayakta kalabilirler..

1 Yorum
713 görüntü

kralx
18 Aralık , 2006 19 yıl

suheda

SEN SEN SEN........

SEN SEN SEN Bir dağ başı yalnızlığı yaşıyorum yeniden... Dağ başı yalnızlığı ölümden beter. Hiç kimse aramasa sormasa beni Sen gelsen yeter... Huzur ellerinin güzelliğidir. Gözlerin karşımda mutluluk denizi. Her sabah soframızda ekmeğimizi Sen bölsen yeter... Yüreğim seninle yaylalar kadar serin Ne bir çizgi hasret, ne bir nokta gam Yayla dumanı gibi gözlerime her akşam Sen dolsan yeter... Bende çaresizlik sonsuz kördüğüm. Bende sabır, sende naz... Gündüzünden vazgeç

1 Yorum
328 görüntü

suheda
18 Aralık , 2006 19 yıl

Duyurular

Toplam Bloglar 973
Toplam Başlık 4.302

SUŞI

Karşıki Dağlar · Gönderi tarihi: 14 saat önce14 saat

Doğum gününe tam 4 gün kala kötü bir ayrılık olmuş :(
Sizce Kötü Doğmak Mümkün mü?

Admin · Gönderi tarihi: Çarşamba 02:012 gün

İnsanlık tarihi boyunca kendimize sorduğumuz en kadim ve en sarsıcı sorulardan biri budur: Bir insan "kötü" olarak mı doğar, yoksa kötülük sonradan öğrenilen, koşullarla şekillenen bir tercih midir? Antik Yunan trajedilerinden modern sinirbilim laboratuvarlarına kadar uzanan bu tartışma, bugün artık sadece felsefenin değil; genetiğin, psikolojinin ve sosyolojinin de merkezinde yer alıyor.
İşte "kötü doğmak" kavramını farklı perspektiflerden ele alan derinlemesine bir inceleme:
1. Genetiğin Karanlık Mirası: "Savaşçı Geni" ve Biyolojik Temeller
Modern bilim, davranışlarımızın bir kısmının biyolojik bir temel üzerine inşa edildiğini kabul eder. Özellikle MAOA geni (kamuoyunda bilinen adıyla "Savaşçı Geni") üzerine yapılan araştırmalar, bu genin belirli varyasyonlarına sahip bireylerin şiddet ve saldırganlığa daha yatkın olabileceğini göstermiştir.
Ancak burada kritik bir ayrım vardır: Bir genin varlığı, o davranışın mutlaka sergileneceği anlamına gelmez. Biyoloji bir kader değil, bir yatkınlıktır. Bir insanın beynindeki amigdala bölgesinin (duygusal tepkiler, özellikle korku ve öfke) aşırı aktif olması veya ön lobun (etik karar verme ve dürtü kontrolü) zayıf çalışması, o kişiyi empati yoksunluğuna veya dürtüselliğe itebilir. Bilim dünyası bu durumu "kötü doğmak" olarak değil, "nörobiyolojik risk faktörleri" olarak tanımlar.
2. Psikopatoloji ve Empati Yoksunluğu
"Kötü" olarak yaftaladığımız davranışların birçoğu, klinik psikolojide Antisosyal Kişilik Bozukluğu veya Psikopati ile ilişkilendirilir. Psikopatlar üzerine yapılan beyin taramaları, bu kişilerin başkalarının acısını hissetme (duygusal empati) yetisinden yoksun olduklarını ortaya koymaktadır.
Eğer bir birey, acı çekme veya suçluluk hissetme mekanizması olmadan doğmuşsa, bu onu "kötü" mü yapar? Yoksa bu sadece renk körü doğmak gibi ahlaki bir spektrumda "duygu körü" doğmak mıdır? Eğer kişi vicdan azabı çekme kapasitesine sahip değilse, ahlaki bir sorumluluktan söz edilebilir mi? Bu sorular, hukuk sistemimizin ve adalet anlayışımızın en zorlu sınavlarıdır.
3. "Tabula Rasa" (Boş Levha) ve Çevrenin Gücü
John Locke’un ortaya attığı Tabula Rasa öğretisine göre, insan zihni doğduğunda boş bir levhadır ve her şey çevre tarafından yazılır. Sosyolojik bakış açısı, kötülüğün bir "tohum" değil, bir "ürün" olduğunu savunur.
Şiddet dolu bir ailede büyüyen, sevgi görmeyen veya hayatta kalmak için zalimleşmesi gereken bir çevrede yetişen birey, kötülüğü bir adaptasyon mekanizması olarak geliştirir. Bu perspektife göre, "kötü doğan" çocuk yoktur; "kötüleştirilen" ya da "ihmal edilen" çocuklar vardır.
4. Epigenetik: Doğa ve Beslemenin Dansı
Belki de en doğru yaklaşım, genetik ve çevreyi birbirinden ayırmamaktır. Epigenetik biliminin bize öğrettiği üzere; genler birer piyano tuşuysa, çevre de o tuşlara basan parmaklardır.
Örneğin, şiddete eğilimli bir genetik mirasa sahip bir çocuk, sevgi dolu ve huzurlu bir ortamda büyüdüğünde bu genler asla "aktifleşmeyebilir". Aksine, aynı genetik mirasa sahip olup çocuklukta istismara uğrayan birinde bu "kötülük" potansiyeli bir patlamaya dönüşebilir. Yani soru "Kötü mü doğarız?" değil, "İçimizdeki hangi potansiyeli uyandıracak bir dünyada yaşıyoruz?" sorusuna evrilir.
5. Felsefi Bakış: Özgür İrade ve Seçim
İnsan, sadece dürtülerinden ibaret bir varlık değildir. İnsanı diğer canlılardan ayıran en büyük fark, kendi biyolojisine ve geçmişine karşı "Hayır" diyebilme kapasitesidir.
Viktor Frankl’ın dediği gibi: "Etki ile tepki arasında bir boşluk vardır. O boşlukta tepkimizi seçme gücümüz yatar." Bir kişi empati yeteneği zayıf olarak doğmuş olabilir; ancak toplumun kurallarını öğrenmek, mantık yürütmek ve zarar vermemeyi seçmek yine de bireyin iradesindedir. Dolayısıyla, kötülük doğuştan gelen bir durum olsa bile, kötülüğün eyleme dökülmesi her zaman bir seçimdir.
Sonuç
"Kötü doğmak mümkün mü?" sorusuna verilecek en dürüst cevap; bir insanın zarar vermeye çok yüksek yatkınlıkla doğabileceği, ancak bunun onu kaçınılmaz olarak kötü bir insan yapmayacağıdır. Kötülük, tek bir genin veya tek bir travmanın sonucu değildir; biyolojik bir altyapının, çevresel tetikleyicilerin ve nihayetinde bireysel seçimlerin karmaşık bir bileşimidir. Belki de asıl mucize, bunca karanlık potansiyele ve zorlu yaşam koşullarına rağmen, insanlığın büyük çoğunluğunun "iyi" kalmayı ve empati kurmayı seçmesidir.
Küçükken Benim Kendime Ait Hiç Odam veya Yatağım Olmadı - Hep Kanepelerde Uyudum

Admin · Gönderi tarihi: Çarşamba 02:002 gün
Kanepelerin Gölgesinde Büyümek: Aidiyet ve Sınırlar Üzerine Bir Yolculuk
Çocukluk, insanın kendi dünyasını inşa etmeye başladığı, "ben" ve "benim" kavramlarının temellerinin atıldığı bir dönemdir. Çoğu çocuk için bu temel, kapısını kapatabildiği bir oda, örtüsünün desenini seçtiği bir yatak veya oyuncaklarını dizebildiği bir köşe ile somutlaşır. Ancak bazıları için çocukluk, evin ortak alanlarında, her sabah toplanması gereken geçici bir "yer" demektir. "Küçükken kendime ait hiç odam veya yatağım olmadı; hep kanepelerde uyudum" cümlesi, sadece bir fiziksel eksikliği değil, aynı zamanda erken yaşta gelişen bir adaptasyon ve fedakarlık hikayesini anlatır.
Geçiciliğin Psikolojisi ve Görünmezlik Hissi
Evin oturma odasındaki bir kanepede uyumak, çocuğun hayatın merkezinde ama aynı zamanda kıyısında olması demektir. Kanepe, gündüzleri misafirlerin ağırlandığı, televizyonun izlendiği, çayların içildiği kamusal bir alandır. Gece olduğunda ise bir çocuğun sığınağına dönüşür. Bu durum, çocuğun zihninde "geçicilik" kavramını kalıcı bir yapı haline getirir.
Kendi odası olan bir çocuk için kapı, dış dünyaya çekilen bir sınırdır. Kanepe çocuğu içinse sınır yoktur; o, evin her an değişebilen dinamiklerine tabidir. Misafir geç gittiğinde uyku saati ertelenir, sabah erken kalkan bir aile üyesiyle mahremiyet sona erer. Bu durum, bireyin ileriki yaşlarda kendi sınırlarını çizmekte zorlanmasına veya tam tersine, sınırlarına aşırı derecede korumacı yaklaşmasına neden olabilir.
Aidiyetin Eşyadan Arınması
Bir odanın yokluğu, "eşya ile kurulan bağın" da farklılaşması anlamına gelir. Yatağının altındaki kutularda hazineler saklayamayan, duvarına sevdiği bir posteri asma lüksü olmayan çocuk, aidiyeti nesnelerde değil, zihninde aramaya başlar. Bu durum, kişide güçlü bir hayal gücü ve içsel bir dünya geliştirir. Dış dünyada kendine ait bir m² alanı olmayan çocuk, gökyüzünü, okuduğu kitapları veya kurduğu hayalleri kendi "odası" yapar.
Ancak bu durumun getirdiği bir ağırlık da vardır: Emanet hissi. Her sabah çarşafını katlayıp kanepenin altına saklamak, o evin sahibi gibi değil de, bir "ziyaretçisi" gibi hissetmesine yol açabilir. Bu "emanet" hissi, yetişkinlikte ev sahibi olma isteğini veya bir mekana kök salma ihtiyacını kamçılayan en büyük motivasyon haline gelebilir.
Sorumluluk ve Erken Olgunlaşma
Kanepede uyuyan çocuk, genellikle ailenin ekonomik veya mekansal kısıtlılıklarının en yakın şahididir. Kendi konforundan feragat etmek zorunda kalmak, ona erken yaşta bir "fedakarlık bilinci" yükler. O, evin düzenini bozmamak adına sessizleşen, sabahları görünmez olan ve kendi alanını yaratmak yerine var olan alana uyum sağlayan kişidir.
Bu durum, muazzam bir uyum yeteneği kazandırsa da, bireyin kendi ihtiyaçlarını başkalarınınkilerin arkasına itme eğilimini de beraberinde getirebilir. "Benim için fark etmez," cümlesi, aslında yıllar önce kanepenin sert yastığına alışmış o çocuğun yankısıdır.
Kanepeden Çıkıp Dünyaya Kurulan Köprüler
Yıllar geçip o kanepeler geride kaldığında, bu deneyimden iki farklı karakter doğabilir:
Mekan Tutkunu: Kendi evini ve odasını bir kale gibi inşa eden, her detaya titizlenen, aidiyetini fiziksel konforla taçlandıran kişi.
Dünya Vatandaşı: Hiçbir yere tam ait hissetmediği için her yere uyum sağlayabilen, minimal yaşayan ve "ev" kavramını kendi içinde taşıyan gezgin ruh.
Sonuç olarak, çocukken bir odanın veya yatağın olmaması, bir eksiklik gibi görünse de aslında dayanıklılığın (resilience) en saf formudur. O kanepelerde uyuyan çocuklar, hayatın sert zeminlerine karşı bağışıklık kazanarak büyürler. Onlar için "ev", dört duvardan ziyade, insanın kendi içinde kurduğu o huzurlu ve kimsenin müdahale edemediği görünmez odadır.
Not: Bu makale, mahremiyet ve mülkiyet kavramlarının çocuk gelişimi üzerindeki etkilerini bir yaşam öyküsü perspektifiyle ele almıştır. Her ne kadar fiziksel imkanlar kısıtlı olsa da, sevgi dolu bir aile iklimi, kanepeleri dünyanın en güvenli limanına dönüştürebilir.
"Yüreğinin götürdüğü yere git yada gittiğin yere yüreğini de götür"

Admin · Gönderi tarihi: Çarşamba 01:582 gün
Yüreğinin Götürdüğü Yere Git ya da Gittiğin Yere Yüreğini de Götür: Bütünsel Bir Yaşam Sanatı
Hayat, çoğu zaman rasyonel kararlar ile duygusal arzuların çatıştığı, mantık çerçeveleri ile kalp atışlarının ritmi arasında denge kurmaya çalıştığımız uzun bir yolculuktur. Bu yolculuğun en kadim rehberlerinden biri olan "Yüreğinin götürdüğü yere git" öğretisi, bireyin kendi hakikatine sadık kalmasını öğütlerken; "Gittiğin yere yüreğini de götür" prensibi, gidilen yerin veya yapılan işin ötesinde, o eyleme yüklenen anlamın ve tutkunun önemini vurgular. Bu iki yaklaşım, aslında birbirini dışlayan değil, bir insanı "tam" kılan bütünsel bir yaşam felsefesinin iki farklı cephesidir.
1. İçsel Pusula: Yüreğinin Götürdüğü Yere Gitmek
Modern dünya, bizi sürekli olarak "başarı", "statü" ve "güvenlik" gibi dışsal parametrelerle tanımlamaya çalışır. Ancak insanın en derin huzuru, dış dünyanın beklentileriyle değil, kendi iç sesiyle uyumlandığı anlarda gizlidir.
Otantik Yaşam: Yüreğinin sesini dinlemek, toplumun veya başkalarının bizim için çizdiği rotalardan sapma cesareti göstermektir. Bu, bir bencillik değil, bireyin kendi yeteneklerini ve varoluş amacını keşfetme sürecidir.
Sezginin Gücü: Akıl verilerle çalışırken, yürek sezgilerle yol alır. Bazen mantıklı görünen bir seçenek içimizi daraltırken, riskli görünen bir yol bize tarif edilemez bir heyecan verebilir. İşte o heyecan, ruhun "doğru yerdesin" deme biçimidir.
2. Eyleme Ruh Katmak: Gittiğin Yere Yüreğini de Götürmek
Bazen şartlar, her zaman istediğimiz rotada ilerlememize izin vermez. Yaşamın sorumlulukları, ekonomik gereklilikler veya beklenmedik dönemeçler bizi hiç planlamadığımız duraklara savurabilir. İşte bu noktada devreye ikinci düstur girer: Nerede olursan ol, orada tüm varlığınla bulun.
Tutku ve Adanmışlık: Bir işi sadece yapmış olmak için yapmak ile o işe "yüreğini koyarak" yapmak arasında derin bir nitelik farkı vardır. En basit gündelik görevlerden en karmaşık projelere kadar, içine sevgi ve dikkat katılan her eylem, bir sanat eserine dönüşür.
An’da Olmak: Gittiği yere yüreğini götürmeyen insan, bedenen orada olsa da ruhen başka yerlerin özlemiyle yaşar. Bu bölünmüşlük hali, hem mutsuzluğu hem de verimsizliği beraberinde getirir. Oysa bulunduğumuz yere yüreğimizi sunduğumuzda, o anı ve mekanı güzelleştirme gücünü kendimizde buluruz.
3. İki Felsefenin Kesişimi: Bütünleşmiş İnsan
Bu iki kavram birleştiğinde, karşımıza "yaşamı bir bütün olarak kucaklayan" insan profili çıkar. İdeal senaryoda, yüreğimizin bizi götürdüğü yere gideriz ve oraya vardığımızda tüm tutkumuzla orada bulunuruz. Ancak hayat her zaman bu kadar doğrusal akmaz.
Gerçek bilgelik;
Kendi yolunu seçme cesaretini göstermek (Yüreğinin peşinden gitmek),
Ve seçtiğin –ya da seçmek zorunda kaldığın– yolu sevgiyle onurlandırmaktır (Yüreğini oraya götürmek).
Sonuç: Yolculuğun Kalbi
Yaşam bir varış noktası değil, bir süreçtir. Eğer attığınız her adımda kalbinizin ritmini duyabiliyorsanız, rotanızın neresi olduğundan bağımsız olarak doğru yoldasınız demektir.
Unutmamak gerekir ki; yüreksiz gidilen yollar ne kadar parlak olursa olsun karanlıktır; yürekle gidilen yollar ise ne kadar çetin olursa olsun, kendi ışığını içinde taşır. Kendi sesinize kulak verin, ancak vardığınız her durakta da ruhunuzdan bir iz bırakmayı ihmal etmeyin. Çünkü hayat, sadece yaşandığı için değil, içine "yürek" katıldığı için değerlidir.
Bilgisayar başında ne kadar zaman geçiriyorsunuz?

Admin · Gönderi tarihi: Çarşamba 01:572 gün
Günümüzün dijital dünyasında, "Bilgisayar başında ne kadar zaman geçiriyorsunuz?" sorusu artık sadece bir alışkanlık sorgulaması değil, aynı zamanda fiziksel ve zihinsel sağlığımızı doğrudan ilgilendiren kritik bir gösterge haline geldi. İş hayatından eğlenceye, eğitimden sosyal ilişkilere kadar her şeyin ekranlara taşındığı bu dönemde, ekran süresi yönetimi modern insanın en büyük meydan okumalarından biridir.
İşte bu konuyu derinlemesine ele alan kapsamlı bir inceleme:
Dijital Esaret mi, Modern Gereklilik mi? Bilgisayar Başındaki Zamanın Analizi
1. Ekran Süresinin Görünmeyen Maliyeti: Fiziksel Sağlık
Bilgisayar başında geçirilen kontrolsüz saatler, vücudumuzda "sedanter" (hareketsiz) yaşam tarzının olumsuz etkilerini biriktirir. Uzun süre aynı pozisyonda kalmak, sadece bel ve boyun ağrılarına yol açmaz; aynı zamanda metabolizma hızının düşmesine ve dolaşım sistemi sorunlarına zemin hazırlar.
Göz Yorgunluğu ve Dijital Görme Sendromu: Saatlerce ekrana bakmak, göz kırpma sayısını azaltarak göz kuruluğuna ve netlik kaybına neden olur.
Postür Bozuklukları: "Mouse omzu" veya "metin boynu" gibi modern terimler, yanlış ergonomiyle birleşen uzun mesai saatlerinin bir sonucudur.
2. Zihinsel Odaklanma ve "Derin Çalışma" Kaybı
Sürekli bildirimlerin, e-postaların ve sosyal medya sekmelerinin açık olduğu bir bilgisayar kullanımı, beynimizi sürekli bir "bağlam değiştirme" (context switching) moduna sokar. Araştırmalar, bir görevden diğerine her geçişte beynin odaklanma yeteneğinin zayıfladığını göstermektedir.
Bilgisayar başında geçirilen zamanın kalitesi, süresinden daha önemlidir. Eğer 8 saatlik bir çalışma gününün yarısı sosyal medya akışlarında kaybolarak geçiyorsa, bu durum zihinsel yorgunluğu artırırken üretkenliği minimize eder.
3. Psikolojik Etkiler: Dijital Yalnızlık
Paradoksal bir şekilde, bilgisayar başında başkalarıyla "bağlantıda" kalarak geçirdiğimiz süre arttıkça, gerçek dünyadaki sosyal bağlarımız zayıflayabilir. Ekran başında geçen zamanın bir kısmı toplumsal bir izolasyona dönüşebilir. Özellikle akşam saatlerinde mavi ışığa maruz kalmak, uyku hormonu olan melatonin salgılanmasını baskılayarak uyku kalitesini düşürür ve bu da ertesi günün kaygı seviyesini artırır.
4. Dengeyi Kurmak: Nitelikli Kullanım İçin Stratejiler
Bilgisayarı hayatımızdan çıkarmak imkansız olsa da, onu yönetmek bizim elimizdedir. İşte daha sağlıklı bir denge için uygulanabilecek adımlar:
20-20-20 Kuralı: Her 20 dakikada bir, 20 fit (yaklaşık 6 metre) uzağa, en az 20 saniye boyunca bakarak gözlerinizi dinlendirin.
Dijital Detoks Aralıkları: Günün belirli saatlerini (örneğin yemek vakitleri veya uykudan bir saat öncesi) tamamen ekransız alanlar olarak belirleyin.
Ergonomi Yatırımı: Doğru yükseklikte bir monitör ve bel destekli bir sandalye, fiziksel hasarı minimize etmede en büyük yardımcınızdır.
Analog Molalar: Not alırken bazen kağıt kalem kullanmak veya toplantıları mümkünse yürüyüş yaparak sesli gerçekleştirmek, ekran yorgunluğunu kıracaktır.
Sonuç: Ekranın Ötesinde Bir Hayat
Bilgisayar başında geçirdiğimiz zaman, hayatımızı kolaylaştıran bir araç olmalı, hayatımızın kendisi değil. Önemli olan kaç saat harcadığımızdan ziyade, bu sürenin ne kadarının gerçekten katma değer yarattığı ve ne kadarının bizi gerçeklikten kopardığıdır. Ekranı kapattığınızda hissettiğiniz o dinginlik, aslında beyninizin ihtiyaç duyduğu asıl yakıttır.
Unutmayın; en iyi çözünürlük, bilgisayar ekranında değil, pencereden dışarı baktığınızda gördüğünüz gerçek dünyadadır.

1. Genetiğin Karanlık Mirası: "Savaşçı Geni" ve Biyolojik Temeller

2. Psikopatoloji ve Empati Yoksunluğu

3. "Tabula Rasa" (Boş Levha) ve Çevrenin Gücü

4. Epigenetik: Doğa ve Beslemenin Dansı

5. Felsefi Bakış: Özgür İrade ve Seçim

Sonuç

Kanepelerin Gölgesinde Büyümek: Aidiyet ve Sınırlar Üzerine Bir Yolculuk

Geçiciliğin Psikolojisi ve Görünmezlik Hissi

Aidiyetin Eşyadan Arınması

Sorumluluk ve Erken Olgunlaşma

Kanepeden Çıkıp Dünyaya Kurulan Köprüler

Yüreğinin Götürdüğü Yere Git ya da Gittiğin Yere Yüreğini de Götür: Bütünsel Bir Yaşam Sanatı

1. İçsel Pusula: Yüreğinin Götürdüğü Yere Gitmek

2. Eyleme Ruh Katmak: Gittiğin Yere Yüreğini de Götürmek

3. İki Felsefenin Kesişimi: Bütünleşmiş İnsan

Sonuç: Yolculuğun Kalbi

Dijital Esaret mi, Modern Gereklilik mi? Bilgisayar Başındaki Zamanın Analizi

1. Ekran Süresinin Görünmeyen Maliyeti: Fiziksel Sağlık

2. Zihinsel Odaklanma ve "Derin Çalışma" Kaybı

3. Psikolojik Etkiler: Dijital Yalnızlık

4. Dengeyi Kurmak: Nitelikli Kullanım İçin Stratejiler

Sonuç: Ekranın Ötesinde Bir Hayat

Önemli Bilgiler

Tarayıcı push bildirimlerini yapılandırın

Chrome (Android)

Chrome (Desktop)

Safari (iOS 16.4+)

Safari (macOS)

Edge (Android)

Edge (Desktop)

Firefox (Android)

Firefox (Desktop)