19 Mayıs Atatürk’ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramınız Kutlu Olsun

Genel

Seni özlemem için bana fırsat verir misin lütfen?

Karmaşık bir iş bu, hiç beklenmedik dönüşler, düşüşler, çıkışlar içeriyor. Neden öyle olduğunu anlamadığınız bir çok olayı yaşıyorsunuz, belki de anlamamak için çaba sarf ediyorsunuz kim bilebilir. Sonuçta birlikteliğiniz devam ediyor ve çok mutlu hissediyorsunuz. Birden üstünüzdeki ilginin bıkkınlığını yaşıyorsunuz. Yaşadığınız bıkkınlık, anlatılmaz bir hal alıyor. Öyle ki baktığınız her yerde o ilgiyi görüyorsunuz. O gün geliyor: yatağa yaklaşırken onun vücudunun çok kıvrak bir yılan

12 Yorum
16.232 görüntü

Admin
19 Mart , 2012 14 yıl

Yaşamın İçinden

TEK TIKLA SİLİNEN SEVGİLER: SOSYAL MEDYADA 'TAKİPTEN ÇIKARMA' ACİZLİĞİ!

TEK TIKLA SİLİNEN SEVGİLER: SOSYAL MEDYADA 'TAKİPTEN ÇIKARMA' ACİZLİĞİ! Bu konuda yazmayı düşündüğüm de başlık ne olsun diye bir 'Brainstorming' yaptım ve İşte bu sosyal medya fenomenini ve ikili ilişkilerdeki o ani "takibi bırakma" (unfollow) refleksini manşetlere taşıyacak, biraz kışkırtıcı ve sansasyonel başlık seçenekleri: DİJİTAL İNFAZ! DOSTUNU BİR SANİYEDE 'UNFOLLOW' EDENLERİN ASIL DERDİ NE? KLAVYE BAŞINDA SAHTE GURUR: TARTIŞINCA İLK ÖNCE 'TAKİBİ' BIRAKANLAR REZİL OLUYOR! BİR BUTONA SIĞ

7 Yorum
236 görüntü

Admin - Şurada: Yaşamın İçinden
28 NisanNis 28

Yaşamın İçinden

Televizyon Dizilerindeki Profesyonellerin Dizi İçin Bilmemezlikten Gelmeleri Kadar Komik Bir Şey Yok?

Televizyon Dizilerindeki Profesyonellerin Dizi İçin Bilmemezlikten Gelmeleri Kadar Komik Bir Şey Yok? Haklısınız, bu durum gerçekten absürt bir komedi unsuru haline gelebiliyor. İzleyici olarak o karakterin uzmanlık alanını bildiğimizde, sırf senaryo ilerlesin diye yapılan "mantık hataları veya görmezlikten gelmeleri" ya da "cehalet anları" göze çok batıyor. Dizilerdeki profesyonellerin "bilmemezlikten gelme" hallerindeki en komik klişelerden bazıları şunlar: Bilişim Uzmanları: Dünyanın en iyi

0 Yorum
604 görüntü

Admin - Şurada: Yaşamın İçinden
11 ŞubatŞub 11

Yaşamın İçinden

Arkadaşı Olmayan Erkekten Uzak Durun Diyorlar! Bir de Olaya bu yandan bakın diyoruz!

Arkadaşı Olmayan Erkekten Uzak Durun Diyorlar! Bir de Olaya bu yandan bakın diyoruz! Bir erkeğin arkadaşı yoksa, dikkat edin. Bir erkeğin arkadaşı yoksa veya çok küçük bir çevresi varsa, yanlış anlamayın. Bu bir tehlike işareti değil. Bu, kendini geliştirmiş bir erkektir. Arkadaşı veya çok küçük bir çevresi olmayan bir erkek, çok, çok güvenli bir erkektir. Niteliğin nicelikten daha önemli olduğunu öğrenmiştir. Ve değerini doğrulamak için bir dinleyici kitlesine ihtiyacı yoktur. Özgüveni, başkala

1 Yorum
474 görüntü

Admin - Şurada: Yaşamın İçinden
28 Kasım , 2025 Kas 28

Yaşamın İçinden

TEK BİR BABAN VAR

TEK BİR BABAN VAR 5 yaşında - Baba, sen benim kahramanımsın. 12 yaşında - Baba, çok katısın. 16 yaşında - Babam çok eski kafalı. 18 yaşında - Kendi başıma yaşamak için sabırsızlanıyorum. 25 yaşında - Baba, haklıymışsın. 30 yaşında - Keşke babamla daha fazla zaman geçirebilseydim. 50 yaşında - Babamı kaybetmek istemiyorum. 70 yaşında - Babamın yanımda olması için her şeyden vazgeçerdim. Tek bir baban var. Hayattayken değerini bil.

0 Yorum
421 görüntü

Admin - Şurada: Yaşamın İçinden
26 Kasım , 2025 Kas 26

İnsanı İki Şey Öldürür.....

0 Yorum
473 görüntü

Misafir
19 Temmuz , 2007 18 yıl

Gripin

Zamana Bırakma Bizi Son bir defa Dokunur ruhuna Dilimden kalbine Apaçık bir muhtira Zamana birakma bizi Vucutlara böler kalbimizi Başka dudaklar deger Silinir muhrumun izi Sanilmasin yastayım yapyalnizim Yoluma devam ederim kaldığım yerden Yalanlardan duvar ördüm göğsüme Bir daha yara almam vurdugun yerden Son bir defa Gel sarıl boynuma Ayrılıktan bahsetme Ya da git kendi yoluna Ama zamana birakma bizi Vucutlara böler kalbimizi Başkasina gösterme

0 Yorum
559 görüntü

LilaC
18 Temmuz , 2007 18 yıl

Google'da eski sevgiliyi aramak

Genciz. Bununla birlikte kısa ömürlerimize ne kadar çok şey sığdırıyoruz farkında olmadan. Çocukluktan gençliğe geçen dönem tamamen kayıp bir dönem gibi sanki. Ama sonrasındaki "delikanlı" ve "genç kız" olduğumuz yılların hesabını kendimize çok zor veriyoruz bazen. Evet, pişmanlıklardan ve keşke'lerden bahsediyorum. Hiç bir ilişkimi nefretle, kötülükle hatırlamadığımdan sanırım hepsini ayrı ayrı özlerim. Hep söylerim, benim en iyi becerdiğim şey "ayrılmak". En temiz, en sorunsuz, en saygılı, e

0 Yorum
1.152 görüntü

Taylan Abi
18 Temmuz , 2007 18 yıl

Kaçıyorum Herşeyden...

Azıcık tatil moduna girmeye ne dersiniz... M_-rK5Obir4

0 Yorum
535 görüntü

Misafir
18 Temmuz , 2007 18 yıl

YAŞAM DÜĞÜMÜ

Öykü,yüzyıllar önce gözlemlenen bir olayı nakletmektedir: Bir keşiş araştırma yapmak için bir köye gitmişti. Önce o köyün mezarlığına girdi. Çünkü kültürlerin,yaşam felsefesinin böyle yerlerde gizli olduğuna inanıyordu. Gözleri birden mezartaşlarının üzerindeki rakamlara takıldı. Mezartaşlarında 5,867,900,2003,4979,7,421 gibi birbiriyle hiç de bağlantısı olmayan rakamlar vardı. Uzun uzun düşündü,fakat bu rakamların anlamını çözemedi. Köyün en bilge kişisine gitti ona sordu: Nedir

1 Yorum
752 görüntü

Misafir
18 Temmuz , 2007 18 yıl

Kahve algılamayı arttıyor, Alzheimer plaklarını azaltıyor..

Kahve algılamayı arttıyor, Alzheimer plaklarını azaltıyor.. Yıllarca sağlığa zararlı olduğu sanılan kahvenin değişik yararları ortaya çıkabilir. Yapılan 2 araştırma kahvedeki kafein’in algılama üzerine olumlu etkisi olduğu ve Alzheimer gibi hastalıkları azaltabileceğini öngörmekte. İlk çalışma Hollanda Toplum Sağlığı merkezi tarafından yapıldı. Bu çalışma Avrupa Klinik beslenme Dergisinde yayınlandı. Çalışma 10 yıl sürdü ve bu sürede 670 erkek izlendi. Algılamayı ölçmek için dikkat, hesap ya

0 Yorum
509 görüntü

LilaC
18 Temmuz , 2007 18 yıl

---

0 Yorum
546 görüntü

LilaC
18 Temmuz , 2007 18 yıl

Tuna Tabu - Kara Gözlüm

AbADQepJKMw&mode=related&search=

0 Yorum
730 görüntü

LilaC
18 Temmuz , 2007 18 yıl

İNSAN VE DÜNYA

İNSAN ve DÜNYA Adam, bir haftanın yorgunluğundan sonra pazar sabahı kalktığında, bütün haftanın yorgunluğunu çıkarmak için eline gazetesini aldı ve bütün gün miskinlik yapıp evde oturacağını düşündü. Tam bunları aklından geçirirken, oğlu koşarak geldi ve sinemaya ne zaman gideceklerini sordu. Baba oğluna söz vermişti bu hafta sonu sinemaya götürecekti ama hiç dışarıya çıkmak istemediğinden bir bahane uydurması gerekiyordu. Sonra gazetenin promosyon olarak dağıttığı dünya h

0 Yorum
513 görüntü

Misafir
17 Temmuz , 2007 18 yıl

DÖN...

Dön Arkanı dönme yüzünü dön bana Aştan, ekmekten, sudan ziyade Muhtacım sana Beni bu dünyaya Niçin saldığının farkındayım. Önce Bezm-i elest'te yüzleştin ruhumla Sonrası mühürlü bir damla Toprak, su, ritim ve nur Baştan sona evrensel bir mâcera Hâlime güldüğünün farkındayım. İrinli Bir çıban gibi sürdürürken varlığımı İçimde senin aşk tohumun yeşerdi Çimdikleyip deştin çıbanımı Anladım noksan yanımı Yüreğimin sağaldığının farkındayım. Yakam Her zaman senin elinde

0 Yorum
719 görüntü

ERBAY
16 Temmuz , 2007 18 yıl

Seyahat Notları no :1

Peki, şimdi şöyle oldu yarenler... (Özlediniz di mi beni? Neyse...) Mucbir ve daha sonra ayrıntısı ile anlatamayacağım bir sebepten dolayı 3 haftadır Cuma akşamı 11:30 da güzel İzmir’ime doğru hareket edip Pazar 17:30da da canım İzmir’den bu kavurucu sıcaklar şehrine geri dönüyorum. Geçen Cuma günü de bu rutin yolculuğu yapacaktım lakin aklı başına gelen bi kaç Antalya’lı hep birden İzmir’e göçmek istemiş olacaklar ki bi türlü yer bulamadım güsel İzmir’ime giden otoboslarda. Nihayeti

0 Yorum
406 görüntü

alamet-i farika
16 Temmuz , 2007 18 yıl

İŞSİZ ŞİİR

bu imkansızlıklar bu yaralar hepsi, hepsi insan işi sevda diye bağıran yüzün, bir kitabın en sır satırını okuyan sesin, beni bana düşman eden, ağlamaklı gecelerimin tek temsilcisi ve hiçbir yerde şubesi olmayan yüzün yani baştan ayağa sen... bu bakışlar bu bakır tadı hepsi, hepsi insan işi ve insanın insana ettiği en yalan yemin: Aşk! hepsi, hepsi insan işi.... YILMAZ ERDOĞAN

0 Yorum
851 görüntü

karbeyaz
15 Temmuz , 2007 18 yıl

BAŞKALAŞAN AŞK

adını anmak güzeldi dost ağızlarda sana dair cümlelerin ıslatılması.. adını anmak. yüksek sesle, kimsesiz gecelerin düşsel avuntularına sırt çevirip senden söz açmak. biraz gülünç, biraz sitemkar.. güzeldi... adının türkçedeki yankısı özeldi... Seninle yoğurt yemek, kendi Kanlıcanlı, sülalesi Kandilli yoğurtçunun mekanında. Denize amors durup, yüzüne cepheden bakmak güneşli bir mavilikle.... güzeldi.. ipe sapa konuşlanmaz bahanelerle elini tutmak, yüzünde yüz yı

0 Yorum
784 görüntü

karbeyaz
15 Temmuz , 2007 18 yıl

BİLİRİZ...

Bir tıkınmayı bir de ıkınmayı biliriz, nerede duygu, nerede sevgi bilinmez... Hayat öyle bir yazı yazmış ki alnımıza, kezzapla da silsen silinmez... Arada bir kaç insan çıkar, istisna da olsa. Belki onlar da sapıtırdı, cepleri para dolsa...

0 Yorum
894 görüntü

harmony
14 Temmuz , 2007 18 yıl

Converse..

0 Yorum
555 görüntü

LilaC
14 Temmuz , 2007 18 yıl

KİRAZ BAHÇESİ-Takahama Kyoshi

Şafak sökerken, Kiraz çiçeklerine Vurup geçer yağmurun sesi. Çisil çisil yağan Hoş yağmurda Kiraz çiçekleri sarhoş. Kiraz çiçeklerinde kaybolup Çam ağacında ortaya çıkıverir Yağmurun ipi. Ezip geçmek Zordur ya, Dökülmüş kiraz çiçeklerini. Bir yolcunun Kiraz çiçeklerini döken rüzgarında, Dönüp baktım arkama. Ne büyük bir suç, Kiraz çiçekleriyle kendinden geçmiyor, Kyoto’nun bayanları. H

0 Yorum
2.694 görüntü

KiRaZ
14 Temmuz , 2007 18 yıl

ERİŞTE PİLAVI

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde değil... Ben diyeyim elli, siz deyin 60 sene evveline gidiyoruz. İki ailenin büyükleri görücü usulü ile evlatlarını evlendirmeye karar veriyorlar. Görücü usulü, o tarihlerde çok daha sert bir üslûpla işlemektedir. Birbirinin yüzünü ilk defa nişanda veya nikâhta gören çiftlerin sayısı hiç de az değildir (Rahmetli anacığım, “babanı ilk defa nişanda gördüm” demişti). Düğün yapılıyor; düğün evinden kalabalık çekiliyor. Dâmat, yatsı namazından sonra ell

0 Yorum
798 görüntü

Misafir
13 Temmuz , 2007 18 yıl

S.K !

Bu cinayet!... Günahın en has hali ihanet Hakkımı ver gideyim adalet Son kozum olsun zorda sükunet Kendime sarılır donarım.. ..yagmur sakladi gozyaslarimi..

2 Yorum
763 görüntü

LilaC
13 Temmuz , 2007 18 yıl

ŞŞŞŞŞŞŞŞŞŞŞ...

Suyun derinliği aynıydı Ama senin beline benimse omuzlarıma geliyordu Bütün yapraklar sararıp düşecekti Ama ilk ben düştüm kalanlar arkamdan korkuyla baktı Bütün aşklar çok büyük olacaktı Ama en büyük bizimkisi diyecektik Her bir insan eşsiz olacaktı Ama hep kendimizi en değerli zannedecektik Çamur mu sürmek istiyorsun başkasının duygularına Önce senin ellerin kirlenecek Suyla mı gidiyorsun bir başkasının yanan yüreğine O yürekte hep yerin olacak Sana bilmediğin bir şey söyleyemem Ben de hiçbir

4 Yorum
1.480 görüntü

LilaC
12 Temmuz , 2007 18 yıl

Şeboooooo

0 Yorum
652 görüntü

LilaC
12 Temmuz , 2007 18 yıl

Sen Vurdunda Ben Ölmedim mi?

Sen Vurdunda Ben Ölmedim mi ? Yokluğunda ne ateşleri hasretimle yaktım da bir seni yakamadım beni yaktığın gibi...Çölde su,mahpusta gün,oruçta ekmek gibi bekledim seni...Sense araya korkular koydun,yasaklar koydun...Bitmez tükenmez engeller koydun..Şimdi nerdesin diye sakın sorma... Sen çağırdında ben gelmedim mi ? Sen varken darılmazdım çiçeksiz baharlara,yağmurlu havalara,bu kasvetli akşamlara....Sen varken bakıp içlenmezdim tren istasyonlarında,otobüs duraklarında...Sen varken ayr

2 Yorum
1.931 görüntü

Gece Yağmuru
12 Temmuz , 2007 18 yıl

Bakma Öyle Islak Islak...

Bakma öyle ıslak ıslak gözün gözümde kalacak...Gönül yaram,gözü karam,aşktan yana bahtı karam...Ateşe düşmüş kar gibi eriyorum gülüm eriyorum...Seher yellerini yüreğinde estir...Güneşi gönlünde doğur her şafak,dünya sensin,alem senin içinde..Sen hissederek yaşamaya bak...Bazen gülerek bazen ağlayarak ama tat alarak...Aşk kolaya itibar etmez...Gönül zora tutsak,onun için yalçın kayalara sür atını...Çile mayası ise aşkın,acıdan zevk al...Hasret seni yıldırmasın...Eğme başını bensiz oralarda...Efka

0 Yorum
1.291 görüntü

Gece Yağmuru
12 Temmuz , 2007 18 yıl

KAÇAK..........

1 Yorum
366 görüntü

suheda
11 Temmuz , 2007 18 yıl

Duyurular

Toplam Bloglar 973
Toplam Başlık 4.302

SUŞI

Karşıki Dağlar · Gönderi tarihi: Perşembe 15:305 gün

Doğum gününe tam 4 gün kala kötü bir ayrılık olmuş :(
Sizce Kötü Doğmak Mümkün mü?

Admin · Gönderi tarihi: 13 MayısMay 13

İnsanlık tarihi boyunca kendimize sorduğumuz en kadim ve en sarsıcı sorulardan biri budur: Bir insan "kötü" olarak mı doğar, yoksa kötülük sonradan öğrenilen, koşullarla şekillenen bir tercih midir? Antik Yunan trajedilerinden modern sinirbilim laboratuvarlarına kadar uzanan bu tartışma, bugün artık sadece felsefenin değil; genetiğin, psikolojinin ve sosyolojinin de merkezinde yer alıyor.
İşte "kötü doğmak" kavramını farklı perspektiflerden ele alan derinlemesine bir inceleme:
1. Genetiğin Karanlık Mirası: "Savaşçı Geni" ve Biyolojik Temeller
Modern bilim, davranışlarımızın bir kısmının biyolojik bir temel üzerine inşa edildiğini kabul eder. Özellikle MAOA geni (kamuoyunda bilinen adıyla "Savaşçı Geni") üzerine yapılan araştırmalar, bu genin belirli varyasyonlarına sahip bireylerin şiddet ve saldırganlığa daha yatkın olabileceğini göstermiştir.
Ancak burada kritik bir ayrım vardır: Bir genin varlığı, o davranışın mutlaka sergileneceği anlamına gelmez. Biyoloji bir kader değil, bir yatkınlıktır. Bir insanın beynindeki amigdala bölgesinin (duygusal tepkiler, özellikle korku ve öfke) aşırı aktif olması veya ön lobun (etik karar verme ve dürtü kontrolü) zayıf çalışması, o kişiyi empati yoksunluğuna veya dürtüselliğe itebilir. Bilim dünyası bu durumu "kötü doğmak" olarak değil, "nörobiyolojik risk faktörleri" olarak tanımlar.
2. Psikopatoloji ve Empati Yoksunluğu
"Kötü" olarak yaftaladığımız davranışların birçoğu, klinik psikolojide Antisosyal Kişilik Bozukluğu veya Psikopati ile ilişkilendirilir. Psikopatlar üzerine yapılan beyin taramaları, bu kişilerin başkalarının acısını hissetme (duygusal empati) yetisinden yoksun olduklarını ortaya koymaktadır.
Eğer bir birey, acı çekme veya suçluluk hissetme mekanizması olmadan doğmuşsa, bu onu "kötü" mü yapar? Yoksa bu sadece renk körü doğmak gibi ahlaki bir spektrumda "duygu körü" doğmak mıdır? Eğer kişi vicdan azabı çekme kapasitesine sahip değilse, ahlaki bir sorumluluktan söz edilebilir mi? Bu sorular, hukuk sistemimizin ve adalet anlayışımızın en zorlu sınavlarıdır.
3. "Tabula Rasa" (Boş Levha) ve Çevrenin Gücü
John Locke’un ortaya attığı Tabula Rasa öğretisine göre, insan zihni doğduğunda boş bir levhadır ve her şey çevre tarafından yazılır. Sosyolojik bakış açısı, kötülüğün bir "tohum" değil, bir "ürün" olduğunu savunur.
Şiddet dolu bir ailede büyüyen, sevgi görmeyen veya hayatta kalmak için zalimleşmesi gereken bir çevrede yetişen birey, kötülüğü bir adaptasyon mekanizması olarak geliştirir. Bu perspektife göre, "kötü doğan" çocuk yoktur; "kötüleştirilen" ya da "ihmal edilen" çocuklar vardır.
4. Epigenetik: Doğa ve Beslemenin Dansı
Belki de en doğru yaklaşım, genetik ve çevreyi birbirinden ayırmamaktır. Epigenetik biliminin bize öğrettiği üzere; genler birer piyano tuşuysa, çevre de o tuşlara basan parmaklardır.
Örneğin, şiddete eğilimli bir genetik mirasa sahip bir çocuk, sevgi dolu ve huzurlu bir ortamda büyüdüğünde bu genler asla "aktifleşmeyebilir". Aksine, aynı genetik mirasa sahip olup çocuklukta istismara uğrayan birinde bu "kötülük" potansiyeli bir patlamaya dönüşebilir. Yani soru "Kötü mü doğarız?" değil, "İçimizdeki hangi potansiyeli uyandıracak bir dünyada yaşıyoruz?" sorusuna evrilir.
5. Felsefi Bakış: Özgür İrade ve Seçim
İnsan, sadece dürtülerinden ibaret bir varlık değildir. İnsanı diğer canlılardan ayıran en büyük fark, kendi biyolojisine ve geçmişine karşı "Hayır" diyebilme kapasitesidir.
Viktor Frankl’ın dediği gibi: "Etki ile tepki arasında bir boşluk vardır. O boşlukta tepkimizi seçme gücümüz yatar." Bir kişi empati yeteneği zayıf olarak doğmuş olabilir; ancak toplumun kurallarını öğrenmek, mantık yürütmek ve zarar vermemeyi seçmek yine de bireyin iradesindedir. Dolayısıyla, kötülük doğuştan gelen bir durum olsa bile, kötülüğün eyleme dökülmesi her zaman bir seçimdir.
Sonuç
"Kötü doğmak mümkün mü?" sorusuna verilecek en dürüst cevap; bir insanın zarar vermeye çok yüksek yatkınlıkla doğabileceği, ancak bunun onu kaçınılmaz olarak kötü bir insan yapmayacağıdır. Kötülük, tek bir genin veya tek bir travmanın sonucu değildir; biyolojik bir altyapının, çevresel tetikleyicilerin ve nihayetinde bireysel seçimlerin karmaşık bir bileşimidir. Belki de asıl mucize, bunca karanlık potansiyele ve zorlu yaşam koşullarına rağmen, insanlığın büyük çoğunluğunun "iyi" kalmayı ve empati kurmayı seçmesidir.
Küçükken Benim Kendime Ait Hiç Odam veya Yatağım Olmadı - Hep Kanepelerde Uyudum

Admin · Gönderi tarihi: 13 MayısMay 13
Kanepelerin Gölgesinde Büyümek: Aidiyet ve Sınırlar Üzerine Bir Yolculuk
Çocukluk, insanın kendi dünyasını inşa etmeye başladığı, "ben" ve "benim" kavramlarının temellerinin atıldığı bir dönemdir. Çoğu çocuk için bu temel, kapısını kapatabildiği bir oda, örtüsünün desenini seçtiği bir yatak veya oyuncaklarını dizebildiği bir köşe ile somutlaşır. Ancak bazıları için çocukluk, evin ortak alanlarında, her sabah toplanması gereken geçici bir "yer" demektir. "Küçükken kendime ait hiç odam veya yatağım olmadı; hep kanepelerde uyudum" cümlesi, sadece bir fiziksel eksikliği değil, aynı zamanda erken yaşta gelişen bir adaptasyon ve fedakarlık hikayesini anlatır.
Geçiciliğin Psikolojisi ve Görünmezlik Hissi
Evin oturma odasındaki bir kanepede uyumak, çocuğun hayatın merkezinde ama aynı zamanda kıyısında olması demektir. Kanepe, gündüzleri misafirlerin ağırlandığı, televizyonun izlendiği, çayların içildiği kamusal bir alandır. Gece olduğunda ise bir çocuğun sığınağına dönüşür. Bu durum, çocuğun zihninde "geçicilik" kavramını kalıcı bir yapı haline getirir.
Kendi odası olan bir çocuk için kapı, dış dünyaya çekilen bir sınırdır. Kanepe çocuğu içinse sınır yoktur; o, evin her an değişebilen dinamiklerine tabidir. Misafir geç gittiğinde uyku saati ertelenir, sabah erken kalkan bir aile üyesiyle mahremiyet sona erer. Bu durum, bireyin ileriki yaşlarda kendi sınırlarını çizmekte zorlanmasına veya tam tersine, sınırlarına aşırı derecede korumacı yaklaşmasına neden olabilir.
Aidiyetin Eşyadan Arınması
Bir odanın yokluğu, "eşya ile kurulan bağın" da farklılaşması anlamına gelir. Yatağının altındaki kutularda hazineler saklayamayan, duvarına sevdiği bir posteri asma lüksü olmayan çocuk, aidiyeti nesnelerde değil, zihninde aramaya başlar. Bu durum, kişide güçlü bir hayal gücü ve içsel bir dünya geliştirir. Dış dünyada kendine ait bir m² alanı olmayan çocuk, gökyüzünü, okuduğu kitapları veya kurduğu hayalleri kendi "odası" yapar.
Ancak bu durumun getirdiği bir ağırlık da vardır: Emanet hissi. Her sabah çarşafını katlayıp kanepenin altına saklamak, o evin sahibi gibi değil de, bir "ziyaretçisi" gibi hissetmesine yol açabilir. Bu "emanet" hissi, yetişkinlikte ev sahibi olma isteğini veya bir mekana kök salma ihtiyacını kamçılayan en büyük motivasyon haline gelebilir.
Sorumluluk ve Erken Olgunlaşma
Kanepede uyuyan çocuk, genellikle ailenin ekonomik veya mekansal kısıtlılıklarının en yakın şahididir. Kendi konforundan feragat etmek zorunda kalmak, ona erken yaşta bir "fedakarlık bilinci" yükler. O, evin düzenini bozmamak adına sessizleşen, sabahları görünmez olan ve kendi alanını yaratmak yerine var olan alana uyum sağlayan kişidir.
Bu durum, muazzam bir uyum yeteneği kazandırsa da, bireyin kendi ihtiyaçlarını başkalarınınkilerin arkasına itme eğilimini de beraberinde getirebilir. "Benim için fark etmez," cümlesi, aslında yıllar önce kanepenin sert yastığına alışmış o çocuğun yankısıdır.
Kanepeden Çıkıp Dünyaya Kurulan Köprüler
Yıllar geçip o kanepeler geride kaldığında, bu deneyimden iki farklı karakter doğabilir:
Mekan Tutkunu: Kendi evini ve odasını bir kale gibi inşa eden, her detaya titizlenen, aidiyetini fiziksel konforla taçlandıran kişi.
Dünya Vatandaşı: Hiçbir yere tam ait hissetmediği için her yere uyum sağlayabilen, minimal yaşayan ve "ev" kavramını kendi içinde taşıyan gezgin ruh.
Sonuç olarak, çocukken bir odanın veya yatağın olmaması, bir eksiklik gibi görünse de aslında dayanıklılığın (resilience) en saf formudur. O kanepelerde uyuyan çocuklar, hayatın sert zeminlerine karşı bağışıklık kazanarak büyürler. Onlar için "ev", dört duvardan ziyade, insanın kendi içinde kurduğu o huzurlu ve kimsenin müdahale edemediği görünmez odadır.
Not: Bu makale, mahremiyet ve mülkiyet kavramlarının çocuk gelişimi üzerindeki etkilerini bir yaşam öyküsü perspektifiyle ele almıştır. Her ne kadar fiziksel imkanlar kısıtlı olsa da, sevgi dolu bir aile iklimi, kanepeleri dünyanın en güvenli limanına dönüştürebilir.
"Yüreğinin götürdüğü yere git yada gittiğin yere yüreğini de götür"

Admin · Gönderi tarihi: 13 MayısMay 13
Yüreğinin Götürdüğü Yere Git ya da Gittiğin Yere Yüreğini de Götür: Bütünsel Bir Yaşam Sanatı
Hayat, çoğu zaman rasyonel kararlar ile duygusal arzuların çatıştığı, mantık çerçeveleri ile kalp atışlarının ritmi arasında denge kurmaya çalıştığımız uzun bir yolculuktur. Bu yolculuğun en kadim rehberlerinden biri olan "Yüreğinin götürdüğü yere git" öğretisi, bireyin kendi hakikatine sadık kalmasını öğütlerken; "Gittiğin yere yüreğini de götür" prensibi, gidilen yerin veya yapılan işin ötesinde, o eyleme yüklenen anlamın ve tutkunun önemini vurgular. Bu iki yaklaşım, aslında birbirini dışlayan değil, bir insanı "tam" kılan bütünsel bir yaşam felsefesinin iki farklı cephesidir.
1. İçsel Pusula: Yüreğinin Götürdüğü Yere Gitmek
Modern dünya, bizi sürekli olarak "başarı", "statü" ve "güvenlik" gibi dışsal parametrelerle tanımlamaya çalışır. Ancak insanın en derin huzuru, dış dünyanın beklentileriyle değil, kendi iç sesiyle uyumlandığı anlarda gizlidir.
Otantik Yaşam: Yüreğinin sesini dinlemek, toplumun veya başkalarının bizim için çizdiği rotalardan sapma cesareti göstermektir. Bu, bir bencillik değil, bireyin kendi yeteneklerini ve varoluş amacını keşfetme sürecidir.
Sezginin Gücü: Akıl verilerle çalışırken, yürek sezgilerle yol alır. Bazen mantıklı görünen bir seçenek içimizi daraltırken, riskli görünen bir yol bize tarif edilemez bir heyecan verebilir. İşte o heyecan, ruhun "doğru yerdesin" deme biçimidir.
2. Eyleme Ruh Katmak: Gittiğin Yere Yüreğini de Götürmek
Bazen şartlar, her zaman istediğimiz rotada ilerlememize izin vermez. Yaşamın sorumlulukları, ekonomik gereklilikler veya beklenmedik dönemeçler bizi hiç planlamadığımız duraklara savurabilir. İşte bu noktada devreye ikinci düstur girer: Nerede olursan ol, orada tüm varlığınla bulun.
Tutku ve Adanmışlık: Bir işi sadece yapmış olmak için yapmak ile o işe "yüreğini koyarak" yapmak arasında derin bir nitelik farkı vardır. En basit gündelik görevlerden en karmaşık projelere kadar, içine sevgi ve dikkat katılan her eylem, bir sanat eserine dönüşür.
An’da Olmak: Gittiği yere yüreğini götürmeyen insan, bedenen orada olsa da ruhen başka yerlerin özlemiyle yaşar. Bu bölünmüşlük hali, hem mutsuzluğu hem de verimsizliği beraberinde getirir. Oysa bulunduğumuz yere yüreğimizi sunduğumuzda, o anı ve mekanı güzelleştirme gücünü kendimizde buluruz.
3. İki Felsefenin Kesişimi: Bütünleşmiş İnsan
Bu iki kavram birleştiğinde, karşımıza "yaşamı bir bütün olarak kucaklayan" insan profili çıkar. İdeal senaryoda, yüreğimizin bizi götürdüğü yere gideriz ve oraya vardığımızda tüm tutkumuzla orada bulunuruz. Ancak hayat her zaman bu kadar doğrusal akmaz.
Gerçek bilgelik;
Kendi yolunu seçme cesaretini göstermek (Yüreğinin peşinden gitmek),
Ve seçtiğin –ya da seçmek zorunda kaldığın– yolu sevgiyle onurlandırmaktır (Yüreğini oraya götürmek).
Sonuç: Yolculuğun Kalbi
Yaşam bir varış noktası değil, bir süreçtir. Eğer attığınız her adımda kalbinizin ritmini duyabiliyorsanız, rotanızın neresi olduğundan bağımsız olarak doğru yoldasınız demektir.
Unutmamak gerekir ki; yüreksiz gidilen yollar ne kadar parlak olursa olsun karanlıktır; yürekle gidilen yollar ise ne kadar çetin olursa olsun, kendi ışığını içinde taşır. Kendi sesinize kulak verin, ancak vardığınız her durakta da ruhunuzdan bir iz bırakmayı ihmal etmeyin. Çünkü hayat, sadece yaşandığı için değil, içine "yürek" katıldığı için değerlidir.
Bilgisayar başında ne kadar zaman geçiriyorsunuz?

Admin · Gönderi tarihi: 13 MayısMay 13
Günümüzün dijital dünyasında, "Bilgisayar başında ne kadar zaman geçiriyorsunuz?" sorusu artık sadece bir alışkanlık sorgulaması değil, aynı zamanda fiziksel ve zihinsel sağlığımızı doğrudan ilgilendiren kritik bir gösterge haline geldi. İş hayatından eğlenceye, eğitimden sosyal ilişkilere kadar her şeyin ekranlara taşındığı bu dönemde, ekran süresi yönetimi modern insanın en büyük meydan okumalarından biridir.
İşte bu konuyu derinlemesine ele alan kapsamlı bir inceleme:
Dijital Esaret mi, Modern Gereklilik mi? Bilgisayar Başındaki Zamanın Analizi
1. Ekran Süresinin Görünmeyen Maliyeti: Fiziksel Sağlık
Bilgisayar başında geçirilen kontrolsüz saatler, vücudumuzda "sedanter" (hareketsiz) yaşam tarzının olumsuz etkilerini biriktirir. Uzun süre aynı pozisyonda kalmak, sadece bel ve boyun ağrılarına yol açmaz; aynı zamanda metabolizma hızının düşmesine ve dolaşım sistemi sorunlarına zemin hazırlar.
Göz Yorgunluğu ve Dijital Görme Sendromu: Saatlerce ekrana bakmak, göz kırpma sayısını azaltarak göz kuruluğuna ve netlik kaybına neden olur.
Postür Bozuklukları: "Mouse omzu" veya "metin boynu" gibi modern terimler, yanlış ergonomiyle birleşen uzun mesai saatlerinin bir sonucudur.
2. Zihinsel Odaklanma ve "Derin Çalışma" Kaybı
Sürekli bildirimlerin, e-postaların ve sosyal medya sekmelerinin açık olduğu bir bilgisayar kullanımı, beynimizi sürekli bir "bağlam değiştirme" (context switching) moduna sokar. Araştırmalar, bir görevden diğerine her geçişte beynin odaklanma yeteneğinin zayıfladığını göstermektedir.
Bilgisayar başında geçirilen zamanın kalitesi, süresinden daha önemlidir. Eğer 8 saatlik bir çalışma gününün yarısı sosyal medya akışlarında kaybolarak geçiyorsa, bu durum zihinsel yorgunluğu artırırken üretkenliği minimize eder.
3. Psikolojik Etkiler: Dijital Yalnızlık
Paradoksal bir şekilde, bilgisayar başında başkalarıyla "bağlantıda" kalarak geçirdiğimiz süre arttıkça, gerçek dünyadaki sosyal bağlarımız zayıflayabilir. Ekran başında geçen zamanın bir kısmı toplumsal bir izolasyona dönüşebilir. Özellikle akşam saatlerinde mavi ışığa maruz kalmak, uyku hormonu olan melatonin salgılanmasını baskılayarak uyku kalitesini düşürür ve bu da ertesi günün kaygı seviyesini artırır.
4. Dengeyi Kurmak: Nitelikli Kullanım İçin Stratejiler
Bilgisayarı hayatımızdan çıkarmak imkansız olsa da, onu yönetmek bizim elimizdedir. İşte daha sağlıklı bir denge için uygulanabilecek adımlar:
20-20-20 Kuralı: Her 20 dakikada bir, 20 fit (yaklaşık 6 metre) uzağa, en az 20 saniye boyunca bakarak gözlerinizi dinlendirin.
Dijital Detoks Aralıkları: Günün belirli saatlerini (örneğin yemek vakitleri veya uykudan bir saat öncesi) tamamen ekransız alanlar olarak belirleyin.
Ergonomi Yatırımı: Doğru yükseklikte bir monitör ve bel destekli bir sandalye, fiziksel hasarı minimize etmede en büyük yardımcınızdır.
Analog Molalar: Not alırken bazen kağıt kalem kullanmak veya toplantıları mümkünse yürüyüş yaparak sesli gerçekleştirmek, ekran yorgunluğunu kıracaktır.
Sonuç: Ekranın Ötesinde Bir Hayat
Bilgisayar başında geçirdiğimiz zaman, hayatımızı kolaylaştıran bir araç olmalı, hayatımızın kendisi değil. Önemli olan kaç saat harcadığımızdan ziyade, bu sürenin ne kadarının gerçekten katma değer yarattığı ve ne kadarının bizi gerçeklikten kopardığıdır. Ekranı kapattığınızda hissettiğiniz o dinginlik, aslında beyninizin ihtiyaç duyduğu asıl yakıttır.
Unutmayın; en iyi çözünürlük, bilgisayar ekranında değil, pencereden dışarı baktığınızda gördüğünüz gerçek dünyadadır.

1. Genetiğin Karanlık Mirası: "Savaşçı Geni" ve Biyolojik Temeller

2. Psikopatoloji ve Empati Yoksunluğu

3. "Tabula Rasa" (Boş Levha) ve Çevrenin Gücü

4. Epigenetik: Doğa ve Beslemenin Dansı

5. Felsefi Bakış: Özgür İrade ve Seçim

Sonuç

Kanepelerin Gölgesinde Büyümek: Aidiyet ve Sınırlar Üzerine Bir Yolculuk

Geçiciliğin Psikolojisi ve Görünmezlik Hissi

Aidiyetin Eşyadan Arınması

Sorumluluk ve Erken Olgunlaşma

Kanepeden Çıkıp Dünyaya Kurulan Köprüler

Yüreğinin Götürdüğü Yere Git ya da Gittiğin Yere Yüreğini de Götür: Bütünsel Bir Yaşam Sanatı

1. İçsel Pusula: Yüreğinin Götürdüğü Yere Gitmek

2. Eyleme Ruh Katmak: Gittiğin Yere Yüreğini de Götürmek

3. İki Felsefenin Kesişimi: Bütünleşmiş İnsan

Sonuç: Yolculuğun Kalbi

Dijital Esaret mi, Modern Gereklilik mi? Bilgisayar Başındaki Zamanın Analizi

1. Ekran Süresinin Görünmeyen Maliyeti: Fiziksel Sağlık

2. Zihinsel Odaklanma ve "Derin Çalışma" Kaybı

3. Psikolojik Etkiler: Dijital Yalnızlık

4. Dengeyi Kurmak: Nitelikli Kullanım İçin Stratejiler

Sonuç: Ekranın Ötesinde Bir Hayat

Önemli Bilgiler

Tarayıcı push bildirimlerini yapılandırın

Chrome (Android)

Chrome (Desktop)

Safari (iOS 16.4+)

Safari (macOS)

Edge (Android)

Edge (Desktop)

Firefox (Android)

Firefox (Desktop)