VE TAKILIP KALMAYIN AYNI KENDİNİZE

 

 

Takılıp düşersiniz sonra Ben denedim biliyorum

Ondan söylüyorum yani

obsesiv'lere telkin mahiyetinde hoş bir uyarı olmuş..

Söylemesi kolay, uygulaması zor işlerden birisi bu...

 

Misal ben, bazen bir şarkıya takılıp kalıyorum... Durmadan ama durmadan ve de hiç ama hiç sıkılmadan bütün gün o şarkıyı dinleyebiliyorum... Acaba bu benim basit anlamıyla takıntılığı biri oldugumdan mıdır yoksa ilerlemiş derecede obsesif kompülsif bozukluğu olma ihtimali olan birisi olmam mı demektir?

 

Düşündüm de aslında saplantılı bir insan değilim ben... Hayatım boyunca takıldığım çok şey olmuştur belki ama saplantılı takıklığım hiç olmamıştır... Ben sıkılgan biriyim, çünkü... çabuk vazgeçerim ama vazgeçmek için bir süre takılmam gerekiyorsa da takılırım...

 

Şimdi beni, "değişkensin, sıkılgansın" diye eleştirenlere bu sözüm;

Saplantılı değilim en azından, o daha kötü be...

Değişimin Ritmi: "Aynı" Olanın Esaretinden Kurtulmak

Hayat, doğası gereği akışkan bir süreçtir. Nehirler akar, mevsimler değişir, hücrelerimiz yenilenir ve galaksiler genişler. Ancak insanoğlu, bu devasa kozmik akışın içinde bazen tuhaf bir direnç gösterir. Zihnimiz, alışık olduğu limanlara demir atmayı; bildiği duvarlara, tanıdığı yüzlere ve konforlu çelişkilerine tutunmayı "güvenlik" sanır. Oysa bir noktada çakılıp kalmak, duran suyun yosun tutması gibi, ruhun ve zihnin körelmesine neden olur.

Tanıdık Sınırların Hipnozu: Duvarlar, Perdeler ve Sokaklar

Çoğu zaman fiziksel çevremizle başlar bu tutukluk. Her gün aynı sokağı yürümek, aynı penceredeki aynı perdeye bakmak zihni bir tür uyku moduna sokar. Mekân, düşüncenin sınırlarını çizer. Eğer hep aynı semtin sınırları içinde dönersek, dünyanın o semtten ibaret olduğu yanılgısına düşeriz. Oysa her yeni sokak, farklı bir bakış açısı; her yeni şehir, bambaşka bir yaşam ihtimalidir. Fiziksel dünyada yer değiştirmeyen zihin, yeni fikirler üretmekte zorlanır.

Sosyal ve Zihinsel Statüko: Gruplar, Partiler ve İnsanlar

İnsan sosyal bir varlıktır ancak bu sosyallik bazen bir "yankı odasına" dönüşebilir. Hep aynı grupların içinde bulunmak, hep aynı siyasi söylemlere tutunmak veya aynı insanların onayına muhtaç kalmak bizi tek tipleştirir. Takılıp kaldığımız o "aynı" yüzler ve "aynı" partiler, aslında kendi doğrularımızı sorgulama yetimizi elimizden alır. Farklı seslere kulak tıkadığımızda, sadece kendi sesimizin yankısıyla yaşlanırız. Oysa gelişim, çelişkiyle karşılaşınca başlar; bildiğimiz soruya verilen yeni bir cevapla canlanır.

Duygusal Labirent: Ruh Durumu ve Standartlar

En tehlikeli takılıp kalmalar ise içsel olanlardır. Bir hayal kırıklığına, eski bir öfkeye veya "ben zaten böyleyim" dediğimiz o katı standartlara hapsolmak, geleceğin kapılarını kilitlemektir. Aynı ruh durumunda debelenmek, bizi geçmişin bir karikatürü haline getirir. Standartlarımızı birer hapishaneye çevirdiğimizde, hayatın sunduğu spontane güzellikleri "kurallarımıza uymuyor" diye geri çeviririz.

En Büyük Engel: "Aynı Kendine" Takılmak

Listenin en can alıcı noktası ise insanın kendi "benliğine" takılıp kalmasıdır. "Ben bunu yapamam", "Benim tarzım bu", "Ben asla değişmem" gibi cümleler, aslında kendimize ördüğümüz parmaklıklardır. İnsan durağan bir heykel değil, sürekli yazılmaya devam eden bir hikâyedir.

Dünkü "siz" ile bugünkü "siz" arasında bir fark yoksa, zaman sadece takvim yapraklarında ilerlemiş demektir. Kendine takılıp kalmak; hatalarıyla yüzleşmeyi reddetmek, yeni bir beceri edinmekten korkmak ve değişimin getireceği o sancılı ama şifalı sürece direnç göstermektir.

---

Sonuç: Akışın Gücüne Teslim Olmak

Aynı ırmakta iki kez yıkanılmaz, çünkü ne o ırmak aynıdır ne de o insan. Hayat bizden esneklik bekler. Takılıp kaldığınız o kelimeyi bırakın, o konuyu kapatın, o sokağın dışına çıkın. Göreceksiniz ki, zihin yeniye yer açtığında yaşam mucizelerini sergilemeye başlar.

Değişmekten korkmayın; çünkü asıl tehlike, olduğunuz yerde sayarken dünyanın geri kalanının akıp gitmesidir. Kendinizi bile her gün yeniden keşfetmeye, her sabah başka bir "siz" olmaya izin verin. Çünkü özgürlük, "aynı" olanın güvenli limanından çıkıp, bilinmezin engin denizine yelken açtığınızda başlar.