Admin

Final Four karşılaşmaları belli oldu A. Carraro Prosecco DOC CONEGLIANO - VakifBank ISTANBUL Savino Del Bene SCANDICCI - Eczacibasi Dynavit ISTANBUL

VakıfBank, CEV Şampiyonlar Ligi'nde Final Four'da! VakıfBank, CEV Şampiyonlar Ligi'nde Vero Volley Milano'yu 3-2 mağlup ederek Final Four'a yükseldi.

Oscar Töreni Umutsuz Bir Vaka Pazar günkü Akademi Ödülleri töreninin 207. dakikasında, sunucu Conan O’Brien, gecenin en büyük ödüllerini bekleyen birinci sıradaki izleyicilere sahneden fısıldamaya başladı. Ünlü isimlerle dolu tiyatro salonunu —ama aynı zamanda evlerinden izleyenleri de— cesaretlendirerek, “Neredeyse bitti,” dedi. “Neredeyse bitti!” Ancak yine de, One Battle After Another filminin En İyi Film ödülünü kucaklamasına daha 15 dakika vardı; Paul Thomas Anderson, En İyi Yönetmen ve En İyi Uyarlama Senaryo ödüllerini de kazandıktan sonra o akşam podyuma üçüncü kez çıkıyor —ve her seferinde, daha önce teşekkür etmeyi unuttuğu yeni isimler keşfediyordu. Oscar, bizi başka bir gerçekliğe sürüklemeyi vaat eden büyülü bir sanat biçiminin kutlamasıdır; ancak bu kutlama, bizi sürekli olarak koltuklarımızda uyuşmuş bir halde bırakan bir televizyon yayını formatına hapsedilmiştir. Yıllardır Akademi Ödülleri, üç saatin altında bir yayın süresine ulaşma hedefini kararlılıkla ve iyimserlikle kovalamaktadır. Acaba Pazar gecesi o gece olacak mıydı? Ah, canım; elbette hayır. Anderson gibi bir adamı; ancak —diyelim ki— Michael Phelps’in empati kurabileceği türden bir mesleki nirvananın tadını çıkardığı için suçlayamazsınız. Yine de tören, bir kez daha, Oscar’ın öz-bilinç ile kendini yüceltme arzusu arasında süregelen o bitmek bilmez gelgitinin bir örneğiydi. Her zaman, Dolby Tiyatrosu’ndaki bu kalabalığın —fazlasıyla zengin, fazlasıyla güzel, fazlasıyla ince ve fazlasıyla şanslı olduğu; törenin ise çok uzun bir süredir gereğinden fazla uzadığı— gerçeği üzerinde hepimizin hemfikir olduğunu açıkça ortaya koymaya çalışan bir sunucu (bir O’Brien, bir Kimmel, bir DeGeneres) bulunur. (“Bir sonraki sunucumuz, geçen yılki Oscar törenini ‘kısa sürme’ tehlikesinden kahramanca kurtarmıştı,” diye takıldı O’Brien; sözü, uzun konuşmalarıyla bilinen 2025 En İyi Erkek Oyuncu ödülü sahibi Adrien Brody’ye bırakırken.) Ancak aynı zamanda gösteri, süreyi kısaltacak hiçbir şeyi programdan çıkarmaya yanaşmaz; üstelik Oscar, tüm o ses teknisyenlerini, set tasarımcılarını ve —dün gece ilk kez olmak üzere— cast direktörlerini onurlandırarak, aslında çok önemli, belki de kutsal bir iş icra ettiğini de bizim bilmemizi ister. Gece boyunca sunucuların ve ödül sahiplerinin ağzından döküldüğünü duyduğumuz o ifadeyle: “Güzelliğe dair bir şeyi” onurlandırmak. “En nadir nitelik”; “sınırların ötesinde, insan olarak bizi birbirimize bağlayan” bir şey. Akademi Başkanı Lynette Howell Taylor, “Hikâye anlatıcılarımız olmasaydı, hiçbirimizin şu an nerede olacağını bilemezdim,” diye duyurdu; bu sorunun cevabı ise şudur: İki saat önce yataklarımızda olurduk. Söylediği noktayı anlıyorum. Bu görüşüne inanıyorum da. Ama bazen —sırf eğlencesine— başka herhangi bir sektörün, kendi yaptığı işi kutlamak adına böylesine aleni bir gösteri düzenlediğini hayal etmeyi severim. Televizyonu açtığımı; devasa bir salonda, kameralar beş kişinin —Wendy’s, Burger King, McDonald’s, Five Guys ve Chick-fil-A’dan seçilmiş isimlerin— üzerine odaklanmışken, fast-food çalışanlarının tuzlu ellerini birbirine kenetleyip beklediğini; bir dış sesin de, “Ve En İyi Patates Kızartması Ustası ödülünün sahibi…” diye anons yaptığını hayal etmeyi severim. Filmlerin tüm insanlığı birbirine bağladığı iddiasıyla ilgili bir sorun şu ki: 2025 yazında yapılan bir Pew araştırmasına göre, Amerikalıların yalnızca yaklaşık yarısı, geçtiğimiz yıl sinema salonunda bir film izleme zahmetine katlanmıştı. Geri kalanlarımız ise muhtemelen “Marty Supreme” filminin dijital platformlarda yayınlanmasını bekledi; ardından, her gece kanepelerimizde sızıp kalana dek, filmi 30’ar dakikalık parçalar halinde izleyerek bir hafta geçirdik. Ya da öyle yaptık; yahut da, bu yılın daha ziyade bir “Mormon Ev Kadınları” (Mormon Housewives) yılı olacağına karar verdik. Biz buyuz işte. 2029 yılından itibaren, Oscar Ödülleri artık geleneksel televizyon kanallarında bile yayınlanmayacak. YouTube’a taşınıyorlar; O’Brien da gecenin en iyi bölümlerinden bazılarında bu gerçeği bize hatırlattı. Bu bölümlerden birinde, törenin dijital platform versiyonunun nasıl görünebileceğine dair bir önizleme sundu; bu sunum, Jane Lynch’in —bin Ladin’i öldüren el fenerini— çılgınlar gibi pazarladığı, ucuz ve parodi reklamlarla rastgele aralıklarla kesintiye uğruyordu. Bir diğerinde ise, daha genç bir kitleye hitap edecek bir dille konuşma sözü verdi; “hostmaxxing” ve “brainrotting” (beyin çürümesi) üzerine bir monoloğa girişti ve nihayetinde sözü “altı-yedi”ye getirdi. Oscar Ödülleri ne yapacak? Peki ya bizler, hepimiz ne yapacağız? Eski modeller iflas ediyor, gelir kaynakları tükeniyor, Yapay Zekâ hepimizin peşine düşmüş durumda. Eğer Oscar Ödülleri daha iyi bir noktaya gelecek olsaydı, şimdiye dek çoktan gelmiş olurdu; Ne de olsa, tam 98 yıllık bir tecrübeye sahipler. Ancak yapımcılar tören üzerinde zaman zaman ufak tefek değişiklikler yapsalar da —iki sunucu, hiç sunucu olmaması, deneyimli sunucular, yeni yüzler— hiçbir şeyde köklü bir devrim yaşanmadı. Töreni haberleştirmekle —bazen Los Angeles’ta bizzat bulunarak, bazen de The Washington Post’un haber merkezinden— on yılı aşkın bir süre geçirdim; ancak bu görev sürem sona erdiğinde, bir süreliğine ara verdim. Pazar günü, 16 yıl aradan sonra töreni ilk kez oturma odamda, sıradan bir izleyici gibi takip ettim; beni şaşırtan şey ise, değişenlerin ne kadar az olduğuydı: Açılış monologu, müzikal bir performans, Leonardo DiCaprio’nun yakın plan görüntüsü ve ardından gelen o nazik şaka. Törenin tam ortasında, kanepeye yerleşirken ziyaretime gelmiş olan annem sordu: “Şu ‘In Memoriam’ (Anma Bölümü) kısmını yaptılar mı henüz?” Sanki bu sorunun işareti verilmişçesine, Billy Crystal, çok sevdiği dostu Rob Reiner’ı onurlandırmak üzere ekranda belirdi. “Bir dakika, bu HÂLÂ devam mı ediyor?” diye mesaj attı bir arkadaşım; ve saat gibi şaşmaz bir dakiklikle, 2011 yapımı filmlerinin 15. yıldönümü için yeniden bir araya gelen “Bridesmaids” (Nedimeler) oyuncu kadrosu sahneye fırlamış, “Hamnet” filmindeki çocuk oyuncunun yazdığı bir notu okuyormuş gibi yapıyorlardı: “Yorgunum ve eve gitmek istiyorum. Bu gösteri çok uzun ve hiç pizza yok.” Pazar günü, “Oscar Töreni ne yapacak?” sorusunun cevabı çoğunlukla şuydu: Tadını çıkarın, ne kadar sürecekse artık. Sizin için önemli olanı kutlayın. Keyif almanın yollarını bulun; mesela tüm o incelikli sinema oyuncularına gerçek sahne hakimiyetinin neye benzediğini göstermesi için Misty Copeland’ı sahneye çıkarmak gibi. Duyguları harekete geçirmenin yollarını bulun; tıpkı Autumn Durald Arkapaw’ın, görüntü yönetimi dalında Akademi Ödülü kazanan ilk kadın olduğu ve salondaki tüm kadınları ayağa kalkmaya davet ettiği o an gibi. Ama en önemlisi: Tadını çıkarın, ne kadar sürecekse artık. Nostalji rüzgârları estirin; “Moulin Rouge!” filminden Ewan McGregor ve Nicole Kidman’ı yeniden bir araya getirerek, Barbra Streisand’a Robert Redford’un bir görüntüsü eşliğinde birkaç dize söyleterek. Bütçeyi aşın. Süreyi aşın. Er ya da geç yeriniz yapay zekâ tarafından doldurulacak; o yüzden sürenin üç saati, üç buçuk saati, hatta neredeyse dört saati aşması kimin umurunda? Ne yapabilirler ki? Sizi YouTube’a mı sürgün edecekler? Madem bu zaten kaçınılmaz bir son, o halde tadını çıkarın. Bırakın, sizi sahneden müzikle kovsunlar. Kaynak: TWP

Çin’in İran konusundaki sessizliği, gerçek önceliklerini ifşa ediyor 28 Şubat 2026, orman kanununun geri döndüğü gün olarak hatırlanacak. O uğursuz günde, Amerika Birleşik Devletleri ve İsrail; uluslararası hukuku ve Birleşmiş Milletler Şartı’nı pervasızca ihlal ederek, İran’ın üzerine "ölüm ve yıkım yağdıran" Epic Fury Operasyonu’nu başlattı. ABD ve İsrailli müttefikinin, saldırmadan önce bir düşmanı müzakereler yoluyla sahte bir güvenlik hissine büründürmek için bu yöntemi kullanması ilk kez yaşanmıyor olsa da, ABD-İsrail saldırısı İran’ı yine de hazırlıksız yakaladı. Saldırılarda, Yüce Lider Ali Hamaney de dahil olmak üzere çok sayıda üst düzey İranlı yetkili hayatını kaybetti. Yine de saldırılar, ABD ve İsrail’in öngördüğü rejim değişikliğini gerçekleştirmekte başarısız oldu. Yaralı ve kanlar içinde olsa da yenilgiye uğramamış olan İran hükümeti, ayakta kalmayı başardı. Buna karşılık İran; Orta Doğu ve İsrail’deki ABD askeri tesislerine ve diplomatik misyonlarına insansız hava araçları ve füzelerle saldırılar düzenledi. Bu misilleme bir miktar hasara yol açsa da, karşı tarafın ezici askeri üstünlüğü karşısında, daha fazla saldırıyı caydırma konusunda yetersiz kaldı. Tam aksine, ABD saldırıları şiddetini artırdı ve 10 Mart’ta, o güne kadarki en büyük saldırıyla zirveye ulaştı. İran’ın füze stokları ve fırlatma rampaları tehlikeli derecede azalırken; dışarıdan bir müdahale olmaksızın, İran’ın muhtemelen son direnişini sergilediği gerçeği gün yüzüne çıktı. Çin’in cılız tepkisi Rusya kendi savaşıyla meşgulken, İran; ABD ile boy ölçüşebilecek kapasitedeki tek diğer müttefiki olan Çin’in yardımına gelip gelmeyeceğini görmek için bekleyişe geçti. Cevap gecikmedi. Savaşın başlamasından iki gün sonra, Çin Dışişleri Bakanlığı’nda düzenlenen olağan basın toplantısında işler olağan seyrinde devam etti; sanki ABD ve İsrail, Çin’in "kapsamlı stratejik ortaklarından" birine henüz saldırmamış gibi bir hava hakimdi. Çin’in sessiz kalacağı kesinleştiğinde, bir İranlı gazeteci duruma itiraz etti. Ancak o anda, Bakanlık Sözcüsü Mao Ning, isteksiz bir tavırla da olsa ABD-İsrail saldırısını kınadı. Takip eden günlerde Çin, saldırıların hararetli bir eleştirmeni haline geldi. Çin Dışişleri Bakanı Wang Yi, "Güç, haklılık getirmez" diyerek; bu saldırıların, "dünyanın orman kanunlarına geri döndüğünü" kanıtladığı uyarısında bulundu. Yine de, tüm o sert sözlerine rağmen Wang; kastettiği ülkeler konusunda neredeyse hiç şüpheye yer olmamasına karşın, ABD’yi veya İsrail’i saldırgan taraf olarak açıkça isimlendirmekten kaçındı. Dahası, Çin, İran'a söylemin ötesinde kayda değer bir yardım sunmadı. Çin; birçok ülkesi çatışmaların ortasında kalan İran'ın komşularının savaşa dahil olmasını önlemeye yardımcı olan bir hamleyle, çeşitli Orta Doğu ülkeleriyle temasa geçip bölgeye diplomatik bir tur için özel bir elçi göndermiş olsa da; İran'a askeri yardım göndermeyi bir yana bırakın, savaşın nihai sorumlusu olan ABD ile doğrudan karşı karşıya gelmeye yönelik hiçbir girişimde bulunmadı. İran, uluslararası müdahaleyi kışkırtmak amacıyla, Çin'in ithal ettiği petrolün yüzde 40'ının her gün geçtiği hayati bir deniz koridoru olan Hürmüz Boğazı'nı kapattığında bile, Çin'in tepkisi sönük kaldı. Ekonomik can damarına yönelen doğrudan bir tehditle karşı karşıya kalan Pekin'in tek tepkisi, tüm taraflara çatışmalara son vermeleri ve müzakere masasına geri dönmeleri çağrısında bulunmak oldu. Öncelikleri netti. Bu öncelik, elbette, Tayvan'dır. İran o kadar önemli değil ABD-İsrail saldırılarından bir ay önce —ABD'nin 2003'teki Irak işgalinden bu yana Orta Doğu'daki en büyük askeri yığınak sırasında— Çin Devlet Başkanı Xi Jinping ile ABD Başkanı Donald Trump arasında bir telefon görüşmesi gerçekleşti. ABD tarafından yapılan açıklamaya göre görüşme; artan ABD-İran gerilimleri de dahil olmak üzere, bir dizi konuyu kapsıyordu. Ancak Çin tarafının aktarımında odak noktası Çin-ABD ilişkileri ve Tayvan iken, artan ABD-İran gerilimlerine hiç değinilmemişti. Xi, Tayvan'ın Çin'in ayrılmaz bir parçası olduğunu yineledi; Tayvan'ın hem Çin hem de Çin-ABD ilişkileri açısından taşıdığı önemi vurguladı ve bağımsızlığı konusunda bir "kırmızı çizgi" çekti. Xi ayrıca Trump'ı, ABD'nin Tayvan'a yönelik planlanan silah satışları konusunda son derece temkinli hareket etmesi gerektiği hususunda uyardı. Pekin'e göre Trump, buna cevaben, Çin'in Tayvan konusundaki endişelerine büyük önem atfettiğini belirtti ve sağlam ve istikrarlı Çin-ABD ilişkilerini koruma sözü verdi. Çin'in İran konusundaki sessizliği, çok şey anlatıyor. Bu durum; İran'ın Kuşak ve Yol Girişimi, Şanghay İşbirliği Örgütü ve BRICS gibi Çin öncülüğündeki girişimlere üye olmasına rağmen, Çin nezdinde daha önce sanıldığı kadar önemli olmadığı fikrini pekiştiriyor. Daha da önemlisi bu sessizlik; Çin'in temel çıkarlarını güvence altına alan bir anlaşmanın yapılmış olduğunu ve Pekin'in, uzak bir müttefik uğruna bu kazanımları riske atmaya niyetli olmadığını düşündürüyor. Nitekim, iç siyasi sıkıntılarla boğuşan ve onay oranlarını yükseltmek amacıyla, ABD’nin en büyük üçüncü ticaret ortağı olan Çin ile bir ticaret anlaşması yapmaya can atan Trump; telefon görüşmelerini takip eden günlerde Xi’nin taleplerine boyun eğmiş ve Tayvan’a yönelik milyarlarca dolarlık bir silah satışını ertelemiştir. Trump’ın yakın zamanda Çin’i ziyaret etmeyi planladığı bir dönemde, ABD ile doğrudan karşı karşıya gelmek; Çin-ABD ilişkilerini yeniden buzlu sulara sürükleme riskini beraberinde getirecektir ki bu, Çin’in uzun süredir kaçınmaya çalıştığı bir sonuçtur. Öte yandan, İran’a silah sevkiyatı yapmak, ABD’yi Tayvan konusunda benzer bir misillemeye itebilir. Savaş, Çin için bir tehdit oluşturmuyor ABD, 2025 Ulusal Güvenlik Stratejisi’nde Çin’i artık bir hasım olarak görmediğini beyan etmiş ve “Monroe Doktrini” doğrultusunda Batı Yarımküre’ye çekilerek “dünyanın polisi” rolünden geri adım atmış olsa da; Pekin yönetimi, bu rekabetin sona erdiğine veya Washington’ın sessiz sedasız kenara çekileceğine dair herhangi bir yanılsama beslememektedir. Dolayısıyla Çin; ABD’nin müttefiki ve Pekin’in “ayrılıkçı bir eyalet” olarak gördüğü Tayvan için bir tehdit oluşturduğu sürece, ABD’nin, kendisini Orta Doğu’daki bir başka batağa sürükletmektense, Çin’in yükselişini çevrelemeye öncelik vereceğine inanmaktadır. Bu nedenle, Trump’ın “tüm seçeneklerin masada olduğu” yönündeki ısrarına rağmen, ABD’nin İran ile topyekûn bir savaşa girmesi pek olası görünmemektedir. Çatışma, muhtemelen sahaya kara birlikleri indirilmeden, yalnızca hava saldırılarıyla sınırlı kalacaktır. Irak ve Libya örneklerinde görüldüğü üzere, ABD’nin rejim değişikliği sağlama yönündeki önceki girişimlerinin ancak ABD veya müttefik kara birlikleri tarafından desteklendiğinde başarıya ulaştığı göz önüne alındığında; bu birliklerin yokluğu, ABD’nin İran’ı ciddi ölçüde zayıflatabilse bile, hükümetini devirmesinin pek olası olmadığını düşündürmektedir. Trump’ın elinde henüz gerçekçi bir “nihai çözüm” planı bulunmasa da; ABD müttefiklerinden gelen baskıların artması ve yükselen petrol fiyatları nedeniyle ülke içinde büyüyen hoşnutsuzluk ortamında, savaşın yakında sona ereceği giderek daha netleşmektedir. Zira Trump’ın bizzat kendisi de çatışmadan çıkış yolları aradığına dair sinyaller vermektedir. Hal böyleyken, bu savaşın Çin ekonomisi için varoluşsal bir tehdit oluşturması pek olası değildir. Çatışma devam etse bile —dört aydan uzun sürmediği takdirde— Çin; bu tür acil durumları öngörerek halihazırda biriktirmiş olduğu devasa petrol rezervlerinin sağladığı tampon sayesinde, yükselen petrol fiyatlarının yaratacağı şoku atlatabilecek güçlü bir konumdadır. ABD, İran hükümetini devirse bile; Çin’in dünyanın en büyük petrol ve gaz ithalatçısı konumunda olması, ABD yanlısı herhangi bir yeni hükümetin Pekin ile dostane ilişkileri sürdürmeye çalışacağı anlamına gelmektedir. Ne de olsa, herhangi bir İran hükümeti, petrol ve gaz gelirlerine büyük ölçüde bağımlı kalacaktır. Bu bağlamda İran; ekonomik açıdan Çin’e, askeri açıdan ise ABD’ye bağımlı olan diğer pek çok ülkeye benzeyen bir konuma gelecektir. Hatta bazı Çinli akademisyenler, ABD yaptırımlarının kaldırılmasının —yatırımcıların artık ABD’nin sınır ötesi yargı yetkisinden çekinmek zorunda kalmayacakları için— paradoksal bir biçimde Çin’in İran’daki yatırımlarının artmasına yol açabileceğini öne sürmektedir. Ancak Çin, tüm bunlar yaşanırken eylemsiz kalmayı seçerse; bu durum yalnızca büyük güç statüsünü aşındırmakla kalmayacak, aynı zamanda rahatsız edici bir gerçeği de gün yüzüne çıkaracaktır. Pekin, her ne kadar "güçlünün haklı olduğu" fikrini kamuoyu önünde kınasa da; kendi temel çıkarları söz konusu olduğunda bir ortağını kendi kaderine terk etme kararı, çok daha kalıcı bir gerçeğe işaret etmektedir: İlkelerin sınırlarını hâlâ güç belirlemektedir. Kaynak: AJ

‘TACO’ Trump mı? İran savaşı, Trump’ın nefret ettiği lakabı yeniden gündeme getirdi Donald Trump; kısaltmaların, memlerin ve aşağılayıcı lakapların büyük bir hayranıdır — tabii bu unsurlar kendisine karşı kullanılmadığı sürece. İnsanlar Mayıs 2025'in başlarından bu yana Başkana “TACO” diye hitap ediyor olsalar da, Trump bu durumdan ancak haftalar sonra, bir muhabirin canlı yayında kameralar önünde kendisine bu lakabı sormasıyla haberdar oldu. Trump'ın belirgin bir şekilde sarsıldığı görüldü; iddialara göre, bu yeni terim hakkında kendisini uyarmadıkları gerekçesiyle ekibine sert çıkıştı. “TACO” kullanımının sıklığı, geçen yılın sonlarına doğru önemli ölçüde azalmıştı. Ancak 2026'nın başlarında; Trump'ın Grönland'a ilişkin baskılarını artırıp, Avrupa ülkelerine yeni gümrük vergileri getirme tehdidinde bulunmasıyla bu lakap yeniden canlandı. Şimdiyse, enerji fiyatlarındaki fırlama ve borsadaki çalkantılar nedeniyle Trump'ın İran savaşını hızla sonlandırıp sonlandırmayacağını merak eden yatırımcılar ve analistler arasında, “TACO ticareti”ne dair söylentiler yeniden dolaşmaya başladı. Peki, TACO ne anlama geliyor? Bu terimi kim ortaya attı? Bunun, Trump'ın o meşhur “taco kasesi” (taco bowl) tweetiyle herhangi bir ilgisi var mı? İster meraklı bir gözlemci olun, isterse herkesin sizinle bir kez daha dalga geçtiğini fark edip şaşkınlığa uğrayan bir Başkan; işte bu konuda bilmeniz gereken her şey. Kaynak: Intelligence

Yasa koyucular, Epstein'ın vasiyetinin uygulayıcısının ifadesini almaya hazırlanıyor ABC News'un haberine göre Kongre, "Jeffrey Epstein'ın yakın çevresinin kilit bir üyesi" olan kişinin ifadesini almaya hazırlanıyor: Merhum seks tacirinin uzun yıllar avukatlığını yapan Darren Indyke; Epstein'ın vasiyetini yerine getirmiş ve onlarca yıl boyunca yasal denetimlerden kaçmasına yardımcı olmuştu. Temsilciler Meclisi Gözetim Komitesi, Epstein'ın onlarca yıl süren seks suçları serisinin nasıl işleyebildiğini aydınlatma çalışmaları kapsamında, Perşembe günü Indyke'ın ifadesini alacak. Indyke ve muhasebeci Richard Kahn'ın, Epstein'ın yasal sorunlarını yönetmesine yardımcı oldukları öne sürülse de, her ikisi de herhangi bir suça karıştıklarını veya müvekkillerinin işlediği suçlardan haberdar olduklarını reddediyor. Bugüne kadar, Epstein ile olan bağlantıları nedeniyle bu iki isimden hiçbirine herhangi bir suçlama yöneltilmedi. ABC News, haberi şöyle detaylandırdı: "Epstein, yıllar boyunca adı çıkmış bir seks ticareti şebekesini yönetirken yasal denetimlerden kaçmaya çalışmış; Indyke ise —muhasebeci Richard Kahn ile birlikte— iddialara göre Epstein'ın yasal süreçleri atlatmasına yardımcı olmuş ve finansçının yakın çevresinin bir parçası haline gelmişti. Bir dava dosyasında yer alan iddialara göre Indyke, Epstein'ın kurbanları arasında en az üç adet göstermelik evliliğin gerçekleşmesine aracılık etmiş, Epstein adına yüz binlerce dolar nakit para çekmiş ve Epstein yasal denetimlerle karşı karşıya kaldığında onun karakterine kefil olmuştu." Epstein'ın ölümünden iki gün önce imzalanan bir vasiyetname uyarınca Indyke ve Kahn, Epstein'ın mal varlığının ortak vasiyet uygulayıcıları olarak atanmıştı. Vasiyetname hükümleri çerçevesinde avukata 50 milyon dolar, muhasebeciye ise 25 milyon dolar miras bırakıldı. Ayrıca bu iki isim, Epstein'ın yasadışı eylemlerine "aracılık etmek, bu eylemlere iştirak etmek ve bunları gizlemekle" suçlayan ve Epstein'ın mağdurlarından birkaçı tarafından açılan toplu davayı (sınıf davasını) uzlaşma yoluyla sonuçlandırmayı daha önce kabul etmişti. Dava dilekçesinde şu ifadelere yer verildi: "Epstein'ın cinsel istismar ve seks ticareti faaliyetlerine aracılık etmeleri karşılığında milyonlarca dolar kazanacaklarını bilen Indyke ve Kahn, yasaları gözetmek yerine parayı ve gücü tercih etmişlerdir. 'Epstein Şebekesi'nin' varlığını bu denli uzun süre sürdürebilmesi ve bu denli geniş bir kapsam ve ölçeğe ulaşabilmesi, başkalarının işbirliği ve desteği olmaksızın mümkün olamazdı. Belki Ghislaine Maxwell hariç tutulursa; Epstein'ın faaliyetleri açısından, bu Davalılardan daha elzem ve merkezi bir konumda bulunan başka hiç kimse yoktu." "Ne Bay Indyke ne de Bay Kahn, Bay Epstein ile sosyal bir ilişki içinde değildi ve her iki adam da, Bay Epstein'ın cinsel istismarına veya kadın ticareti yapmasına bilerek yardım ettikleri veya ona profesyonel hizmetler sunarken eylemlerinden haberdar oldukları yönündeki her türlü iddiayı kesinlikle yanlış olarak reddediyor," diye belirtti iki adamı temsil eden bir avukat geçen yıl ABC'ye. Epstein ile sınırlı etkileşimlerinde ısrar etmesine rağmen, cezaevi kayıtları, Indyke'nin 2008'de Palm Beach, Florida'da bir anlaşma sağladıktan sonra Epstein'ı sık sık cezaevinde ziyaret ettiğini gösteriyordu. Avukat ayrıca, Epstein'ın günde 16 saat hapisten çıkmasına izin veren, kötü şöhretli gevşek işe çıkış anlaşmasının düzenlenmesinde de yer almıştı. Indyke ayrıca, karakter tanıklığı ifadesi verirken Epstein'dan önemli ölçüde duygusal ve mali destek aldığını iddia etti. "Jeffrey bize hiçbir şey borçlu olmadığımız konusunda ısrarcı olsa da, Jeffrey çocuklarımızın vaftiz babası olmayı kabul ederek bizi onurlandırdı," diye yazdı Indyke. Kaynak: Alternet

Sansürsüz Epstein e-postası, Trump'ın Mar-a-Lago'dan kovulduğu iddiasını çürütüyor. Yeni ortaya çıkan e-posta, Epstein'ın hiçbir zaman ayrılması istenmediğini öne sürerek, Trump'ın uzun süredir devam eden anlaşmazlık iddialarıyla çelişiyor. Kaynak: Inquisitr

İran, Ocak ayı protestolarıyla bağlantılı ilk infazlarda, aralarında genç bir güreşçinin de bulunduğu 3 kişiyi astı İran Perşembe günü, Ocak ayındaki protestolar sırasında polis memurlarını öldürmekle suçlanan üç kişiyi idam etti; aktivistler ise İsrail ve ABD ile savaşın şiddetlendiği bir dönemde, idam cezalarının uygulanmasında yeni bir artış yaşanması riski konusunda uyarılarda bulundu. Bunlar, yetkililer tarafından acımasız bir baskıyla bastırılan ülke çapındaki gösterilerle bağlantılı olarak İran'ın gerçekleştirdiği ilk idam cezalarıydı. İki kaynak, CBS News'e verdikleri bilgide, İran milli güreş takımının genç bir üyesi olan Saleh Mohammadi'nin, İran'da idam edilen bu üç kişi arasında yer aldığını doğruladı. İnsan hakları grupları, söz konusu üçlünün adil bir yargılama süreci olmaksızın idam edildiklerini ve işkence altında itiraflarda bulunmaya zorlandıklarını ifade etti. Yargı erkinin haber ajansı Mizan'ın aktardığına göre; Mohammadi, Mehdi Ghasemi ve Saeed Davoudi, Tahran'ın güneyindeki Kum kentinde, İran'ın şeriat hukukunda "muharebe" olarak bilinen ve Tanrı'ya karşı savaş açma anlamına gelen ölüm cezası gerektiren suçtan hüküm giydikten sonra asılarak idam edildiler. Bu kişiler; iki polis memurunun öldürülmesine iştirak etmekten ve İsrail ile ABD lehine "operasyonel eylemler" gerçekleştirmekten suçlu bulunmuşlardı. Uluslararası müsabakalarda boy göstermiş genç bir güreş şampiyonu olan Mohammadi'nin akıbetine dair özel bir endişe hâkimdi; Uluslararası Af Örgütü'ne (Amnesty International) göre Mohammadi'nin "yeterli savunma hakkı elinden alınmış ve 'anlamlı bir yargılama süreciyle uzaktan yakından ilgisi olmayan, hızlandırılmış prosedürler' çerçevesinde 'itiraflarda bulunmaya' zorlanmıştı." Norveç merkezli sivil toplum kuruluşu İran İnsan Hakları (Iran Human Rights), idamların ardından yaptığı açıklamada, söz konusu üç kişinin "işkence altında alınan itiraflara dayandırılan, adil olmayan bir yargılama sonucunda ölüme mahkûm edildiklerini" belirtti. Kuruluş ayrıca, Mohammadi'nin henüz geçen hafta 19 yaşını doldurduğunu ifade etti. İran'daki hukuki gelişmeleri izleyen Dadban adlı kuruluş ise, bu kişilerin "bağımsız bir avukata erişim hakkından ve savunma hakkından mahrum bırakıldıklarını" ve bu tür koşullar altında idam cezasının uygulanmasının "yargısız infaz" niteliği taşıdığını sözlerine ekledi. "Toplu infaz riski" İranlı yetkililer, bir gün önce de, İsrail adına casusluk yaptığı suçlamasıyla, hem İran hem de İsveç vatandaşı olan Kouroush Keyvani'yi idam etmişti; bu idam kararı, Stockholm ve Avrupa Birliği tarafından sert bir dille kınanmıştı. Bu olay, İsrail ve ABD'nin 28 Şubat tarihinde İran'a yönelik hava saldırıları başlatarak Yüce Lider Ayetullah Ali Hamaney'i öldürmeleri ve Orta Doğu geneline yayılan bir savaşın fitilini ateşlemelerinden bu yana, bu tür bir idamın kamuoyuna duyurulduğu ilk vaka olma özelliğini taşıyor. "Savaşın gölgesinde, protestocuların ve siyasi tutukluların toplu infaz edilme riski konusunda derin endişe duyuyoruz," dedi İran İnsan Hakları örgütü. Örgüt, "Bu infazlar, toplumda korku yaymak amacıyla gerçekleştirilmektedir; zira İslam Cumhuriyeti, varlığına yönelik asıl tehdidin, temel bir değişim talep eden İran halkından geldiğini bilmektedir," diye ekledi. İran'da, artan yaşam maliyetlerine karşı Aralık ayı sonlarında patlak veren protestolar, daha sonra ülke çapında hükümet karşıtı gösterilere dönüşmüş ve 8-9 Ocak tarihlerinde zirveye ulaşmıştı. İnsan hakları grupları, güvenlik güçlerini; yetkililerin ABD ve İsrail'i sorumlu tuttuğu bu protestoları bastırma operasyonları sırasında binlerce kişiyi öldürmekle suçluyor. ABD merkezli İnsan Hakları Aktivistleri Haber Ajansı (HRANA), büyük çoğunluğu protestoculardan oluşan 7.000'den fazla ölüm vakasını kayda geçirirken, gerçek ölü sayısının çok daha yüksek olabileceği uyarısında bulundu. Tahran yönetimi, kargaşa sırasında güvenlik güçleri mensupları ve olaylarla ilgisi olmayan siviller de dahil olmak üzere 3.000'den fazla kişinin hayatını kaybettiğini kabul etmiş ve şiddet olaylarını "terör eylemleri" olarak nitelendirmişti. İran'ın sertlik yanlısı Yargı Erki Başkanı Gulamhüseyin Muhsini Ejei, protestolar sırasında şiddet eylemlerinden hüküm giyenlere karşı "hiçbir hoşgörü gösterilmeyeceği" uyarısında bulundu. İran İnsan Hakları örgütü, yüzlerce kişinin, protestolarla bağlantılı suçlamalar nedeniyle idam cezasına çarptırılma tehlikesiyle karşı karşıya olduğunu belirtti. Başkan Donald Trump, başlangıçta İran'ın protestocuları idam etmesi durumunda ülkeye saldıracağı uyarısında bulunmuş; ancak daha sonra odağını İran'ın nükleer programına çevirmişti. İnsan hakları gruplarına göre İran, Çin'in ardından dünyada en çok infaz gerçekleştiren ülke konumunda. İran İnsan Hakları örgütünün verilerine göre, geçen yıl en az 1.500 kişi asılarak idam edildi. İnsan hakları gruplarının aktardığı bilgilere göre İslam Cumhuriyeti; İsrail ile yaşanan 2025 Haziran savaşıyla bağlantılı suçlamalar kapsamında 13 kişiyi, 2022-2023 yıllarındaki ülke çapındaki protestolarla bağlantılı suçlamalar kapsamında ise 12 kişiyi idam etti. Kaynak: CBS News

Jeffrey Epstein'ın kişisel avukatı, müvekkilinin kredi kartı edinmekte zorlandığı için yüklü miktarda nakit çektiğini söylüyor. Jeffrey Epstein'ın uzun süredir avukatlığını yapan Darren Indyke, Temsilciler Meclisi Denetim Komitesi huzuruna çağrıldı. Indyke, Epstein'ın 2013 yılından itibaren gerçekleştirdiği yüklü nakit çekimlerini izah etmeye çalıştı. Mağdurlar ve avukatları, Epstein'ın nakit parayı, yürüttüğü cinsel istismar ve insan ticareti ağının masraflarını karşılamak amacıyla kullandığını iddia etmişlerdi. Perşembe günü Kongre üyeleri huzurunda yeminli ifade veren Jeffrey Epstein'ın kişisel avukatı, hayatını kaybeden finansçının gerçekleştirdiği yüklü nakit çekimlerinden bazılarını açıklamaya çalıştı. Hazırladığı yazılı ifadede Darren Indyke, Temsilciler Meclisi Denetim Komitesi üyelerine, Epstein'ın New York'tan ABD Virjin Adaları'na kadar uzanan pek çok konutunun idaresi için yüklü miktarda nakit paraya ihtiyaç duyduğunu anlattı. Business Insider tarafından bir nüshası ele geçirilen açılış konuşmasında Indyke, "Kendisi ve personeli; New York, Florida, New Mexico, Paris ve ABD Virjin Adaları'ndaki konutlarının bakım, onarım ve günlük ev ihtiyaçları gibi çok çeşitli masraflarının yanı sıra; yemek, hediye, bahşiş ve özel uçağının yakıt giderlerini karşılamak için nakit paraya ihtiyaç duyuyordu," ifadelerine yer verdi. Indyke ayrıca, JPMorgan Chase'in 2013 yılında, cinsel suçlardan hüküm giymiş olan Epstein ile ilişkilerini kesmesinin ardından, Epstein'ın kredi kartı onayı almakta zorlandığını belirtti. Indyke, Epstein adına 2013 ile 2017 yılları arasında gerçekleştirdiği nakit çekimlerine atıfta bulunarak, "Bu süre zarfında Bay Epstein'ın büyük bankalardan kredi kartı edinmekte güçlük çektiği tartışmasız bir gerçektir," dedi. Adalet Bakanlığı tarafından kamuya açıklanan Epstein dosyaları arasında, söz konusu döneme ait kredi kartı harcamalarını gösteren belgeler de yer alıyor. Dosyalarda ayrıca, Epstein'ın 2011 ile 2017 yılları arasında aktif kredi kartı hesaplarına sahip olduğunu ve 750'nin üzerinde bir kredi notuna sahip bulunduğunu gösteren kredi raporları da bulunuyor. Deutsche Bank'tan bir temsilci konuyla ilgili yorum yapmaktan kaçındı. Indyke'ın avukatı ise yorum talebine yanıt vermedi. Epstein, New York'ta federal düzeydeki cinsel istismar ve insan ticareti suçlamalarıyla ilgili davasının görülmesini beklerken, 2019 yılında cezaevinde hayatını kaybetti. Epstein, 2008 yılında Florida'da, daha hafif nitelikli cinsel suçları işlediğini kabul ederek suçunu itiraf etmişti. Bu itirafın öncesinde, aralarında ergenlik çağındaki gençlerin de bulunduğu çok sayıda genç kadın, yetkililere başvurarak Epstein'ın kendilerine, cinsel istismara dönüşen "masaj" seansları karşılığında nakit olarak birkaç yüz dolar ödediğini anlatmışlardı. Epstein'ın hesaplarını yöneten bankalara karşı açılan hukuk davalarında Epstein'ın suçlayıcılarını temsil eden avukatlar, Epstein'ın 2008'deki mahkumiyetinin ardından hesaplarından yapılan yüklü nakit çekimlerine dikkat çektiler. Avukatlar; Epstein'ın kadınlara yaptığı ödemelere dair çıkan haberler göz önüne alındığında, bankaların —kendi ifadelerine göre Epstein'ın cinsel istismar ve insan ticareti şebekesini sürdürmesine olanak tanıyan— bu nakit çekimlerini şüpheli işlem olarak işaretlemiş olmaları gerektiğini savundular. Çalışanlarının nakit çekimleri konusunda defalarca endişelerini dile getirmesinin ardından Epstein ile ilişkisini kesen JPMorgan Chase, Epstein mağdurları tarafından açılan toplu davayı 290 milyon dolar karşılığında anlaşmayla sonuçlandırdı. Epstein'ın, JPMorgan ilişkisini kestikten sonra hesaplarını taşıdığı Deutsche Bank ise, ayrı bir davayı 75 milyon dolar karşılığında anlaşmayla kapattı. Indyke, bankaların nakit çekimlerine ilişkin politikalarını aşmaya asla çalışmadığını ve paranın "uygunsuz amaçlar" için kullanıldığına asla inanmadığını ifade etti. Indyke, "Bay Epstein'ın mali konumundaki —onlarca çalışanın görev yaptığı beş adet milyonlarca dolar değerinde konuta ve yoğun bir seyahat programına sahip— bir kişi için; iş, hane ve kişisel ihtiyaçlarının düzenli olarak yüklü miktarda nakit gerektirmesi bana hiç de olağandışı gelmedi," dedi. Epstein için çalışan başka kişiler de onun hesaplarına erişim hakkına sahipti ve bu hesaplardan nakit çekiyorlardı; bu kişiler arasında, geçen hafta Temsilciler Meclisi Denetim Komitesi huzurunda ifade veren muhasebeci Richard Kahn ve Harry Beller de bulunuyordu. Indyke, yaptığı açıklamada, Epstein'ın 2008'deki mahkumiyetinin ardından "son derece pişman" göründüğünü ve ona inanmış olmaktan ötürü pişmanlık duyduğunu belirtti. Epstein'ın ölümüne kadar herhangi bir cinsel istismar olayından şahsen haberdar olmadığını söyledi. Indyke, "O, tamamen birbirinden ayrı iki hayat sürüyordu: biri mesleki hayatı, diğeri ise pek çok insanın acı çekmesine neden olan o özel, şahsi hayatı," dedi. "Müvekkilimin özel hayatında neler yaptığını bilmediğime inanmak bazıları için zor olabilir; ancak bu gerçeğin ta kendisidir." Kaynak: BI

Meta, insan içerik denetçilerini yapay zekâ denetçileriyle değiştirmeye başlayacak Üçüncü taraf doğruluk denetçileriyle çalışmayı bıraktıktan ve proaktif içerik denetimi süreçlerinin büyük bir kısmını geri çektikten bir yıldan biraz fazla bir süre sonra şirket; insan denetçi sayısını ciddi oranda azaltıp yapay zekâ tabanlı sistemlere ağırlık vererek yaklaşımını daha da "dönüştüreceğini" açıkladı. Şirket, bu değişikliğin "önümüzdeki birkaç yıl içinde" gerçekleşeceğini ve mevcut yaklaşımına kıyasla daha fazla sorunu daha hızlı tespit etmesine olanak tanıyacağını belirtiyor. Meta, bu geçiş sürecini hayata geçirirken sözleşmeli çalışan kadrosunun ne kadarının işten çıkarılabileceğine dair herhangi bir bilgi vermedi. Şirket; yapay zekâ sistemleri ve kullanıcı bildirimleri tarafından işaretlenen içerikleri incelemek gibi çeşitli görevleri yürütmek üzere dünya genelinde binlerce sözleşmeli çalışan istihdam ediyor. Şirket, yaklaşımını değiştirirken insanların "kritik kararların" alınmasında "kilit bir rol oynamaya" devam edeceğini; ayrıca yapay zekâ sistemlerinin eğitimi ve diğer görevlerde yardımcı olacaklarını ifade etti. Meta, yaptığı bir güncellemede, "Uzmanlar; yapay zekâ sistemlerimizi tasarlayacak, eğitecek, denetleyecek ve değerlendirecek; performanslarını ölçerek en karmaşık ve etkisi en yüksek kararları alacaklardır," ifadelerine yer verdi. "Örneğin, hesap kapatma itirazları veya kolluk kuvvetlerine yapılan bildirimler gibi en yüksek riskli ve en kritik kararları alma süreçlerimizde insanlar kilit rol oynamaya devam edecek." Şirket, bir süredir içerik denetimi amacıyla Büyük Dil Modeli (LLM) tabanlı sistemleri test ediyor ve yapılan ilk testlerin "umut verici" sonuçlar doğurduğunu belirtiyor. Bu yaklaşımın bir diğer avantajı ise; şirketin mevcut denetim kapasiteleriyle desteklenen 80 dilin aksine, yeni yapay zekâ sisteminin "internet kullanıcılarının %98'i tarafından konuşulan" dilleri işleyebilecek kapasitede olmasıdır. Kaynak: Engadget

Cumhuriyetçiler Müslümanlara yönelik saldırılarını artırıyor - ve bunun karşılığında ödüllendiriliyorlar Kongre'deki Cumhuriyetçiler, "Müslümanların Amerikan toplumunda yeri olmadığını" ve "köpekler ile Müslümanlar arasında seçim yapmanın zor bir şey olmadığını" dile getirdiler. Seçim kampanyaları sırasında Cumhuriyetçi Parti (GOP) adayları, "İslami göçün" sona erdirilmesi çağrısında bulunmuş ve bu dini, Batı medeniyetiyle bağdaşmaz olarak ilan etmişlerdir. Kongre'den Beyaz Saray'a kadar uzanan üst düzey Cumhuriyetçiler ise, geçmişteki parti liderlerinin aksine, kullandıkları bu dili reddetme konusunda pek istekli görünmemişlerdir. Bu hafta kendisine, "İslamcılar düşmandır" sözü nedeniyle Cumhuriyetçi meslektaşlarından herhangi bir tepki alıp almadığı sorulduğunda, Senatör Tommy Tuberville (R-Alabama) gülümseyerek yanıt verdi. "Kimse bir şey söylemiyor," dedi. Cumhuriyetçi siyasetçiler Müslümanlara yönelik saldırıların dozunu artırırken, bunun siyasi sonuçlarına nadiren maruz kalmakta, hatta bazen siyasi kazanç sağlamaktadırlar; bu durum sivil haklar savunucularını tedirgin etmekte ve seçim dönemine girilirken açık bir İslamofobinin yeni bir normal haline geldiğinin sinyalini vermektedir. Cumhuriyetçi Parti liderleri, terör olaylarının ardından Müslümanlara yöneltilen genel eleştirileri —Başkan George W. Bush'un 11 Eylül 2001 saldırılarından sonra bir zamanlar yaptığı gibi— kınamak yerine, en bariz Müslüman karşıtı yorumların büyük ölçüde yanıtsız kalmasına göz yummuşlardır. Şu anda hukukun üstünlüğüne odaklanan kâr amacı gütmeyen bir kuruluşun başında bulunan, Cumhuriyetçi avukat ve dönemin Senatörü Marco Rubio'nun eski danışmanı Gregg Nunziata, "Demagoji ve azınlıkların günah keçisi ilan edilmesi, siyasette her zaman güçlü bir etken olmuştur," dedi. "Buradaki yenilik ise, liderlik pozisyonundaki kişilerin, bu tür söylemleri bastırmayı kendi görevleri olarak görmemeleridir." Ülkenin çeşitli yerlerinde meydana gelen saldırıların, bazı Cumhuriyetçileri kapsamlı yeni göç kısıtlamaları talep etmeye sevk etmesiyle birlikte, Müslümanlara yönelik söylemler son haftalarda iyice sertleşti. Olaylardan birinde, üzerinde "Allah'ın Malı" yazılı bir sweatshirt giyen silahlı bir saldırgan yer aldı. Bir diğer olayda ise yetkililer, bir adamın "Allahu ekber" diye bağırdıktan sonra ateş açtığını bildirdi. Bu saldırıların bazıları IŞİD ile ilişkilendirildi. Ancak Cumhuriyetçi Parti içindeki bazı isimler, sağ kanadın sadece güney sınırındaki yasadışı geçişleri değil, yasal göçü de kısıtlamaya yönelik daha geniş kapsamlı çabaları çerçevesinde, zaten uzun süredir İslam konusuna yoğun bir şekilde odaklanmaktaydı. Örneğin Teksas'ta, Vali Greg Abbott (R) geçen yılın sonlarında Müslüman sivil hakları alanında faaliyet gösteren bir grubu terör örgütü ilan ederken; Eyalet Başsavcısı Ken Paxton (R) da söz konusu grubun eyalet sınırları içinde faaliyet göstermesini engellemek amacıyla dava açtı. Teksas Cumhuriyetçileri, 3 Mart'taki ön seçimlerinde şeriat hukukunu veya İslami hukuku yasaklamayı öngören bir öneriyi oylamaya sundular; bu öneri ezici bir çoğunlukla kabul edildi ve adaylar, seçimlerde "radikal İslam"la - veya bazen sadece İslam'la - mücadele sözü vererek kampanya yürüttüler. Ayrıca eyalet, terörist gruplarla bağlantılı olduğu iddiasıyla yaklaşık iki düzine İslami okulu yeni eğitim kuponu programından çıkardı. Bu saldırı, 2024 seçimlerine doğru Cumhuriyetçileri giderek daha fazla benimseyen ve Demokratların İsrail-Gazze savaşı konusundaki tutumuna duyulan öfke nedeniyle Trump'ın seçilmesine yardımcı olan Müslüman Amerikalıları hayal kırıklığına uğrattı. Seçimden önce Pew Araştırma Merkezi, Demokratların Müslüman Amerikalılar arasındaki avantajının azaldığını ve Müslüman yetişkinlerin yaklaşık %42'sinin Cumhuriyetçi Parti'ye yakın olduğunu veya ona eğilim gösterdiğini tespit etti. Teksas'ta yaşayan 55 yaşındaki Müslüman Nafees Asghar, uzun zamandır Cumhuriyetçi Parti'nin muhafazakar değerleriyle daha çok örtüştüğünü düşünüyor ve Müslüman arkadaşını 2024'te yerel bir görev için Demokrat yerine Cumhuriyetçi olarak aday olmaya ikna ettiğini söylüyor. Eşi de Cumhuriyetçi olarak eyalet meclisine aday olmuş ancak başarılı olamamıştı; okullarda transseksüel kimliği hakkında eğitim verilmesine ve "ilerici gündeme" karşı kampanya yürütmüştü. Ancak Asghar, Cumhuriyetçi Parti'yi giderek "Müslüman karşıtı" olarak görüyor ve sonbaharda nasıl oy kullanacağından emin değil. Bu yılki ön seçimlerde Abbott'a oy vermeyi reddetti ve son zamanlarda sosyal medyada bir Cumhuriyetçi milletvekilinin "İslami göçmenliğe hayır" çağrısına "Katılıyorum" diye yanıt veren Başsavcı ve ABD Senatosu adayı Paxton'dan da memnun değil. 1992'de Amerika Birleşik Devletleri'ne göç eden Asghar, "Çocuklarımızı gururlu Müslüman Amerikalılar olarak yetiştiriyoruz," dedi. "Bu ülkeyi seviyorlar; bu onların sahip olduğu tek ülke ve ben bunu anlamıyorum." Başkan Donald Trump, on yıl önce ilk başkanlık kampanyası sırasında "Müslümanların Amerika Birleşik Devletleri'ne girişinin tamamen ve kesin olarak durdurulması" çağrısında bulunarak Cumhuriyetçi meslektaşlarını şok etmişti. O zamanki Temsilciler Meclisi Başkanı Cumhuriyetçi Paul D. Ryan, Müslümanların "büyük çoğunluğunun" barışçıl olduğunu savunmuş ve muhafazakarlığın gerçekte ne anlama geldiğinin "liderlerin görevi" olduğunu söylemişti. Şu anda Trump, kendi suretinde yeniden şekillenmiş bir partinin başında bulunuyor; öyle bir parti ki, geçtiğimiz hafta Temsilci Andrew Ogles (R-Tennessee), Müslümanların Amerika Birleşik Devletleri'nde yeri olmadığını söyleyerek cılız bir tepkiyle karşılaştı. Ogles’ın ofisi, konuyla ilgili yorum talebine yanıt vermedi. İran kökenli bir Amerikalı olan ve bu konuda sesini yükselten Temsilci Yassamin Ansari (D-Arizona), “Bu iğrenç düzeydeki ırkçılığın ne kadar normalleştiğini görmek üzücü; bence bunun kaynağı da en tepedeki isimlerdir,” dedi. Geçtiğimiz hafta Ogles’ın yorumları hakkında soru yöneltilen Temsilciler Meclisi Başkanı Mike Johnson (R-Louisiana), üyelerle “üslup” konusunu görüştüğünü, ancak onları eleştirmediğini belirtti. Johnson, “Amerika’da şeriat yasalarının dayatılması talebinin ciddi bir sorun teşkil ettiğine dair yaygın bir kamuoyu kanaati mevcut; bu durumu körükleyen de işte budur,” ifadelerini kullandı. Bu görüşün savunucuları, Müslümanların özel hayatlarında şeriata uymalarının mümkün olduğunu; ancak bu kuralları ABD yasalarının üzerinde nasıl uygulayabileceklerinin belirsiz olduğunu dile getiriyor. Bu hafta yaptığı ayrı açıklamalarda Johnson, “Müslüman halkı seviyoruz” dedi ve İslami yasaları savunan “İslamcılar” ile aralarında bir ayrım yaparak, Cumhuriyetçi yasa yapıcıların asıl endişe duyduğu grubun bu ikinci kesim olduğunu ima etti. Beyaz Saray; yasa yapıcıların Müslüman karşıtı yorumlarına ve Trump’ın, Müslümanların Amerika Birleşik Devletleri'nde bir yeri olduğuna inanıp inanmadığına dair sorulara yanıt vermedi. Senato Çoğunluk Lideri John Thune (R-South Dakota), Salı günü bir Washington Post muhabirinin, meslektaşlarının son dönemdeki yorumlarına katılıp katılmadığını sormasına dek, bu konuyu kamuoyu önünde hiç gündeme getirmedi. Thune; Müslümanların “düşman” olduğu veya ülkede yerleri bulunmadığı yönündeki fikre atıfta bulunarak, “Bu yorumları kimin yaptığından emin değilim, ancak bu tür yorumları tasvip etmiyorum,” dedi. Cumhuriyetçi Parti’den (GOP) pek çok yasa yapıcı da, verdikleri röportajlarda bu görüşe katılmadıklarını açıkça dile getirdi. Senatör Jim Justice (Batı Virginia), “herkesi kucaklamamız gerektiğini” söyledi. Senatör Cynthia Lummis (Wyoming), ABD’nin din özgürlüğü ilkesi üzerine kurulmuş bir ülke olduğunu vurguladı. Senatör John Neely Kennedy (Louisiana) ise, “Müslümanları; dinlerini tahrif eden o küçük azınlık gruptan... ayırt etmenin son derece önemli olduğunu” ifade etti. Ancak diğer bazı isimler, bu konuda herhangi bir tavır almaktan kaçındı. Senatör Eric Schmitt (Missouri), Ogles’ın Müslümanların ABD’de yeri olmadığı yönündeki iddiasına katılıp katılmadığı sorulduğunda sert bir tepki gösterdi: “Bu saçma sorunuz hakkında yorum yapmayacağım.” Her iki partide de antisemitizme karşı önde gelen seslerden biri haline gelen Senatör Ted Cruz (R-Texas), Cumhuriyetçi liderlerin Ogles’ınkine benzer Müslüman karşıtı yorumlara karşı seslerini yükseltip yükseltmemeleri gerektiği sorulduğunda konuyu geçiştirdi. Cruz, “Sanırım radikal İslami terörizmi durdurma konusunda uyanık olmamız gerekiyor,” yanıtını verdi. En sert Müslüman karşıtı yorumları yapan siyasetçiler, bu tartışmadan gurur duydular. Alabama Senatörü Tuberville, “düşman” hakkındaki paylaşımını X (eski adıyla Twitter) hesabının en üstüne sabitledi; bu paylaşımda, 11 Eylül terör saldırılarına ait fotoğrafları, New York Belediye Binası’nda düzenlenen bir iftar yemeğinde oturan Müslüman New York Belediye Meclisi Üyesi Zohran Mamdani’nin fotoğrafıyla yan yana koydu. Kısa bir röportajda Tuberville, Müslüman arkadaşlarının olduğunu ve tüm Müslümanları düşman olarak görmediğini söyledi. Ancak, “Tuberville, Müslümanların ‘düşman’ olduğunu ima eden bir sosyal medya paylaşımında bulundu” başlığını taşıyan bir haber makalesini paylaşırken, ifadelerine herhangi bir nüans katma çabası göstermedi. Tuberville, “Açık konuşayım: İslamcıların düşman olduğunu ‘ima etmedim’. Bunu açıkça söyledim,” diye yazdı. Temsilciler Meclisi Üyesi Randy Fine (R-Florida), geçen ay, bir aktivistin köpeklerin evcil hayvan olarak ev içinde beslenmesine yönelik eleştirisine, “Eğer bizi bir seçim yapmaya zorlarlarsa; köpekler ile Müslümanlar arasındaki seçim hiç de zor değildir,” şeklinde yanıt vermesinin ardından, bazı Demokratlardan gelen kınama çağrılarıyla karşı karşıya kaldı. Kısa süre sonra, Fine’ın “İslami işgali durdurması” amacıyla bağış toplanmasını talep eden bir e-posta gönderildi; bu durum, ulusal çapta dikkat çeken Müslüman karşıtı yorumların sağlayabileceği potansiyel siyasi kazanımları gözler önüne serdi. Söz konusu e-postada, “Ana Akım Müslümanlar yerine gururla köpekleri seçtiğimde —ki bu seçim Sol kesimin, sanki Joe Biden az önce bir kez daha başkanlığa adaylığını koymuşçasına paniğe kapılmasına neden oldu— HİÇ TEREDDÜT ETMEDİM,” ifadeleri yer aldı. Fine, bir röportajda yorumlarını savunarak, tüm Müslümanların kötü insanlar olduğuna inanmadığını; ancak “bu denli şiddete ilham vermiş bir inançtan korkmamız gerektiğini” söyledi. Geçen hafta sosyal medya hesabından yaptığı bir paylaşımda ise, “Daha azına değil, daha fazla İslamofobiye ihtiyacımız var,” diye yazdı. Cumhuriyetçi Parti'nin Temsilciler Meclisi yönetiminin eski danışmanlarından Doug Heye, mevcut durumu, partinin 2019 yılında eski Kongre üyesi Steve King'in rahatsız edici yorumlarına verdiği hızlı tepkilerle kıyasladı. Cumhuriyetçi liderler, King'in şu sözleri yüksek sesle dile getirmesinin ardından kendisini kınamış ve komite görevlerinden almışlardı: "Beyaz milliyetçisi, beyaz üstünlükçüsü, Batı medeniyeti — bu tür bir dil nasıl oldu da rahatsız edici hale geldi?" Heye, yasa yapıcıların Müslümanlar hakkındaki yorumlarına atıfta bulunarak, "Bu tür bir dil, partinin eskiden üzerine gittiği, hakkında bir şeyler yaptığı bir konuydu," dedi. Şimdi ise, diye ekledi, "çirkin söylemler ödüllendiriliyor." ABD'de 4 milyondan fazla Müslüman yaşamaktadır; ancak onlar, nüfusun yaklaşık yüzde 1'ini oluşturan küçük bir azınlıktır. Bazı Cumhuriyetçi yetkililerin —kurumun reddetmesine rağmen— terör örgütü ilan ettiği bir grup olan Amerikan-İslami İlişkiler Konseyi'nin (CAIR) Araştırma ve Savunuculuk Direktörü Corey Saylor, İslamofobinin siyasi bir bedelinin nadiren olduğunu üzüntüyle dile getirdi. Saylor, "Siyasi açıdan bakıldığında, bu işe yarıyor," dedi. Kaynak: TWP