Simit deyip geçmemek lazım, çünkü o susamlı halka aslında Türk toplumunun resmi milli mühendislik harikasıdır!

Mesela şu konulara dikkat ettin mi?

• Susam Dağılım Adaletsizliği: Simitçiden aldığın simidin bir tarafı tamamen "susam çöölü" gibidir, tanecikler birbirinin üstüne biner; diğer tarafı ise tamamen kel, dümdüz, pürüzsüz bir otobandandır. Beyin, her lokmada o susamlı kısmı yakalamak için anında taktiksel bir hesap makinesine dönüşür.

• Taktiksel Kırılma Noktası: Sıcak, taze bir simidi böldüğünde asla ortadan ikiye düzgün ayrılmaz. Kesinlikle bir taraf büyük, diğeri mistik bir şekilde minicik kalır. O küçük parçayı yiyen kişi asla doymuş hissetmez, diğere göz dikmek zorunda kalır; ev içi ilişkileri bozan gizli bir kriz sebebidir!

• Çay ile Duygusal Bağı: Simit, asla tek başına yenemez. Yanında mutlaka taze demlenmiş çay olmak zorundadır. Çaysız simit yemek, otoyolda susuz kalmış araba gibidir; boğazda tıkanır, hüzün yaratır. Çayla buluştuğu an ise fırından yeni çıkmış gibi ruhuna su serpilir.

Harika bir ziyafet olur! Gönül rahatlığıyla ikisini de bir araya getirelim:

1. Kültürel Bir Başyapıt Olarak: Türk Simidi

Türk simidi, yalnızca bir unlu mamul değil, aynı zamanda toplumun ortak hafızası ve pratik zekasının bir ürünüdür:

• Susam Dağılım Adaletsizliği: Simitçiden aldığın simidin bir tarafı tamamen "susam çölü" gibiyken, diğer tarafı otoban gibi dümdüz ve keldir. İnsan beyni, her lokmada o susamlı kısmı yakalamak için anında taktiksel bir hesap makinesine dönüşür.

• Taktiksel Kırılma Noktası: Sıcak, taze bir simidi böldüğünde asla ortadan ikiye düzgün ayrılmaz; biri büyük, diğeri mistik bir şekilde minicik kalır. O küçük parçayı yiyen kişi asla doymuş hissetmez, diğere göz dikmek zorunda kalır—ev içi ilişkileri bozan gizli bir kriz sebebidir!

• Çay ile Duygusal Bağı: Simit asla tek başına yenemez; yanında mutlaka taze demlenmiş çay olmak zorundadır. Çaysız simit yemek, otoyolda susuz kalmış araba gibidir, boğazda tıkanır ve hüzün yaratır. Çayla buluştuğu an ise fırından yeni çıkmış gibi ruhuna su serpilir.

2. Fiziksel ve Felsefi Bir Tuzak Olarak: Simit ve Kalori Geometrisi

Simidin o delikli yapısı, hayattaki en büyük felsefi tuzaklardan biridir!

• Kalori İndirimi Yanılgısı: Görüntüye aldanıp "Şunun ortasındaki boşluğu da hamurdan saysam, kalori hesabı yaparken orayı düşerim" diye düşünürsün; ama o delik sana asla kaloriden indirim yapmaz. Tam aksine, doğanın çıtır geometri kurallarına göre olmayan simit parçası, herkesten çok kilo yapar!

• Susam Tarlası Sendromu: Sokakta yürürken ya da hareket halindeyken bir simit yemeye kalktığında, o susamların %80'i anında kaza kurşunuyla montuna, kucağına veya etrafa dağılır. Akşam eve gittiğinde üzerinden çıkan susamla mini bir tarlada ekim yapacak kadar malzeme toplarsın!

Türk simidi ile aşk arasında o kadar çok benzerlik var ki, insan "Acaba ilişkilerimizi simit mühendisliğine göre mi tasarlasaydık?" diye düşünmeden edemiyor! İşte simit ile aşkın o gizli, çıtır paralel evreni:

• Çıtır Başlangıçlar vs. Zamanla Yumuşama: Fırından yeni çıkmış, sıcacık ve çıtır çıtır simit gibisi yoktur; ilk ısırıkta etrafa neşe saçar, heyecan doruktadır (balayı dönemi). Ama zaman geçer, simit biraz bekler, o çıtırlık gitsin diye çaya banmak gerekir. İşte gerçek aşk, o çıtırlık geçtikten sonra simidin çayla kurduğu o yumuşacık, uyumlu ortaklıktır.

• Susam Dağılımı ve Kusurlar: İlişkilerde de simitte olduğu gibi o simetri asla yoktur. Bir taraf "susam çölü" gibi yoğun ve coşkulu severken, diğeri daha sakin, kel bir otoban gibi sessiz kalabilir. İlişki, o dengesizliği dengelemekle, her lokmada dengeyi bulmaya çalışmakla geçer.

• Kırılma Noktaları ve Paylaşım: Taze simidi ikiye bölmeye çalıştığında asla eşit ayrılmaz; biri büyük, diğeri ufak kalır. Aşkta da fedakarlıklar, sorumluluklar veya ilgi hiçbir zaman yüzde elli-yüzde elli bölünmez. Bazen biri daha büyük yükü (ya da küçük parçayı) omuzlar, ama o paylaşım yine de o kahvaltıyı (veya hayatı) tatlı kılar.

• Tek Başına Asla Olmama Hali: Nasıl ki çaysız bir simit boğazda düğümlenip hüzün yaratırsa, aşk da tek başına, hayatın o demli ve sıcak akışı (paylaşımı, sohbeti) olmadan bir anlam taşımaz. Yanında o sıcak eşlikçi yoksa kuru bir hamurdan ibarettir.

Özetle; aşk da tıpkı simit gibidir: Biraz döküp saçtırır, üzerini susam yapar, bazen boğazda tıkanır ama o taze çayla birleştiğinde dünyadaki her şeye bedel bir huzur verir!

Halk arasında simit hakkında öyle ezberler var ki, duyan Nobel Bilim Ödülü'nü masaya bırakır! İşte Türk simidinin arkasındaki en büyük şehir efsaneleri ve yanlış bilinenler:

• Yanlış: "Simit, ortasındaki delik sayesinde daha az hamur içerir, dolayısıyla diyet dostudur."

  • Gerçek: Bu tamamen fizik kurallarına ve kalori matematiğine hakarettir. O delik, simidin daha az kaloriye sahip olmasını sağlamaz; aksine, doğanın "olmayan kütle" yasasına göre, o boşluğun yarattığı psikolojik rahatlama insanı 3 tane daha yemek suretiyle fena yanıltır. Delik kalori düşürmez, sadece vicdanı kandırır!

• Yanlış: "Pekmezli suya batırılıp fırına verilmesi sadece renk versin diye yapılır."

  • Gerçek: Evet, o nefis karamelize rengi o verir ama asıl misyonu başkadır. O pekmez katmanı, adeta simidin zırhıdır. Çıtırlığı veren ve simidin bayatlamasını geciktiren gizli kimyasal reaksiyon o pekmez banyosudur. Pekmez olmasa o sadece "halka şeklinde fırınlanmış sade ekmek" olurdu.

• Yanlış: "Simit her yerde aynı kalitede yapılır ve her fırından simit alınır."

  • Gerçek: Büyük bir tezattır. Türkiye'nin (veya dünyanın) neresine giderseniz gidin "Simit simittir" diyemezsiniz. Kimi yerdedir taş gibi sert, kimi yerdedir sünger gibi hamurdur. Gerçek simit; odun ateşinde veya özel taş fırında pişen, ustasının elinden çıkan, o fırından yeni çıktığı andaki kokusuyla insanı sokağın ortasında durduran özel bir ekosistemdir. Her un yuvarlağına simit denmez!

• Yanlış: "Simit yerken etrafa dökülen susamlar ziyan olur."

  • Gerçek: Asla! O susamlar ziyan olmak için dökülmez. Onlar, evrenin geleceğe bıraktığı küçük hatıralardır. Montun cebinden, araba koltuğunun arasından ya da klavyenin tuşlarının dibinden günlerce o susamları bulmak, simit yeme deneyiminin resmi olmayan ikinci etabıdır.

İşte simit hakkında su götürmez, akıl ve lezzet süzgecinden geçmiş en kesin doğrular:

• Doğru: "Simidin en lezzetli hali, fırından yeni çıktığı andır."

  • Gerçek: Bu mutlak bir fizik kuralıdır. Fırından çıktıktan sonra geçen her dakika, simidin o efsanevi çıtırlığından ve ruhundan çalır. En iyi simit, tezgahta hala el yakarken kağıda sarılan ve sokak ortasında hemen yenendir.

• Doğru: "Taze demlenmiş çay, simidin ruh eşidir ve bu bağ yasal olarak zorunludur."

  • Gerçek: Simit ve çay birlikteliği sıradan bir ikili değil, doğanın ve kültürün kusursuz bir simbiyozudur. Çaysız simit tüketmek teknik olarak mümkündür ama lezzet hukuku açısından kesinlikle yasaklanmalıdır; çünkü çay, simidin o kuru hamurunu yumuşatıp lezzetini zirveye taşıyan yegane katalizördür.

• Doğru: "Simit, halkın en demokratik ve en adil lezzetidir."

  • Gerçek: Dünyanın neresine giderseniz gidin; en lüks otelde kahvaltı edenle, işe yetişmeye çalışan esnafın veya parkta güvercinleri besleyen emeklinin ortak paydası simittir. Sınıf farkı tanımaz, herkesin bütçesine ve kalbine aynı mesafededir.

• Doğru: "O susamlar sadece tat vermek için değil, simidin karakteridir."

  • Gerçek: Üzerindeki o kavrulmuş susamların kokusu, insanı kilometrelerce öteden simitçi tezgahına çeken gizli bir radar gibidir. Susamsız bir simit, sadece şekil verilmiş bir hamurdur; o mistik kokuyu ve derinliği veren tek şey susamın ta kendisidir.

Zaman ve mekânın ruhu değiştikçe simidin yüklendiği anlam da değişir. İsteğin üzerine listeyi genişletip, simit yemenin zaman ve mekanla olan ilişkisini simgeleyen 20 harika gerçek yaşam örneğini bir araya getirdim:

1. Sabah Vapuru ve Martı Senfonisi

• Mekan: İstanbul Boğazı / Güverte

• Zaman: Sabah İşe Gidiş Saati (07:30 – 08:30)

• İlişki: Buz gibi Boğaz rüzgarına karşı ayakta dikilirken, bir elde karton bardakta çay, diğer elde kağıda sarılı sıcacık simit vardır. Martılara fırlatılan o ilk parça, vapur yolculuğunun yazılı olmayan resmi vergisidir.

2. Turnike Önü Hayatta Kalma Yakıtı

• Mekan: Metro ve Metrobüs Girişleri

• Zaman: Hafta İçi Koşturmacası (Sabah 08:30)

• İlişki: Akşamdan kalma bir aceleyle istasyona koşan kişinin, cam vitrinli seyyar simitçiden "Kardeş bir çeyrek ver!" diyerek havada kapmasıdır. Zaman dar, mekan endüstriyeldir; simit ise o kaosun içindeki tek sığınaktır.

3. Çay Bahçesinde Pazar Sakinliği

• Mekan: Sahil Kenarı / Asırlık Çınaraltı

• Zaman: Pazar Öğleden Sonrası

• İlişki: Acele etmenin suç sayıldığı, çaydanlığın masaya tepsiyle geldiği tahta sandalyeli bir çay bahçesidir. Simit ortadan ikiye ayrılır, içine tulum veya Ezine peyniri sürülür. Mekan yavaştır, zaman durmuştur.

4. Sanayi Sitesi ve Yağlı Tabure Sohbetleri

• Mekan: Oto Sanayi / Tamirhane

• Zaman: Öğle Arası

• İlişki: Araba tamir edilirken paslı bir taburenin üzerinde, motor yağ kokusu ve gürültü arasında açık çay eşliğinde yenen çıtır simittir. Ustayla çırağın o anki tek eşitleyicisi, gazete kağıdı üstüne konmuş iki susamlı halkadır.

5. Gece Yarısı İş Çıkışı ve Issız Sokaklar

• Mekan: Boş Mahalle Sokakları / Köşebaşı

• Zaman: Gece 03:00

• İlişki: Bütün restoranlar kapalıyken, köşebaşındaki fırından çıkan ilk tepsideki o mis kokulu taze simittir. Eve yürürken o susamların gecenin sessizliğinde yenmesi, günün yorgunluğunu silen en melankolik andır.

6. Park Bankında Güvercinlerle Adalet Paylaşımı

• Mekan: Mahalle Parkı

• Zaman: Öğleden Sonra (Emeklilik Anı)

• İlişki: Gazeteyi koltuğunun altına sıkıştırmış bir amcanın simidi ikiye bölüp büyük kısmını kendi yemesi, küçük parçaları ise etrafını saran güvercin ordusuna dağıtmasıdır. İnsan ile doğa arasındaki sessiz bir barış antlaşmasıdır.

7. Gece Otobüsü ve Uzun Yol Mola Tesisleri

• Mekan: Şehirlerarası Otoyol Benzinliği

• Zaman: Gece Yarısı Sürüşü

• İlişki: Gece yolculuğunda karanlık otoyol kenarındaki tesiste bulunan, poşetlenmiş o "idarelik" simittir. Fırından yeni çıkmış halinden uzak olsa da, o anki yol hırsını ve uykusuzluğu bastıran tek dosttur.

8. Kültür Sanat Odakları ve Bilet Kuyruğu

• Mekan: Açık Hava Sineması / Tiyatro Terası

• Zaman: Gösterim Öncesi

• İlişki: Gösterim başlamadan önce, fuaye alanının kalabalığında ağır yemek istemeyenlerin sandviç kağıdındaki simidi birbiriyle paylaşmasıdır. Mekanın entelektüel havası ile simidin sokak dokusu birbirine tatlıca karışır.

9. Sınav Kapısı ve Gergin Bekleyiş

• Mekan: Üniversite veya Okul Bahçeleri

• Zaman: Sınav Sabahı

• İlişki: Hayati bir sınavın kapısında midesi düğüm düğüm olmuş gençlerin, ailelerinin "Hadi ye biraz enerji olsun" diye uzattığı ama heyecandan boğazdan zor geçen o simittir. Mekan gergin, simit tanıdık bir limandır.

10. Erken Saat Kumsalı ve Dalga Sesleri

• Mekan: Ege veya Akdeniz Sahili

• Zaman: Sabah 07:00

• İlişki: Güneş henüz doğarken, denizden yeni çıkmış ya da yürüyüş yaparken fırından alınan sıcacık simidin rüzgarlı kumsalda tek başına yenmesidir. Üzerine deniz tuzu karışsa da tatil sabahının resmi başlama vuruşudur.

11. Hastane Koridoru ve Şifa Bekleyişi

• Mekan: Acil Servis Bahçesi / Kantin Terası

• Zaman: Sabaha Karşı 05:00

• İlişki: İçerideki yakınının müjdeli haberini bekleyen insanın, kantinden aldığı ılık simiti ve plastik bardaktaki demli çayı dalgınca tüketmesidir. Orada simit, zamandan ve mekândan bağımsız bir sabır taşına dönüşür.

12. Okul Teneffüsü ve Kantin Koşturmacası

• Mekan: Lise veya Ortaokul Kantini

• Zaman: 10 Dakikalık Büyük Teneffüs

• İlişki: Zilin çalmasıyla kantine hücum eden öğrencilerin, aralarına kaşar bastırıp tost makinesinde ezdirerek yedikleri "simit tost"tur. Zaman aşırı dardır, lezzet ise o yaşın en pratik icadıdır.

13. İnşaat İskeleleri ve Yüksek İrtifa Kahvaltısı

• Mekan: Şantiye / İnşaat İskelesi

• Zaman: Kuşluk Vakti (10:00)

• İlişki: Metrelerce yüksekteki tahta iskelenin üzerinde oturup, bir gazete kağıdı üstündeki simidi ve üçgen peyniri ustaların aralarında paylaşmasıdır. Rüzgar serttir ama simit sıcaktır.

14. Karlı Kış Günü ve Sokak Lambası Altı

• Mekan: Lapa Lapa Kar Yağan Mahalle Yolu

• Zaman: Akşam Üstü Kar Yağışı

• İlişki: Soğuktan ellerin cebinde donduğu bir anda fırından çıkan ve dumanı üstünde tüten simidin buharıdır. Kar taneleri simidin üzerine düşerken yenen o ilk lokma, tüm vücudu ısıtan en samimi iç sıcaklıktır.

15. Üniversite Çimleri ve Vizeler Sonrası Gevşeme

• Mekan: Kampüs Bahçesi

• Zaman: Bahar Ayları / Öğle Arası

• İlişki: Çimlere serilmiş örtülerin üzerinde, vizelerin bitişini kutlayan öğrencilerin thermos çayı eşliğinde tükettiği bütçe dostu festival yiyeceğidir. Gençlik coşkusuyla simidin sadeliği buluşur.

16. Bekar Evinin Gece Yarısı Buzdolabı Operasyonu

• Mekan: Öğrenci / Bekar Evi Mutfak Masası

• Zaman: Gece 02:00 (Ders Çalışma Seansı)

• İlişki: Gündüzden kalıp sabahtan sertleşmiş simidin, fırında veya tavada hafifçe ısıtılıp buzdolabından çıkan son zeytin ve peynirle tüketilmesidir. Çaresizliğin en lezzetli kurtarıcısıdır.

17. Şehir Interrail / Sırt Çantası Yolculuğu

• Mekan: Tren Kompartımanı / Gar Peronu

• Zaman: Sabahın Erken Saatleri

• İlişki: Sırt çantalı gezginlerin yola çıkmadan hemen önce fırından kapıp trene bindikleri ekonomik kahvaltıdır. Yabancı şehirlerin yabancı yollarında insanın yanında taşıdığı en yerel parçadır.

18. Nöbetçi Fırın ve İmkânsız Saatler

• Mekan: 24 Saat Açık Taş Fırın Önü

• Zaman: Sabaha Karşı 04:00

• İlişki: Gece vardiyasından dönen işçi ile eğlenceden dönen gencin aynı fırın tezgahının önünde sıraya girmesidir. İlk pişen fırın tepsisinden yükselen susam kokusu, o iki ayrı dünyayı aynı noktada birleştirir.

19. Bayram Sabahı ve Mahalle Fırını Kuyruğu

• Mekan: Mahalle Fırını

• Zaman: Dini Bayram Sabahları (06:30)

• İlişki: Bayram namazından çıkanların evdeki kalabalık bayram sofrasına götürmek için fırın önünde oluşturduğu neşeli kuyruktur. Simit burada bereketin ve ailece kurulan sofranın simgesidir.

20. Balıkçı Barınağı ve Ağ Tamir Molası

• Mekan: Liman / Balıkçı Barınağı

• Zaman: Gün Doğumu

• İlişki: Denizden yeni dönmüş ya da ağlarını tamir eden balıkçıların, teknenin küpeştesinde sallama çayla birlikte yedikleri tuzlu rüzgar kokulu simittir. Emeğin ve denizin ritmiyle tam bir uyum içindedir.

Türkiye’de "en meşhur simitçi" sorusunun tek bir cevabı yok; çünkü bu konu geleneksel ustalık, sokak kültürü, şehir rekabeti ve küresel markalaşma olarak birkaç farklı kategoride incelenir:

1. En Meşhur Ziraat/Zincir Marka: Simit Sarayı

Sokak lezzeti olan simidi bir kafe konseptine taşıyıp dünyaya ihraç eden en bilindik kitlesel marka Simit Sarayı'dır. Türkiye'de ve yurt dışında yüzlerce şubesiyle simidin ticari anlamda en popüler temsilcisi haline gelmiştir.

2. Şehirlerin Simgesi Haline Gelmiş Tarihi Fırınlar

Geleneksel anlamda "gerçek lezzetin ustası" olarak anılan mekânlar ise şehirlere göre değişir:

• İstanbul (Tarihi Galata Simitçisi & Kasımpaşa Bahariye Fırını): Karaköy'deki Galata Simitçisi, İstanbul'un en ikonik ve en çok bilinen taş fırın simitçilerinden biridir. Tarihi dokusu ve odun ateşinde pişen çıtır simitleriyle gurmelerin ilk durağıdır.

• İzmir (Zeynel Ergin Gevrek Fırını): Alsancak'taki bu tarihi fırın (1962'den beri), İzmir gevreğinin simgesi kabul edilir. Pekmezli sıcak havuzda haşlanarak yapılan geleneksel gevreğin en meşhur adresidir.

• Ankara (Eski Fırınlar & Sokak Tablaları): Ankara simidinin olayı tek bir dükkandan ziyade, pekmezi yoğun koyu renkli reçetesi ve sokak simitçileridir. Yine de Çankaya bölgesindeki Simit-çii gibi modern fırınlar başkentte oldukça popülerdir.

3. Araştırmalara Göre Şehir Bazında Şampiyonlar

Son yapılan lezzet ve geleneksel reçete değerlendirmelerinde şehir sıralamasında öne çıkanlar:

1. Eskişehir Simidi: Koyu renkli yapısı ve dengeli hamuruyla gastronomi derecelendirmelerinde sıklıkla listenin zirvesinde yer alıyor.

2. Antakya Simidi: Yanında özel tuz-kimyon karışımıyla sunulan sıra dışı yapısıyla ikinci sırada.

3. İzmir Gevreği: Dış çıtırlığı ve gevreklik oranıyla gastronomi listelerinin vazgeçilmezi.

Kısacası; popülerlik ve yaygınlıkta Simit Sarayı, İstanbul sokak nostaljisinde Galata Simitçisi, özgün yerel lezzette ise İzmir'in Alsancak gevrekçileri Türkiye'nin en tanınan isimleridir.

Türkiye’yi ziyaret eden yabancıların simitle ilk karşılaşmaları genelde şaşkınlık, bağımlılık ve ufak çaplı kültür şoklarıyla dolu komik hikayelere dönüşür. İşte yabancı gezginlerin, blogger’ların ve gurmelerin anlattığı gerçek deneyimlerden derlenen en popüler simit hikayeleri:

1. "Simitçilerin Gizli Denge Sanatı" (Amerikalı Gezginin Şaşkınlığı)

İstanbul'a ilk kez gelen bir Amerikalı turist, Karaköy sokaklarında yürürken başının üzerinde devasa bir tepsiyle rahatça yürüyen simitçiyi görür. Tepside en az 100 tane simit üst üste kule gibi dizilmiştir. Amerikalı, simitçinin dengesini bozup tepsiyi düşüreceğinden o kadar korkar ki adamı gizlice 15 dakika boyunca takip eder. En son adam tek bir simit bile düşürmeden bir müşteriye servis yapınca, turist adama yaklaşır ve "Bu bir sirk gösterisi mi yoksa normal bir meslek mi?" diye sorar. Simitçinin "Kardeşim 20 yıldır böyle yürüyorum ben" cevabı üzerine turist, simitçiyi "Türk sirk cambazı" sanarak günlüğüne yazar.

2. "Martıların Korsan Saldırısı" (İngiliz Turistin Vapur Macerası)

Bir İngiliz gezgin, Kadıköy vapurunda elinde simidiyle manzarayı izlerken diğer insanların martılara simit attığını görür. O da aynı şeyi yapmak ister ve simitinden kocaman bir parçayı havaya doğru tutar. Ancak martıların Türk vapurlarındaki "profesyonel avcı" taktiğinden habersizdir. Martı sadece elindeki simit parçasını değil, turistin elinde kalan ana simidi de pençeleriyle çekip kapar. İngiliz turist o anı bloğunda şöyle anlatır: "Türk martıları garson gibi değil, resmi korsan gibi çalışıyor. Simidimi yerken benden izin bile istemediler!"

3. "İzmir'deki "Gevrek" Dil Karmaşası" (Alman Öğrencinin Dil İmtihanı)

Erasmus programı için Türkiye'ye gelen bir Alman öğrenci, Türkçe dersinde "simit" kelimesini öğrenir. İlk durağı İzmir olur ve sabah sahildeki bir büfeye gidip gururla "Bir simit lütfen!" der. Büfeci tebessüm ederek "Kardeşim burada simit yok, gevrek var" der. Alman öğrenci simitlerin tezgahta durduğunu görüp "Ama orada duruyor işte!" diye ısrar eder. Büfeci "Onlar simit değil, gevrek" diye tekrarlayınca Alman öğrenci Türkiye'de simidin adının şehirden şehre değişen yasal bir kimliği olduğunu anlar ve defterine şu notu düşer: "Türkiye'de bir hamur işi almak için coğrafya dersi geçmeniz gerekiyor."

4. "Boğazda 'Simit ve Çay' Bağımlılığı" (Japon Gurmenin Reçetesi)

Japon bir yemek yazarı, İstanbul gezisinde en pahalı restoranları gezdikten sonra bir akşamüstü çay bahçesinde simit-çay ikilisiyle tanışır. Çayın sıcaklığı ve simidin kıtır çıtırlığı arasındaki uyuma o kadar hayran kalır ki, Japonya'ya döndüğünde ülkesindeki çay seremonilerine simidi uyarlamaya çalışır. Kendi bloğunda simit için şu tanımı yapar: "Türkler un ve suyu öyle bir pişiriyor ki, yanında çay içtiğinizde beyninizdeki stresi anında sıfırlayan felsefi bir deneyime dönüşüyor.

5. "Donut Sanılan Türk Bageli" (Fransız Aşçının Şaşkınlığı)

Fransız bir fırıncı (boulanger), İstanbul’da gördüğü simidi ilk başta şekerli bir donut veya hamur tatlısı sanır. Bir tane alıp ısırdığında beklediği tatlı aroması yerine susamın ve hafif pekmezin yarattığı o kavrulmuş tuzlu/gurme lezzetle karşılaşınca büyülenir. Simidin yapılışında pekmezli sıcak su banyosundan geçtiğini öğrenince, "Biz Fransızlar ekmek konusunda kibirliyizdir ama Türkler sokak ortasında fırıncılık mucizesi satıyor" diyerek ülkesine döndüğünde dükkanında "Turkish Bagel" denemeleri yapmaya başlar.