Admin

"Wannabe" (Spice Girls, 1996) Zencefil, Bebek, Korkunç, Sportif ve Posh Spice ile ilk kez tanıştık ve pop müzik hayranları yeterince alamadı - özellikle de biraz güçlendirme arayan kızlar ve genç kadınlar. Kız grupları geldi ve gitti, ancak Spice Girls akılda kalıcı şarkıları, canlı videoları, modaya uygun moda anlayışı ve "kız gücü" beyanıyla başından beri trend belirleyicilerdi. "Wannabe" sayesinde Charli XCX, Haim ve hatta Lady Gaga gibi sanatçılar grubu etkiledi.

"Sabotage" (Beastie Boys, 1994) Bir başka Spike Jonze parlaklık çalışması, bu unutulmaz video, 1970'lerin polisi ve ağları çöpleştiren dedektif gösterilerine saygı gösteriyor. Boyunca saf bir dahidir ve videosu nedeniyle daha güçlü hale getirilmiş sağlam bir şarkıya iyi bir örnektir. Komik bayan ve grubun büyük hayranı Amy Poehler, 2018'in "Beastie Boys Book" da dedi. var olmak."

"Buddy Holly" (Weezer, 1994) Spike Jonze'nin bu yılki en unutulmaz iki müzik videosunun ilki, aynı zamanda sanat tarihinde. Weezer adamları yaratıcı bir şekilde "Mutlu Günler" bölümüne, Arnold's'da takılır, Fonzie ve çeteyle tamamlanır. Video bir şuttu ve Microsoft'un ellerinde bile yaralandı, daha da ikonik ve hala kabul edilen en büyük videolardan biri oldu.

"Nuthin' but a 'G' Thang" (Dr. Dre, feat. Snoop Doggy Dogg, 1992) Bu, Dre'nin solo çıkış albümünden ilk kez alındı ve aslında Snoop'u bir yıldız yaptı, ancak video, diğer rapçilerin de rap'le ilişkilendirilme eğiliminde olan iyi hayatı - ve genellikle haydut hayatı - göstermelerini sağladı. Ev partileri, damlalar, 40'lar, esrar ve üstsüz kadınlar. Düzenlenen sürüm bir MTV hitiydi ve Snoop'u bir gece hissi haline getirdi, ayrıca 1990'lara rap'e yeni bir yüz ve takip etme yöntemi verdi.

"Smells Like Teen Spirit" (Nirvana, 1991) Eğer saç metali henüz ölmemişse, müzik dünyası temelde grunge hareketinde kitlelere başlayan videoya baktığında resmen dinlenmeye koyuldu. MTV'nin oynadığı "hard rock" videolarının tam bir kontrastıydı ve şimdiye kadarki en ilgisiz dönüşlü işlevsiz pep rallisine davet edildi (siyah ve spor anarşi sembolleri ve dövmeleri giymiş ponpon kızlar ile tamamlandı) oldukça karanlık ama canlandırıcı bir değişiklikti. tempo.

"Nothing Compares 2 U" (Sinéad O'Connor, 1990) O'Connor, Prens kaleli melodiyi büyük bir hit haline getirdi ve basit ama duygusal video bunun büyük bir nedeniydi. Bir görseli sevgilisinin gözünden bu kadar basit ve doğrudan bakarken bir görseli hissetmenin ne kadar güçlü ve dolu olabileceğinin bir örneğiydi. Vızıltılı İrlandalı yıldız videonun sonuna doğru gözyaşı döktüğünde, dokuya hala çok sayıda ulaşıyor.

"Like a Prayer" (Madonna, 1989) Asla tartışmalardan kaçınmak için Madonna, şimdiye kadar yapılmış en unutulmaz videolardan biriyle boynuna kalmıştır. Uygunsuz ve kutsal olduğu için saldırıya uğradı, hatta videoyu boykot etmek için Papa II.Paul Paul'un dikkatini çekti. Irklararası bir aşk hikayesi içeriyordu ve süperstarın gitmediği, ancak sonuna kadar amaçladığı bir zarfı itti. Ancak, şimdiye kadarki en meşhur ama yaratıcı ve çekici müzik videolarından biri olmaya devam ediyor. Pepsi eğlenceye bile girdi.

"Welcome To The Jungle" (Guns N' Roses, 1987) 1980'lerin ortalarından sonlarına doğru, MTV'deki hard rock ve "heavy metal" tamamen saç, spandeks ve kız gibi görünen adamlarla ilgiliydi. Sonra G N 'R geldi. Evet, Axl Rose'un saçları grubun ilk videosunda biraz yüksekti, ancak L.A. ve Hollywood'un kalitesiz tarafı hakkındaki soyulmuş yaklaşım ve hikaye saçların düşmesine ve makyajın çıkmasına izin verdi. Bazıları bu videonun glam metal tabutundaki ilk çivi olduğuna inanıyor.

"Sledgehammer" (Peter Gabriel, 1986) Stop motion animasyon, pixilation ve claymation kullanarak, "Balyoz" müzik video tarihinin gerçek büyük anlarından biri olmaya devam ediyor. 1987 MTV Video Müzik Ödülleri'nde dokuz kez kazanan video, köklü sanatçıların ve grupların yaratıcı olmalarını ve büyüleyici bir görsel sayesinde müziklerinin daha da öne çıkmalarını sağladı.

"Take On Me" (A-ha, 1985) MTV şutu ve hala tüm zamanların en yaratıcı ve en yenilikçi müzik videolarından biri, aslında yapılan ikinci versiyon. Kalem kroki animasyonu ve rotoscoping ile tasvir edilen romantizmdir. 1986 MTV Video Müzik Ödülleri'nde altı ödül kazandı ve bugüne kadar YouTube'da 1 milyar görüntülemeyi aştığı bildirildi.

"Money for Nothing" (Dire Straits, 1985) Bu Dire Straits hit, çığır açan videosu nedeniyle popüler oldu. Bilgisayar animasyonu kullanarak, ortak çalışan adam "boşuna paralarını ve civcivlerini bedavaya alan" müzisyenleri kapatır. CGI çalışması, zamanı için tamamen yenilikçi ve daha da ilginçti çünkü Dire Straits, ilgi odağında yaşamak için büyük olmayan basit bir gruptu.

"Borderline" (Madonna, 1984) Michael Jackson, 1983'te kendini "Pop Kralı" ve gezegendeki en büyük şovmen olarak sağlamlaştırdı, ancak Madonna çok geride değildi. 1983 kendi başlığını taşıyan ilk hit oldu ve "Borderline" videosu Madonna'yı, görünüşte daha düşük bir standarda tutulmadığı halde, ne yapmaktan korkmayan ve kiminle olmak istediğinden güçlenmiş bir kadın olarak tasvir etti. erkek egemen dünya. Ayrıca görünüşünü ve genel moda anlayışını kitlelere götürdü - ve sadece başlangıçtı.

“Thriller” (Michael Jackson, 1983) Muhtemelen şimdiye kadar yapılmış en büyük müzik videosu. Aralık 1983'ün başlarında "Gerilim" videosunun yayınlanması bir olaydı. Aslında kısa bir filmdi, 13 dakikadan fazla sürdü ve John Landis tarafından yönetildi ("Animal House," "Blues Brothers," "Londra'da bir Amerikan Kurtadam"). Zombi temalı video ve daha yenilikçi dans numaraları, Jackson'ın efsanevi albümünü astronomik duruma itmeye yardımcı oldu. Video pop kültürü alanının ötesine geçti.

"Rockit" (Herbie Hancock, 1983) Hancock'un en büyük hitinin görsel yönü tamamen yenilikti. Günlük yaşamdaki robotik, animatronik benzeri görünümü, tüm zamanların en sanatsal müzik videolarından biri olarak kabul edilir. Ayrıca özel efektlerin kullanımı ve 80'lerin başında kutunun dışında kabul edilen yaratıcı, kavramsal bir yaklaşımla kutlandı.

"Beat It" (Michael Jackson, 1983) "Billie Jean" Jackson'ın müzik videosu dünyasında yakında hakim olacak olan masayı oluştururken "Beat It" çıtayı yükseltti. Bu bir hikâyeydi ve müzik başlamadan önce bir görsel sunan ilklerden biriydi. Neredeyse modern bir West Side Story çekimi vardı (en azından dans açısından). Video, tüm zamanların en iyilerinden biri olmaya devam ediyor ve koreografisiyle her zaman övülecek ve Jackson'ın ünlü kırmızı, fermuarlı ceketi ve Eddie Van Halen'in gitar çalışması için hatırlanacak.

"Billie Jean" (Michael Jackson, 1983) Video, Jackson'ın uluslararası bir süperstar, pop ikonik ve moda trend belirleyicisi (deri kıyafeti) olmasına yardımcı olurken, bu yenilikçi görselin sahip olduğu en büyük etki, siyah sanatçıların MTV'de düzenli olarak oynatılması için kapıyı açmasıydı. Bu Jackson'ın "Thriller" albümünün yayınlanmasından önce pek bir şey olmadı. O andan itibaren müzik video oynatma alanı dengelendi.

"Hungry Like the Wolf" (Duran Duran, 1982) MTV makinesinden gerçekten faydalanan ilk şarkı ve gruplardan biri olan Duran Duran, "Hungry Like the Wolf" ve Indiana Jones benzeri orman teması, Amerika Birleşik Devletleri'nde bilinen bir meta değildi ve kablo kanalı. Grup, video sayesinde dünyanın dört bir yanındaki kızlar için uluslararası yıldızlar ve kalp atışları haline geldi. Ayrıca, bir videonun bir hikayesi ve bol miktarda cinsel alt tonu varsa izleyicilerin beğenisine çarpma şansının daha iyi olduğunu kanıtladı.

"Once in a Lifetime" (Talking Heads, 1981) Talking Heads her zaman biraz garipti, ancak şüphesiz çok yetenekli, pop, post-punk ve hatta yeni okul funk'larını müziğine dahil etti. Bu video, koreografisi açısından en etkili videolardan biridir. Toni Basil ("Mickey" şöhreti) tarafından koreografiye tabi tutuldu ve dini ritüelleri canlandıran (arkasından gösterilen) ve bazı ilginç ve ilginç vücut hareketleri sunan önsöz David Byrne'yi içeriyordu. Ayrıca, videoların etkili olması için mantıklı olması gerekmediği bir örnektir.

"Ashes to Ashes" (David Bowie, 1980) Bowie aslında zamanın en ikonik videolarından birini yönetti. Bunu yapmak için 250.000 £ maliyet, gün içinde büyük bir fiyat etiketi. Bununla birlikte, müzik videolarının yaratıcılık, görüntü ve kavramsallık yoluyla - etkili kaya süperstarının tüm zımbaları ile sanat olarak nasıl yorumlanabileceğinin bir örneğiydi. Bu video, takip eden ve bunu karşılayabilecek sanatçıların kutunun dışında düşünmelerine izin verdi.

"Video Killed the Radio Star" (The Buggles, 1979) Bu şarkı MTV'de (1 Ağustos 1981'de saat 12: 01'de) oynatılan ilk video olma özelliğini taşıyor. Ancak klip aslında 1979'da BBC'nin popüler "Top of the Pops" filminde yayınlandı. Şarkı o kadar iyi olmasa da ve Buggles'ın uzun bir koşusu olmasa da, hayranların müziklerini alabilecekleri yeni bir yol açtı. Bu, bir sanatçıyı herhangi bir radyo istasyonunun yapabileceğinden daha fazla yapma veya kırma yeteneğine sahip bir kanala uygun bir açıcı.

"Bohemian Rhapsody" (Queen, 1975) Tanıtım klibi zaten bir şey olsa da, uygulama gruplar ve sanatçılar tarafından tutarlı değildi. Kraliçe olarak bilinen dört başlı canavar, efsanevi opus "Bohemian Rhapsody" için bir klip yayınladığında bu durum değişti. Grup üyelerinin kafalarının siyah bir arka plandaki görüntüleri neredeyse şarkının kendisi kadar ürkütücü ve güçlü. Birlikte verilen performans görüntüleri tüm pakete eklendi.

"Subterranean Homesick Blues" (Bob Dylan, 1967) Resmi terim "müzik videosu" ve MTV var olmadan çok önce, sanatçılar tanıtım klipleri koydu. Bu daha unutulmaz olanlardan biri ve ilk klip Dylan'ın 1965 Avrupa Turu belgeseli "Dont Look Back" in açılışıydı. Dylan, popüler şarkıdan şarkı sözleri içeren kartlar düzenledi. Birçok grup "isteka kartı" yaklaşımını kullanmıştır, özellikle 1987'deki "Mediate" ile INXS.

Tüm zamanların en etkili müzik videoları MTV, 1 Ağustos 1981 sabahın erken saatlerinde piyasaya çıktığında, dünyanın müziğini kullanma biçiminde devrim yaptı. Artık favori gruplarımızı ve sanatçılarımızı (bu ay 70 yaşında Peter Gabriel gibi) oturma odasındaki kanepenin konforundan izleyebiliriz. Video kısa zamanda kısa filmlerin şeklini almaya başladı ya da canlı konser deneyimi hakkında bize bir fikir verdi. Bugün, müzik videoları sınırları zorlamaya ve yenilik yapmaya devam ediyor. İşte kronolojik sırayla listelenen ve etkilemeye devam eden 25 müzik videosuna bir göz atın.

Op-Ed: Kareem Abdul-Jabbar: Protestoları anlamıyor musunuz? Gördüğünüz insanların dayanma sınırını zorluyorsunuz. Gidecek yerleri kalmadı. Sona yaklaşıyorlar. Floyd, “Nefes alamıyorum” diye hırpalarken, George Floyd'un boynunda diz çökmüş beyaz polisin videosunu gördüğünüzde ilk tepkiniz ne oldu? Eğer beyazsanız, muhtemelen acımasız adaletsizlikte başınızı sallarken dehşete kapılmış bir “Ah Tanrım” mırıldandınız. Eğer siyahsanız, muhtemelen ayağınıza sıçradınız, lanetlediniz, belki bir şey attınız (kesinlikle bir şeyler atmak istedim), “Hayır @ # $! tekrar!" Sonra, Şubat ayında mahallelerinde koşarken Ahmaud Arbery'i öldürmekle suçlanan iki beyaz uyanık ve birkaç hafta önce ortaya çıkan video için nasıl olmasaydı hatırlayacaksınız. Bu Minneapolis polisleri, Floyd'un tutuklamaya direndiğini nasıl iddia ettiğini, ancak bir mağazanın videosunda olmadığını gösterdi. Floyd'un boynundaki polisin öfkeli bir redneck klişesi değil, sakin görünen, acıyan ve acı çekmeyen yeminli bir memur: kötü enkarnenin banalitesi. Belki de 911'i arayan ve köpeğine tasma koymasını isteyen siyah adamın olduğunu tehdit eden Karen'ı düşünüyorsunuz. Ya da siyah bir Yale Üniversitesi, beyaz bir öğrenci tarafından bildirilen yurdunun ortak odasında uyuklayan öğrenci. Çünkü sadece hedeflenen “kara suçlu” değil, Yonkers'tan Yale'ye kadar tüm siyah yüz yelpazesinin farkındasınız. Polisler değil, vücut kameraları giyen tüm siyah insanlar mı diye merak etmeye başlıyorsunuz. Yumrukları olan polis karakollarının dışında toplanan kızgın siyah protestocuları gördüğünüzde ne görüyorsunuz? Beyazsanız, “Kesinlikle sosyal mesafe değiller” diye düşünüyor olabilirsiniz. Sonra siyah yüzlerin Hedefi yağmaladığını fark ettiniz ve “Eh, bu sadece onların nedenine zarar veriyor” diye düşünüyorsunuz. Sonra polis karakolunun ateşlendiğini görüyorsunuz ve parmağınızı “Sebebi geri getiriyor” diyerek sallıyorsunuz. Yanlış değilsin - ama sen de haklı değilsin. Siyah topluluk, eğitim, adalet sistemi ve işlerde içsel olan kurumsal ırkçılığa alışkındır. Ve kamusal ve politik farkındalığı arttırmak için tüm geleneksel şeyleri yapsak da - Atlantik'e eklemli ve anlayışlı parçalar yazın, CNN üzerindeki devam eden yıkımı açıklayın, değişim vaat eden adayları destekleyin - iğne zor bütçeler. Ancak COVID-19, beyazlardan çok daha yüksek bir oranda öldüğümüzde, işimizi ilk kaybeden ve Cumhuriyetçiler bizi oy vermekten alıkoymaya çalışırken çaresizce izlediğimiz için tüm bu evlerin sonuçlarını çarpıyor. Nasıl kurumsal ırkçılığın sümüksü karnı açığa çıkmış gibi, av mevsimi siyahlarda açık gibi geliyor. Herhangi bir şüphe varsa, Başkan Trump'ın son tweet'leri protestoculara "haydutlar" ve yağmacılar için adil oyunu vurulmasını çağırırken ulusal zeitgeist'i doğruladı. Evet, protestolar, tıpkı bir memleket spor takımı şampiyonasını kutlayan hayranların araba yaktığı ve vitrin önlerini yok ettiği gibi, bazıları için avantaj sağlamak için bir bahane olarak kullanılır. Mağazaların yağmalandığını, hatta binaların yandığını görmek istemiyorum. Ama Afrikalı Amerikalılar uzun yıllardır yanan bir binada yaşıyorlar, alevler daha yakın ve daha yakın yanarken dumanı boğuyorlar. Amerika'da ırkçılık havadaki toz gibidir. Güneşe girene kadar - boğulsa bile - görünmez görünüyor. Sonra her yerde olduğunu görüyorsun. Bu ışığı parlatmaya devam ettiğimiz sürece, nereye giderse gitsin onu temizleme şansımız var. Ama uyanık kalmalıyız, çünkü her zaman hala havada. Yani, belki de siyah topluluğun ana endişesi şu anda protestocuların üç ya da altı metre uzakta durup durmadıkları ya da birkaç umutsuz ruhun bazı tişörtler çaldığı ya da bir polis karakolunu yakıp yakmadığı değil, oğullarının, kocalarının, kardeşlerinin ve babalar sadece bir yürüyüşe, bir koşuya, bir sürücüye gitmek için polisler veya özenti polisler tarafından öldürülecek. Ya da siyah olmanın, ülkelerini enfekte eden ırkçılık virüsünün COVID-19'dan daha ölümcül olması nedeniyle hayatlarının geri kalanında evde barınma anlamına gelip gelmediği. Trump ve koronavirüs çağındaki siyah protestocuları gördüğünüzde görmeniz gereken şey, barların ve tırnak salonlarının açık olmasını istedikleri için değil, yaşamak istedikleri için kenara itilen insanlar. Nefes almak. En kötüsü, kazan her patladığında çileden çıkmış davranışımızı haklı çıkarmamız bekleniyor. Yaklaşık 70 yıl önce, Langston Hughes “Harlem” şiirinde sordu: “Ertelenen bir rüyaya ne olur? /… Belki de ağır bir yük gibi sarkar / sever. / Yoksa patlıyor mu? ” Elli yıl önce, Marvin Gaye “Şehir İçi Blues” te şarkı söyledi: “Beni daha fazla bağırmak istiyorum / Hayatımı nasıl yaptıkları”. Ve bugün, beyaz ve siyah iyi niyetli liderlerin ateşli konuşmalarına rağmen, sesimizi susturmak, nefesimizi çalmak istiyorlar. Yani siyah protestocuları gördüğünüzde, yanan binada mı yaşıyorsanız ya da televizyonunuzda kucağınızda "NCIS" in başlamasını bekleyen bir kase mısır cipsi ile izleyip izlemediğinize bağlı. Görmek istediğim şey yargıya koşmak değil, adalete koşmaktır. Kaynak: Los Angeles Times

Obama, George Floyd'un protestoları arasında 'gerçek değişim' konusunda 'çalışmaya' rehberlik ediyor Eski Başkan Barack Obama, George Floyd'un ölümünden sonra ülke çapındaki protestolara ve özellikle insanların "gerçek değişime neden olmak için ivmeyi sürdürmek" için nasıl ilerleyebileceğini düşündüğüne dair Medium hakkında bir makale yayınladı. "Nihayetinde, zamana en uygun stratejileri şekillendirmek yeni nesil aktivistlere bağlı olacak." "Ama geçmiş çabalardan hatırlamaya değer bazı temel dersler olduğuna inanıyorum." Mesajı genel olarak, zemin düzeyinde ceza adaleti ve polis uygulamalarına ilişkin kararların oluştuğu yerel düzeyde, siyasete oy vermenin ve katılmanın önemini ortaya koydu. Yazdığı "sonuç" şudur: "eğer gerçek bir değişime yol açmak istiyorsak, o zaman protesto ve siyaset arasında bir seçim olmaz. Her ikisini de yapmalıyız. reform için harekete geçecek adayları seçtiğimizden emin olmak için oy pusulalarımızı yayınladı. " Eski cumhurbaşkanı, "ülke çapındaki protesto dalgalarının, polis uygulamalarını ve ABD'deki daha geniş ceza adaleti sistemini reformda yıllardır süren bir başarısızlık nedeniyle gerçek ve meşru bir hayal kırıklığını temsil ettiğini" kabul ederek, çoğu insanın "huzurlu, cesur, sorumlu ve ilham verici." Ayrıca, "Camden ve Flint gibi şehirlerdeki polislerin" protestocuların "saygı ve desteğimizi hak ettiğini" övgüyle anladığını belirtti. Kaynak: abcNews