Admin

“Goldfinger,” Shirley Bassey (1964) "Live and Let Die" veya "Nobody Does It Better Better" kelimelerini vahşi doğada duyabilir ve bir anda 007'yi düşünemezsiniz. En büyük Bond teması olarak taçlandırılan "Goldfinger" için kesinlikle durum böyle değildir. altın gövde boyasının ölümcül kaplaması. Shirley Bassey hem kötü adamın zenginliğinden hem de istismarlarından övünüyor ve bizi dinleyicileri onun yapışkan günah ağına dalmamamız için uyarıyor. Çınlayan, çınlayan kornalar, sistem için bir sarsıntı ve görmezden gelmeniz gereken ek bir uyarı sirenidir. "Goldfinger" kötü adamı heyecanlandırıyor ve gelecek macerada oynayacak bir rolümüz olduğunu hissettiriyor. Bond temalarının altın standardı olan üç dakikalık sıkı bir şarkıya sıkıştırılmış tüm film serisidir.

“Live and Let Die,” Paul McCartney and Wings (1973) Paul McCartney'nin bu şarkının açılışıyla sizi yanlış bir güvenlik duygusuna çekmesinden daha sinsice rahatlatıcı bir şey olamaz; iyimser bir şekilde geçmişte kalmaya alıştığınız zamanların nazik, nostaljik bir hatırlatıcısı. Yaşa ve yaşat, değil mi? Sonra çevirin: Hepsi uydurma. Efsanevi Beatle, gitarını kafasına çevirirken onu parçaladığında, arkasında pirotekniklerin patladığını neredeyse duyabiliyorsunuz. Şarkı korosunun yoğunluğundan uzaklaştığı her seferde (ortada olduğu gibi, kısaca kumsala dönüştüğünde), soluklar Wings'in size yeniden tam güçle vurmasına izin veriyor. "Yaşa ve Öldür", yumruk atan bir şeytan-umursamaz sinizmdir ve herhangi bir sinematik bağlamdan uzaklaştırırsanız, Bond serisinden çıkacak neredeyse en iyi şarkıdır. McCartney’in yanmalarına izin verme cesaretine kulak vermek için gizli ajan olmanıza gerek yok.

“Goldeneye,” Tina Turner (1995) "Goldeneye" en üst düzey bir Bond şarkısı olarak kendini pekiştirdiği bir an varsa, Tina Turner "Zaman ... zaman benim tarafımda değil" şarkısını söylerken durakladığı zamandır. Bu duraklamada, şüpheli enstrümantasyonun ortasında Turner, gücünün ve zulüm potansiyelinin tadını çıkarır. “Goldeneye” röntgenci ve heyecan verici, bizi baştan çıkarıyor ve güçlendiriyor, bizi her ne kadar kötü cezaya suç ortağı olsa da.

“Diamonds Are Forever,” Shirley Bassey (1971) Elmaslar parlak ve saftır, ancak Shirley Bassey ikinci Bond temasında kesinlikle onlara gölge düşürüyor. "Elmaslar Sonsuza Kadar" materyalist bir marştır, çünkü sizi asla incitmeyecek veya terk edemeyecek bir mücevheriniz varken insanlara kim ihtiyaç duyar? Yine de Bassey, böyle bir yaşam tarzının hüzünlü karanlığını ima ederken, ürkütücüden iyimsere giden müzik, sihir ve ibadet konusunu gölgeler içinde gizlerken bile. Ayrıca katil bir Kanye örneği için yapıldı.

“Die Another Day,” Madonna (2002) Madge, karıştıran, kesen keman, retro bilimkurgu sentezleri ve vokal distorsiyonları ve Sigmund Freud'a açıklanamaz bir meydan okuma içeren “Die Another Day” ile gerçekten iflas etti. Belki de "Bunu analiz et" haricinde, hepsi bir şekilde işe yarıyor — bu hem gürültülü bir tema şarkısı hem de radyo dostu bir klasik olan bir Madonna pop hitidir ve en önemlisi, gerçekten de yeni bir Bond temaları dalgasını başlatmıştır. çitler için vuruldu.

“No Time to Die,” Billie Eilish (2020) Bond temalarının genellikle daha yavaş düştüğü bir tuzak varsa, bu sıkıcıdır, çünkü tartışmaya göre, yüzeylerinin altındaki melodiler her zaman fazla değildir. Aşk ya da kötü adam hakkında duyduğunuz şey, aldığınız şeydir. Billie Eilish’in yeni araba kokusuna rağmen daha iyi temalardan biri olan Bond kanonuna yepyeni girişinde durum hiç de geçerli değil. Grammy süpürücüsünün sesi unutulmaz ve daha da önemlisi gizemle doludur. Her lirik aynı zamanda entrika, uğursuz ve baştan çıkarıcıdır. Biraz yavaş temposu - sözde "ölmek için zaman" bulamayacak kadar meşgul olmasına rağmen, hikayede daha fazlası olduğu yönündeki endişe verici duyguya yalnızca katkıda bulunuyor.

“The Man with the Golden Gun,” Lulu (1974) Şimdiye kadarki en saçma (ve bu nedenle kutuplaştırıcı) Bond teması, "Altın Tabancalı Adam" sınırsız ses kitsch. Kelimenin tam anlamıyla, itibarlı suikastçı ve ikonik silahı hakkında bir şarkıdır ve üst düzey övgülerle vurgulanarak "Ne zaman işe alınsa sevginin gerekli olduğunu" söyler. Bu, en utanmazca takıntılı Bond temasıdır ve bundan en azından biraz keyif alamazsanız, rahatlayın.

“The World Is Not Enough,” Garbage (1999) Bütün ihtişamına, kadınlarına ve martinilerine rağmen James Bond çok üzücü bir karakter. Shirley Manson, 007'nin bu kederli tanımlayıcı başlık şarkısıyla asla ulaşamayacağı tatmin olma özlemini aktarıyor. "Dünya yeterli değil / Ama başlamak için o kadar mükemmel bir yer ki aşkım" hırslı ve romantik olabilecek türden bir sözdür, ancak Manson ona unutulmaz, trajik bir twist veriyor - biri tatmin olmadan gittikçe daha yükseklere ulaşmaya devam eden dizelerle orkestrasyon.

“Skyfall,” Adele (2012) Son hafızalarda, kapının hemen dışında, bir Bond temasını söylemeye daha doğal bir şekilde uyan başka bir sanatçı var mı? Adele'nin sesi, güçlü ağırlık ve popüler çekiciliğin karışımına sahiptir (biliyorsunuz, James Bond'un kendisi gibi) ve yine de "Skyfall" ın bir tür eğlencesine izin verirken - şarkının en dramatik sırasında hiçbir noktada anlar, bunun harika bir süper casus hakkında bir filmin başlangıcı olduğunu unutuyorsunuz. Adele bir filmin en başında “Bu son” u söyleyip sizi ona inandırabilir.

“Nobody Does It Better,” Carly Simon (The Spy Who Loved Me, 1977) Carly Simon’ın güçlü baladına zahmetsiz bir güven var. Kapsamlı ve şanlı, rahat ve güvende hissetmek için bir övgüdür ki bu, James Bond ve onun ikincil hasar tercihiyle ilişkilendirilebilecek bir duygu değildir. Yine de sorun değil. Yapıldığı filmin adından farklı bir isme sahip olan ilk Bond şarkısı olan "Kimse Daha İyi Yapmaz", özellikle yeşil ve evrensel bir his uyandırıyor. "Beni seven belirli bir casusu" . "

“You Know My Name,” Chris Cornell (Casino Royale, 2006) "İsmimi Biliyorsun" hem kendinden emin bir şekilde gürültülü hem de uğursuz, bu da onu Daniel Craig'e çaylak James Bond olarak uygun bir giriş yapıyor. Bu, diğer pek çok temadan çok daha içgüdüseldir ve başlığın da belirttiği gibi, "Adımı Biliyorsun", dinleyicilerin 007'ye aşinalıklarını ortaya koyarken, aynı zamanda bu aşinalığı da bozuyor. Bond'un kulağa geldiği şey bu değil - bu parçalama gitarlar, diğer birçok temanın net ve üretilmiş gibi görünmesi açısından tehlikeli geliyor.

“Tomorrow Never Dies,” Sheryl Crow (1997) "Yarın Asla Ölmez" sizi içine çekiyor, tıpkı Salvador Dalí'nin orkestrayı yönettiği gibi, açılış anları çarpıtılıyor ve ayrılıyor. Sheryl Crow'un vokalleri çok daha kararlı, ancak şarkı baştan sona bu büyüleyici enerjiyi koruyor. Bağ temaları, "Yarın asla ölmez" gibi hevesli ifadeleri patlayıcı olmaktan çok korkunç ve kaderci yapma alışkanlığına sahiptir ve bu en iyi örnektir.

“You Only Live Twice,” Nancy Sinatra (1967) John Barry'nin bestelediği “You Only Live Twice” ın açılış notları tartışmasız ikonik. Sadece iki çubuklu Fransız kornosu ve keman temasıyla, "You Only Live Twice" sizi doğası gereği çok ince bir şekilde yanlış hissettiren rahatlatıcı bir cennete götürür. Bu başlangıç filmi ve şarkının kendisini geride bırakarak zamansız bir müzikal ipucu haline geldi. Büyük Nancy Sinatra tarafından büyüleyici bir şekilde söylenen şarkının geri kalanı neredeyse (kibarca) alakasızdır.

“A View to a Kill,” Duran Duran (1985) Bazı Bond temaları zamansız geliyor. Duran Duran’ın “Bir Öldüre Bakışı” büyük ölçüde bunu yapmıyor. Duran Duran şarkısına benziyor ve 80'lerin son derece temel synth efektlerine ve "Dance in the Fire" gibi sözlere sahip. Tamamen bir Bond teması, ama bir şarkının inanılmaz bir zaman kapsülü.

“The Living Daylights,” A-ha (1987) Yaşayan Gün Işıkları ürkütücü ses çıkaran Bond başlıklarından biridir ve A-ha’nın hayaletimsi şarkı söyleme tarzı, doğal olmayan ses sentezleme efektleriyle birlikte kademeli bir korku duygusu uyandırır. Elbette, bunun tüm zamanların klasik bir suçlu zevk şarkısı olan "Take On Me" yi yapan aynı grup olduğunu asla unutmazsınız, ancak tema çoğunlukla işe yarar. Tanrım, Timothy Dalton Bond dönemi kesinlikle bir şeydi.

“Thunderball,” Tom Jones (1965) "Thunderball" bir James Bond temasının platonik ideali olabilir: İkonik 007 motifinin ipuçlarını, yüksek sesle yükselen boynuzları, size filmin konusu hakkında tuhaf bir kavramsal izlenim veren son derece gerçek sözler ve biri başlıktaki MacGuffin cümlesini tek kelime etmeden mırıldanıyor. ironi parçası. Yine "Goldfinger" ama o kadar iyi değil. “Thunderball” zaten kendi başına bir parodi gibi geliyor ve açıkçası takdire şayan.

“We Have All the Time in the World,” Louis Armstrong (On Her Majesty's Secret Service, 1969) Majesteleri'nin Gizli Servisinin ikincil teması Bond için neredeyse yersiz görünüyordu - sıradan bir dinlemede, bu çok hoş ve iyimser. Sonra Louis Armstrong’un kendine özgü sesinin şarkı sözlerine yeteri kadar üzüntü kattığını fark edersiniz ve şarkının adının Bond’un karısı Tracy’e filmin sonunda öldürülmeden önce söylediği son şeyden geldiğini hatırlarsınız. Bu ironik melankoli, buna ciddi bir derinlik katıyor.

“Licence to Kill,” Gladys Knight (1989) James Bond en gizli gizli ajan değildir ve kötü bir durumdan kurtulmak için hızla şiddete başvurur. O ince değil, asıl mesele bu ve Gladys Knight’ın şarkısı da öyle. Neyse ki hatadan daha fazla özellik olan kördür.

“Another Way to Die,” Jack White and Alicia Keys (Quantum of Solace, 2008) Ayrı ayrı, Jack White ve Alicia Keys muhtemelen harika bir James Bond teması sunacaktı. Ancak Quantum of Solace için yaptıkları ekip, 007'nin tipik olarak neden tek başına çalıştığını iyi bir şekilde hatırlatıyor (Felix Leiter'den özür dileriz). "Ölmenin Başka Bir Yolu" belirsiz, kopuk ve sarsıcı. Aynı anda hem düzensiz hem de pandering hissediyor, bu da onu hem bir filme tatmin edici olmayan bir giriş hem de bağımsız bir şarkı olarak gerçekten kavrayamayacak kadar dağınık hale getiriyor.

“From Russia with Love,” John Barry Orchestra (1963) İkinci sınıf Bond gezisi, bildiğimiz şekliyle bir Bond Temalı Şarkısı fikrini ortaya attı (her ne kadar son jeneriğinde sopadan önce değil, son jeneriğinde şarkı sözleriyle tam olarak çalıyor olsa da), bu nedenle "From Russia with Love" ın işleri oldukça güvenli bir şekilde oynaması anlaşılabilir. . Burada, Bond'un uzun zamandır bestecisi John Barry — diğerlerinin yanı sıra "A View to a Kill" ve "Goldfinger" da dahil olmak üzere birçok Bond şarkısının yaratılmasında payı olan - sadece geri kalanına oldukça yakın olan bazı müzikler yazdı. ve ardından İngiliz şarkıcı Matt Monro salon tarzı sözler söyledi. Bond temalarının tarihinde, "Rusya'dan Sevgilerle" bir şekilde hem çığır açıcı hem de oldukça heyecan vericidir.

“Moonraker,” Shirley Bassey (1979) Shirley Bassey, yalnızca bir değil, üç Bond teması (yalnızca efsaneler) söyledi ve birçok yönden, melodik yüksekliklere ulaşabilen ve acil, delici bir yoğunluk yansıtabilen güçlü bir sesle serinin özlü sesini somutlaştırıyor. Ancak “Moonraker” tamamen fazla kısıtlanmış - bu Bond'un uzaya gittiği film olduğu düşünüldüğünde şok edici. Bassey’in sayısız yeteneğinin boşa harcanması.

“For Your Eyes Only,” Sheena Easton (1981) "For Your Eyes Only", bir okul spor salonunun hoparlörü üzerinden çalması gerektiği gibi geliyor, çünkü iki aşk ilgisi sonunda balo sırasında 80'lerin romantik komedisinin doruk noktasında öpüşüyor. Bu, doğası gereği kötü bir şey değildir, ancak "Yalnızca Sizin Gözleriniz İçin" hem Bond için yersiz, hem de kendi başına fazla özensiz ve basmakalıp hissettiriyor.

“All Time High,” Rita Coolidge (Octopussy, 1983) "Tüm Zamanların Yüksek" mütevazı ve esinlenmemiş bir şarkı, kahkaha ve sevgiyle çalışmasını sağlayan geleneksel olmayan bir aile hakkındaki unutulmuş bir sitcom temasıyla kolayca karıştırılabilecek bir şarkı. Son derece sıkıcı (örnek şarkı sözleri: "Bakmadığın zaman her zaman sevgiyle gitmesi komik") ve gerçekten de "Octopussy" ile bir şarkıyı gerçekten kaydetme cesaretine sahip olmayı diliyor. koro - sırf karışık bir merak duygusunu tatmin etmek için.

“Writing’s on the Wall,” Sam Smith (Spectre, 2015) İyimser, haşhaş Bond temaları ve baladlar var. Her iki yaklaşımın da artıları ve eksileri var, ancak Sam Smith'in Spectre teması, "yavaş ve hüzünlü" yaklaşımın yapabileceği hemen hemen tüm şekillerde yanlış gidiyor. Yüksek notaları genellikle mırıldanmak yerine mızmızlanmaya yaklaşır ve yaylıların ve piyanonun görece seyrekliği, kendine acıyan şarkı sözlerini herhangi bir fayda sağlamaz. Bond için kötü bir his ve kendi başına duracak kadar ilginç bir şarkı değil. Aynı zamanda bir Akademi Ödülü kazandı, bu yüzden ne yaparsan yap.

“On Her Majesty’s Secret Service,” John Barry Orchestra (1969) Altıncı Bond filmi, sözlü geleneksel Bond temasından ziyade tüm enstrümantal bir şarkıyla açılıyor. Uzun süredir film bestecisi John Barry tarafından bestelenen "On Her Majesty's Secret Service" casusluk sanatına ciddi bir korku katıyor ve çok eğlenceli olsa da, gerçekten daha çok bir standart (yüksek kalite! ) bu şarkıların geri kalanına puan verir. Ayrıca, bu filmin Louis Armstrong'dan ikincil bir teması vardı ve tüm niyet ve amaçlar için daha geleneksel Bond şarkısı.