Gök Mavinin Büyük Sessizliği: İtalya Kendi Çocuklarından Dünya Kupası’nı Nasıl Gizliyor?

Gök Mavinin Büyük Sessizliği: İtalya Kendi Çocuklarından Dünya Kupası’nı Nasıl Gizliyor?

Dünyanın geri kalanı, tarihin en büyük futbol şöleninin heyecanıyla kavrulurken, Akdeniz’in kalbinde çıt çıkmıyor. Kuzey Amerika’da grup aşamaları dramatik sonlarla nefes kesiyor, barlar dolup taşıyor, sokaklar renkleniyor; ama Roma’da, Milano’da ya da Toskana sahillerinde zaman adeta durmuş durumda. Futbolun beşiği, dört kez dünya şampiyonu olmuş o mağrur İtalya, 2026 Dünya Kupası’nı bilerek, isteyerek ve adeta bir yas tutarcasına görmezden geliyor.

İtalyanlar bu yaz, hayatlarının en sessiz, en buruk mevsimini yaşıyor.

"Google’ı Açıyorum ve İçimdeki Kıvılcım Sönüyor"

Roma’nın en sıkı taraftarlarından, fon yöneticisi Saverio Massi Benedetti’nin şu sözleri, aslında koca bir ülkenin ruh halini özetliyor:

"Bazen içimde bir merak kıvılcımı çakıyor, turnuvada ne olduğunu bilmek istiyorum. Telefonumu alıp 'Dünya Kupası 2026' yazıyorum ama sayfa yüklenir yüklenmez içimdeki o istek bir anda sönüveriyor. Bakmak bile istemiyorum."

İtalya milli takımının (Azzurri) üst üste üçüncü kez Dünya Kupası vizesi alamaması, bu futbol takıntılı ülkede sadece bir sportif başarısızlık değil; ulusal bir utanç kaynağı. Bu yüzden İtalyanlar, turnuvayı izlemek yerine kolektif bir hafıza silme operasyonuna girişmiş durumdalar.

Roma’nın pitoresk semti Trastevere’nin arnavut kaldırımlı meydanlarında, ekranlarda dev maçlar yerine yaşlıların oynadığı 18. yüzyıldan kalma Napoli iskambil oyunları var. Çocukluğundan beri hiçbir kupayı kaçırmamış olan emekli Stefania Tentarelli, o akşam maça bakmak yerine operaya gitmeyi tercih ediyor. Yanındaki futbol hakemi arkadaşı da başını sallayarak onu onaylıyor: "Umrumda bile değil."

Milano’daki o meşhur pizzacıların dev ekranlarında ise bu kez turnuva ağları değil, Vespa sürücülerinin buluşma haberleri dönüyor. Dükkan sahipleri hangi maçın, saat kaçta olduğundan bihaber.

İtalya'nın Son 20 Yıldaki Akılalmaz İstikrarsızlığı:
┌──────┬───────────────────────────────────────────┐
│ 2006 │ Dünya Kupası Şampiyonu                    │
│ 2010 │ Dünya Kupası - İlk Turda Elendi           │
│ 2014 │ Dünya Kupası - İlk Turda Elendi           │
│ 2018 │ Rusya Dünya Kupası - Katılamadı           │
│ 2021 │ Avrupa (EURO) Şampiyonu                   │
│ 2022 │ Katar Dünya Kupası - Katılamadı           │
│ 2026 │ Kuzey Amerika Dünya Kupası - Katılamadı   │
└──────┴───────────────────────────────────────────┘

Davet Edilmediğiniz Bir Parti

Bazı İtalyanlar, uğradıkları bu büyük hüsranı mizahla bastırmaya çalışıyor. Rusya, Katar ve ABD’deki turnuvalara "siyasi ve etik prensipler gereği boykot amaçlı" gitmediklerini söyleyerek kendileriyle eğleniyorlar. Ancak işin aslı çok daha derin bir yara.

Normalde İtalya’da futbol, uğruna hac yolculuklarına çıkılan bir inanç meselesidir. Inter taraftarı Carmine Russo, takımı şampiyon olsun diye İspanya'nın ücra bir köşesindeki Camino de Santiago yollarında kilometrelerce yürüdü. Duaları kabul oldu ama Galiçya’da bir köy kahvesinde İspanya’nın maçını izlerken içine oturan o sızıyı gizleyemiyor: "Ne kadar dibe vurduğumuzu görebiliyor musunuz? Dünya Kupası zamanı yurt dışındayım ve yıllardır ülkemin orada oynadığını göremiyorum."

Oysa İtalyanlar için Mondiali (Dünya Kupası), çocukluk yazlarının ta kendisi demekti. Akdeniz sıcağı, meydanlara kurulan tüplü televizyonlar, balkondan balkona taşan gol sesleri, sokaklardan çekilen arabalar ve erkenden kapanan dükkanlar...

Kayıp Bir Neslin Trajedisi

40 yaşın üzerindeki her İtalyan, Roberto Baggio’nun 1994 finalinde gökyüzüne diktiği o trajik penaltıyı ya da Marco Tardelli’nin 1982’deki o ikonik, çılgın gol sevincini dün gibi hatırlar.

Hele 2006? Avukat Carlo Attardi, o şampiyonluk gecesini Roma’daki Piazza del Popolo’da, bir bayrak denizinin içinde geçirmişti. "Sadece anlatırken bile tüylerim diken diken oluyor," diyor Attardi. İnsanların tarihi süs havuzlarına atladığı, hayatın dertlerini unuttuğu o çılgın gecede eve dönmeyi unuttuğu için annesi öldüğünü sanıp polisi aramış.

Şimdi Almanya’da yaşayan ve iki küçük çocuk babası olan Attardi, en çok yeni jenerasyon için üzülüyor. Çünkü İtalya’da doğan yeni nesil çocuklar, ülkelerini hayatlarında hiç Dünya Kupası’nda izleyemedi.

Attardi durumu tek bir cümleyle özetliyor:

"Bu bir ulusal trajedi. Dünya Kupası devasa, muhteşem bir şölen. Ama siz, en yakın arkadaşlarınızın hepsinin davetli olduğu o harika partiye kapıdan bile alınmayan tek kişisiniz."