Mikroplastik kirliliğini takip eden bilim insanları, kendi laboratuvar eldivenlerini ölçtüklerini fark ettiler.

Mikroplastik kirliliğini takip eden bilim insanları, kendi laboratuvar eldivenlerini ölçtüklerini fark ettiler.

Mikroplastiklerin yaygınlığını hafife almamalıyız. Her yerdeler; nehirlerimizde, akciğerlerimizde ve hatta kanımızda. Ancak bu küresel kirlilik krizini takip eden araştırmacılar, farkında olmadan araştırma örneklerini kirletmiş olabilirler. Giydikleri koruyucu laboratuvar eldivenleri, sayılarını etkileyen mikroplastik benzeri parçacıklar yayıyor.

Michigan Üniversitesi'nin bir araştırmasına göre, suçlu, tek kullanımlık eldivenleri fabrika kalıplarından çıkarmak için kullanılan sabun benzeri bir kalıntı. Hafif ve kuru bir dokunuş bile, bu yanlış pozitif parçacıklardan binlercesini laboratuvar ekipmanına yayıyor. Bu kalıntı, laboratuvar lazeri altında yaygın plastiklere çok benzer bir titreşim imzası üretebildiği için, bilim insanları kendi laboratuvar ekipmanlarından gelen mikroplastikleri yanlışlıkla çevresel kirlilik olarak sayıyorlar.

Bu gizli çapraz kirlenme, mikroplastiklerle ilgili yıllarca süren verilerin artık büyük bir yeniden sayıma ihtiyaç duyabileceğini gösteriyor.

Boşuna Çabalama

Michigan Üniversitesi'nde kimya alanında doktora derecesini yeni almış olan Madeline Clough, Michiganlıların her gün soludukları atmosferik plastikleri ölçmek için yola çıktı. Havada bulunan parçacıkları yakalamak için kimyagerler, istatistikçiler ve mühendislerden oluşan işbirlikçi bir ekiple çalıştı. Clough her katı protokole uydu. Plastik olmayan kıyafetler giydi, plastik laboratuvar aletlerinden kaçındı ve toplama plakalarını özel, filtrelenmiş bir odanın içinde hazırladı.

Ancak sonuçları mantığa aykırıydı. Aletleri, havada önceki raporları 1000 kattan fazla aşan plastik sayımları tespit etti.

Clough, "Bu kirliliğin nereden gelmiş olabileceğini anlamaya çalışmak için boşuna bir çabalama sürecine girdik, çünkü bu sayının doğru olamayacak kadar yüksek olduğunu biliyorduk," dedi.

Clough ve ekibi her değişkeni inceledi.

“Bunu çözme sürecinde – plastik bir sıkma şişesi miydi, yoksa laboratuvarda substratları hazırladığım ortamdaki parçacıklar mıydı – sonunda eldivenlere kadar izini sürdük,” diye ekledi Clough.

Bilim camiasında en iyi uygulama olarak evrensel olarak önerilen koruyucu laboratuvar eldivenleri, gizli suçluydu.

Kazara Bir Taklitçi

Üreticiler, tek kullanımlık lateks ve nitril eldivenleri stearat tuzlarıyla kaplarlar. Bu maddeler, eldivenlerin fabrikada kalıplarından temiz bir şekilde ayrılmasına yardımcı olan ayırıcı maddeler görevi görür. Bir araştırmacı ekipmanı kullandığında, bu tuzlar temas ettikleri her şeye sorunsuz bir şekilde geçer. Michigan Üniversitesi araştırmacıları, yedi farklı eldiven türüyle tipik laboratuvar uygulamalarını taklit etti. Yaygın nitril ve lateks eldivenlerde, milimetre kare başına ortalama yaklaşık 2.000 yanlış pozitif sonuç buldular; bazı eldiven türlerinde bu sayı 7.000'i aştı.

Bu aktarılan stearatlar çevresel bir tehdit oluşturmamaktadır. Bununla birlikte, doğada en bol bulunan plastik olan polietilene çarpıcı bir yapısal benzerlik göstermektedirler. Bu benzerlik, araştırmacıların sentetik polimerleri tanımlamak için güvendikleri yaygın otomatik tanımlama iş akışlarını yanıltabilir.

Bilim insanları genellikle örnekleri analiz etmek için titreşim spektroskopisi kullanırlar. Mikroskobik bir parçadan ışık yansıtırlar ve nasıl etkileşimde bulunduğunu ölçerek kimyasal bir parmak izi oluştururlar. Stearatlar ve polietilen neredeyse aynı yapıları paylaştığı için, ışık imzaları örtüşür ve otomatik algılama sistemlerini karıştırır.

Bu hatalı parçacıkların boyutu sorunu daha da karmaşık hale getiriyor. Çalışma, dökülen stearat parçacıklarının çoğunun beş mikrometreden daha küçük olduğunu buldu. Çevre bilimciler, bu boyut aralığındaki plastiklere yoğun bir şekilde odaklanıyorlar çünkü bu plastikler hücre bariyerlerini kolayca aşıyor ve insan ve ekosistem sağlığına büyük zararlar veriyor.

Bilimi Kurtarmak

Şaşırtıcı keşif, alanı bu sorunu aşmaya ve uyum sağlamaya zorluyor. Clough ve kıdemli yazarı, kimya profesörü Anne McNeil, araştırmacılara mümkün olduğunca numune işleme sırasında standart stearat kaplı eldivenlerden kaçınmalarını ve eldiven gerektiğinde temiz oda eldivenlerine geçmelerini tavsiye ediyor. Sert kimyasallar veya biyolojik materyaller çıplak elleri çok tehlikeli hale getirdiğinde, ekip özel temiz oda eldivenlerinin kullanılmasını öneriyor. Bu alternatifler stearat kaplaması içermiyor ve milimetrekare başına yaklaşık 100 yanlış pozitif bırakıyor; bu da önemli bir iyileşme sağlıyor.

Neyse ki, bilim insanlarının önceki tüm çalışmalarını çöpe atmaları gerekmiyor. İstatistik uzmanlarıyla birlikte çalışan Clough ve McNeil, gerçek mikroplastiklerin incelikli kimyasal parmak izlerini eldiven kalıntısından ayıran yeni analitik yöntemler geliştirdiler.

Clough, “Bu etkilenmiş veri setlerine sahip mikroplastik araştırmacıları için, bunları kurtarmak ve gerçek mikroplastik miktarını bulmak için hala umut var” dedi.

Michigan Üniversitesi ekibi, başlangıçtaki atmosferik verilerini nihayetinde bir kenara bıraktı, ancak bu geri adımı çevre kimyası için ileriye doğru bir adım olarak görüyorlar. Bu keşif, gelecekteki kirlilik ölçümlerinin mümkün olduğunca doğru ve bozulmamış kalmasını sağlıyor.

McNeil, The Conversation'da şunları söyledi: "Çevredeki mikroplastik bolluğunun araştırmacıların başlangıçta düşündüğünden daha düşük olsa bile, Michigan'ın atmosferik mikroplastik kirliliği üzerine araştırmalarımıza devam etmeyi planlıyoruz - ancak bu sefer eldiven kullanmadan."

Kaynak: ZME