Dünya Kupası'nı boykot etme çağrıları giderek daha yüksek sesle dile getiriliyor; peki bu gerçekleşecek mi?

Dünya Kupası'nı boykot etme çağrıları giderek daha yüksek sesle dile getiriliyor; peki bu gerçekleşecek mi?

13 Haziran'da Brezilya, New Jersey'deki MetLife Stadyumu'nda Fas ile Dünya Kupası maçında karşılaşacak. Tahmin edebileceğiniz gibi, bu tarih ABD'deki her ICE (Göçmenlik ve Gümrük Muhafaza) ajanının ajandasında işaretlenmiş durumda. Yüzlerce, belki de binlerce ABD'de yaşayan Brezilyalı ve Faslı'nın sokaklara dökülüp maça doğru ilerleyeceği o gün onlar için ne kadar da eğlenceli olacak.

Tetikçi bir başkanlığın maskeli temsilcileri için, birkaç kişiyi yakalayıp sınır dışı etme fırsatından keyif almak ne kadar da eğlenceli olacak. Belki de ertesi gün, Boston'da İskoçya'nın Haiti ile oynayacağı maç kadar eğlenceli olmayacak. Onların peşinde olacakları şey, etek giyen erkekler değil. Açık alanda bulunan binlerce ABD'de yaşayan Haitili olacak. İşte bunun için görevlendirildiler: göçmenleri taciz etmek.

Bu aşırı bir hayal gibi geliyorsa, ICE'nin önümüzdeki ay Milano Cortina Kış Olimpiyatlarına katılacağını düşünün. ICE, üst düzey yetkilileri korumak için Diplomatik Güvenlik Servisi ile birlikte bir birim göndereceğini doğruladı ve bu durum, geçen ay Minneapolis sokaklarında iki Amerikan vatandaşının öldürülmesinin ardından Milano Belediye Başkanı Giuseppe Sala'nın öfkesine yol açtı.

Sala, "Onlar hoş karşılanmıyorlar" dedi. İtalya Dışişleri Bakanı ise hükümetinin katılımına izin verme kararını savunarak, "SS'ler geliyormuş gibi değil" dedi. Ancak binlerce İtalyan, ABD delegasyonuyla birlikte seyahat eden ICE'nin ülkeye girişinin yasaklanmasını talep eden dilekçeler imzaladı.

Bu etkinliklerin uluslararası bir birliktelik kutlaması olması gerektiği gerçeğini bir kenara bırakalım; nadiren bu kadar çok gerilimle dolu bir şekilde yaklaşıldı. Ve Dünya Kupası söz konusu olduğunda bu durum daha da belirginleşiyor.

Afrika'nın en iyi futbol ülkelerinden ikisinin taraftarları için seyahat planları Aralık ayında alt üst oldu; Trump yönetimi, genişletilmiş bir seyahat yasağının, Senegal ve Fildişi Sahili'nden gelen kişilerin takımlarını takip etmelerini, zaten vizeleri yoksa, fiilen engelleyeceğini açıkladı. Nitelik kazanan diğer iki ülke olan İran ve Haiti'nin oyuncuları ve taraftarları için ise, 16 Haziran'da Los Angeles'a gitmek için iyi şanslar - her iki ülke de Trump yönetimi tarafından açıklanan seyahat yasağının ilk versiyonuna dahil edilmişti.

Danimarka play-off'lardan geçerse, liderinin topraklarına açıkça göz diktiği bir ülkede oynamak zorunda kalacaklar. Peki Kanada Başbakanı Mark Carney, ev sahipliği görevlerini paylaşacağı kişinin, Kanada haritasının üzerine Amerikan bayrağının yıldız ve çizgilerinin yerleştirildiği sosyal medya görsellerini bu kadar neşeyle desteklemesine nasıl tepki verecek?

Genel olarak, bu, yaşayan hafızalardaki en gergin Dünya Kupası olmaya aday – bir spor karnavalından çok, zehirli MAGA söylemiyle dolu bürokratik bir engel parkuru. FIFA, 2018 yılında en büyük turnuvasının ev sahipliğini ABD, Meksika ve Kanada'ya verdiğinde, boykot fikri saçma olarak değerlendirilirdi. Ama zaman değişti.

Dünyanın geri kalanının endişeyle baktığı ülke Kanada veya Meksika değil. Bir zamanlar Batı düzeninin kalesi olarak kabul edilen ülke. Şimdi, aniden, kendi vatandaşları sokaklarda vurulurken ve her sınıra "yabancılar istenmiyor" tabelası dikilirken, eski beklentileri hızla ortadan kaldıran bir ulusla iş birliği yapmayı reddetme, boykot ve çekilme konuşmaları her geçen gün artıyor.

Pazartesi günü, eski FIFA başkanı Sepp Blatter, Başkan Donald Trump ve yönetiminin yurt içinde ve yurt dışında sergilediği davranışlar nedeniyle Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Dünya Kupası maçlarının taraftar boykotu çağrısına katıldı. Alman Futbol Federasyonu (DFB) yetkilisi Oke Göttlich de, Başkan Trump'ın eylemlerinin ardından 2026 Dünya Kupası'nı boykot etme zamanının geldiğini söyledi. Göttlich, argümanını desteklemek için Sovyetler Birliği'nin Afganistan'ı işgalinin ardından 1980 Olimpiyat Oyunları'nın ABD liderliğindeki boykotuna atıfta bulundu. 1980'lerdeki Olimpiyat soğuk omuz tavrına benzer şekilde geri çekilmenin, giderek artan sayıda gözlemciye göre, sadece doğru şey değil, aynı zamanda ahlaki bir yol olduğuna inanılıyor.

Ve İngiltere, Fransa, Almanya ve diğer ülkeler, tarife tehditlerinden ve savaş yetenekleriyle ilgili hakaretlerden bıkmış hükümetlerin isteği üzerine yarışmadan çekilirse, bu durum her şeyin merkezindeki adamı en çok acıtan yerden vuracaktır. Donald Trump'ın Dünya Kupası'nı, iki yaz sonraki Los Angeles Olimpiyatları'nı da dört gözle beklediğine şüphe yok. Futbola veya hatta at terbiyesine özel bir ilgisi olduğu için değil, her iki etkinlik de ona kendisini dünyanın dikkat merkezine yerleştirme fırsatı verdiği için, ki o da tam olarak orada olmak istiyor.

Trump, kendini şimdiden Dünya Kupası'nın baş kahramanı olarak konumlandırdı. Demokrat bir belediye başkanına sahip herhangi bir ABD şehrinden ev sahipliği görevini alacağını duyurmasından, yarışmanın kura çekimi günü kendisine özel olarak tasarlanmış FIFA Barış Ödülü'nün muhteşem bir şekilde sunulmasına kadar, o kadar özdeşleşti ki, kupanın renginin altından turuncuya dönüştürülmesine şaşırmazdınız.

Kendini ne kadar öncü olarak göstermeyi sevse de, Trump, kendisini ve siyasi nüfuzunu kupayla ilişkilendiren ilk lider olmayacak. Harold Wilson'ın, İngiltere'nin Dünya Kupası'nı yalnızca İşçi Partisi hükümeti altında kazandığı konusunda ısrar ederek krediyi üstlenmeye çalışmasını hatırlayın (ve Sir Keir Starmer'ın selefinin haklı olduğunu ve Temmuz ayında bu iddianın doğru çıkacağını umduğunu düşünün)? Ya da 1978'de uluslarının zaferinin sorumluluğunu üstlenerek uluslararası meşruiyet arayan Arjantin cuntası?

Yirmi yıl sonra, 1998'deki Fransa-Hırvatistan yarı finalinde bulunduğumu ve ev sahibi ülkenin finale yükseldiğini işaret eden düdük çaldığı anda, canlı televizyon yayınlarının yapıldığı kutuda büyük bir kargaşa gördüğümü hatırlıyorum. Başkan Jacques Chirac, kameraların önüne geçmek için ışık hızında yol açıyordu. İstediği şey, ulusal haberlerde zaferin parıltısının bir kısmının kendisine de yansımasıydı.

Trump böyle bir fırsatı dört gözle bekliyor. Bu yüzden, boykot konuşmaları bile siyasetin, müttefiklerin topraklarını işgal etmekle ve diğer ulusal liderleri kaçırmakla sınırlı olmadığını hatırlatıyor. Sadece birkaç ülke katılmayı reddetse bile, bu, onun yönetiminde Amerika'da olup bitenler hakkındaki artan küresel endişeyi ciddiye almasını sağlamanın en etkili yolu olabilir.

Ancak böyle bir eylem bekleyen herkes muhtemelen hayal kırıklığına uğrayacaktır. Her Dünya Kupası öncesinde siyasi eylem çağrıları yapılır. 2018'de turnuva, Kırım'ı yasadışı olarak işgal eden, dopingi rekabetçi bir spora dönüştüren ve en kötü şöhretli holiganlarını başka bir ülkenin yarışması sırasında kargaşa çıkarmak için neşeyle gönderen bir ülke olan Rusya'da gerçekleşti ve kimse uzak durmadı. Benzer şekilde 2022'de de, eşcinselleri idam eden ve yabancı işçilerin stadyum inşaatlarında yüzlerce kişinin ölümüne izin veren ortaçağ teokrasisine duyulan her türlü hoşnutsuzluk bir kenara bırakıldı ve herkes Doha'ya akın etti. Orada, daha medeni değerlere bağlı olduğunu iddia eden İngiltere takımının aklına gelen tek protesto biçimi, LGBT+ bayrağının renklerinde bir kaptanlık pazubandı takmaktı; bu fikir, bunu yapan herkesin sarı kart göreceği anlaşıldığı anda hızla terk edildi. Bu, doğru olanı savunmaktan çok, en zayıf geri adım atmaydı.

2026 Dünya Kupası'ndan kimsenin uzak duracağı fikri hayal ürünü kalmaya devam ediyor. Bu olmayacak. Hangi provokasyon olursa olsun, hiçbir lider milli takımına çekilme talimatı vermeyecek. Fransız hükümeti zaten boykotu desteklemediğini açıkladı; spor bakanı Marina Ferrari, "Sporu siyasetten ayrı tutmaya inananlardan biriyim. Dünya Kupası, sporu sevenler için son derece önemli bir an" dedi.

Bu arada Danimarka Futbol Federasyonu, "mevcut hassas durumun farkında olduğunu" belirtti.

Dünya Kupası boykotunun, Beyaz Saray'ın mevcut sahibine duyulan hoşnutsuzluğu göstermenin en güçlü ve kişisel yolu olacağı inkar edilemez olsa da, Starmer, Emmanuel Macron ve Friedrich Merz gibi zor durumdaki liderler için çok daha önemli olan şey, turnuvanın kendilerini başarıyla ilişkilendirme fırsatı sunmasıdır. Böyle bir fotoğraf fırsatının iç siyasi konumlarına ne kadar katkı sağlayacağı, herhangi bir etik duruştan çok daha değerlidir.

Bu şekilde, kesinlikle Trump'ın oyun planını izleyecekler.

Independent, bağımsız düşünen bireyler için küresel haberler, yorumlar ve analizler sunan dünyanın en özgür düşünen haber markasıdır. Güvenilir sesimize ve olumlu değişime olan bağlılığımıza değer veren, bağımsız düşünen bireylerden oluşan büyük bir küresel okuyucu kitlesi oluşturduk. Misyonumuz olan değişimi gerçekleştirmek, bugün hiç olmadığı kadar önemli.

Kaynak: TI