Çocuğunuzun arkadaşından hoşlanmıyorsanız, öncelikle neden böyle hissettiğinizi anlamaya çalışın ve endişelerinizi doğrudan yargılamadan çocuğunuza iletin, bunun yerine belirli davranışlara odaklanın. Arkadaşını daha iyi tanımak için çaba gösterin, davranışları hakkında net kurallar koyun ve çocuğunuzun arkadaşlık ilişkilerini yönlendirebilmesi için kendi değerlerini geliştirmesine yardımcı olun.

Açıkça iletişim kurun

• Çocuğunuzla konuşun: Arkadaşını neden sevdiğini anlamak ve belirli davranışlar hakkındaki endişelerinizi nazikçe paylaşmak için onunla konuşun.

• Kişiliğe değil, davranışa odaklanın: Arkadaşının karakteri hakkında olumsuz yorumlarda bulunmaktan kaçının. Bunun yerine, onaylamadığınız belirli davranışları tartışın ve çocuğunuzun bu davranışın neden sorunlu olabileceğini anlamasına yardımcı olun.

• Bakış açısını dinleyin: Çocuğunuzun arkadaşlıkta neyi sevdiğini ve bundan ne elde ettiğini açıklamasına izin verin.

Arkadaşını daha iyi tanıyın

• Onu davet edin: Arkadaşını evinize davet etmek, size kişiliği ve çocuğunuzun onda neyi sevdiği hakkında daha iyi bir fikir verebilir.

• Sohbet edin: Onunla konuşmaya ve ilgi alanlarını ve değerlerini anlamaya çalışın.

Sınırlar ve beklentiler belirleyin

• Net kurallar koyun: Çocuğunuzun, arkadaşı kim olursa olsun uyması beklenen, kendi eviniz için net kurallar koyun.

• Sağlıklı arkadaşlıklara odaklanın: Çocuğunuzla sağlıklı bir arkadaşlığın neleri gerektirdiği ve başkalarına saygılı davranmanın önemi hakkında konuşun.

• Sorun çözmelerine yardımcı olun: Çocuğunuzla, bir arkadaşıyla yaşanmış olabilecek senaryolar hakkında konuşun ve bunlarla nasıl başa çıkacağını düşünmesine yardımcı olun.

Arkadaşlığın doğasını göz önünde bulundurun

• Arkadaşlıklar değişir: Özellikle çocuklar için arkadaşlıkların geçici olabileceğini unutmayın. Zamanla kendiliğinden çözülebilecek sorunlara aşırı tepki vermeyin.

• Yasaklamaktan kaçının: Arkadaşlığı yasaklamak ters tepebilir ve çocuğunuzla ilişkinizi zedeleyebilir. Bunun yerine, arkadaşlık içinde doğru seçimler yapmaları için onları desteklemeye çalışın.

Sevimli peluş oyuncaklar içinde paketlenmiş yapay zeka sohbet robotları, çocuklar için ekran süresine uygun bir alternatif sunuyor mu?

Yapay zeka destekli bu çocuk oyuncağını satan şirketler onları bu şekilde pazarlıyor, ancak The New York Times'tan Amanda Hess'in bazı çekinceleri var. Girişim Curio'nun ürünlerinden biri olan Grem'in kendisiyle bağ kurmaya çalıştığı bir gösteriyi anlatıyor. (Curio ayrıca, Elon Musk'a ait sohbet robotuyla hiçbir bağlantısı olmayan Grok adında bir peluş oyuncak da satıyor.)

Hess, "Grem'i kendi çocuklarıma tanıtmayacağımı" anladığı anı yazıyor. Sohbet robotuyla konuşurken, "cansız oyuncak ayıya bir yükseltme olmaktan ziyade" "daha çok benim için bir yedek" olduğuna ikna olmuş.

Ayrıca, bu konuşan oyuncakların çocukları tablet veya televizyon ekranından uzak tutabileceğini, ancak aslında "[çocukların] merakının doğal son noktasının telefonlarının içinde yattığını" ilettiklerini savunuyor.

Hess, sonunda çocuklarının Grem ile oynamasına izin verdiğini, ancak bunu ancak ses kutusunu çıkarıp gizledikten sonra yaptığını belirtiyor. Çocuklar yine de onunla konuşuyor ve oyun oynuyorlardı; ardından televizyon izlemeye hazır hale geliyorlardı.

Kaynak: TechCruch

Çocuklarının sağlığı ve uzun ömürlülüğü söz konusu olduğunda, Japonya dünyanın geri kalanının öğrenebileceği bir ölçüt belirlemiştir. Japon çocukları düşük obezite oranları, yüksek fiziksel uygunluk seviyeleri ve uzun yaşam beklentileriyle sürekli olarak dünyanın en sağlıklı çocukları arasında yer almaktadır. Peki, başarılarının ardındaki sır nedir? Bunlar Japon ailelerinin izlediği ve çocuklarının refahına katkıda bulunan dört temel uygulamadır. Bu uygulamaları anlayarak ve uygulayarak kendi evlerimizde ve ailelerimizde daha sağlıklı ve daha mutlu çocuklar yetiştirebiliriz.

Japonya: Dünyanın En Sağlıklı Çocuklarının Yaşadığı Yer

Nereye giderseniz gidin, her ülkede sağlıklı çocuklar ve aileler ve daha az sağlıklı olanlar bulacaksınız. Japonya buna dahil olsa da, istatistikler hala inkar edilemez. Japonya dünyanın en sağlıklı nüfuslarından birine sahiptir ve bunun da ötesinde, dünyanın en sağlıklı çocuklarının evi olma eğilimindedir. Elbette bu, sağlıklı, mutlu çocuklarınız olduğu ve bu sağlıklı çocukların sağlıklı yetişkinler olarak büyüdüğü anlamına gelir. Japonya'daki çocukların bu kadar sağlıklı olmasının nedenleri karmaşık değildir; aslında, nispeten basittir. Bu, esas olarak bir çocuğun hayatındaki en etkili iki faktöre dayanır: Ev (aile) ve okul. Bu iki yerde de, yiyecek takdiri ve eğitim en önemli şeydir. (1) Bunu okuyorsanız, büyük ihtimalle Japon değilsinizdir ve Japonya'da yaşamıyorsunuzdur. Ancak bu, Japonya'nın kendi aileniz için sahip olduğu şeyleri başaramayacağınız anlamına gelmez. Japon çocuklarının bu kadar sağlıklı olmasının dört ana nedeni ve bu taktikleri ailenizin rutinlerine nasıl uygulayabileceğiniz şunlardır. Sadece çocuklarınız değil, siz de daha iyi durumda olacaksınız.

1. Besin Zengini Bir Diyet

Japon mutfağı, taze, asgari düzeyde işlenmiş malzemelere odaklanmasıyla ünlüdür. Geleneksel bir Japon yemeği genellikle çeşitli meyveler, sebzeler, deniz ürünleri, yağsız etler ve tam tahıllar içeren dengeli bir yemektir. Porsiyon boyutları mütevazıdır ve yemekler genellikle küçük tabaklarda servis edilir ve bu da dikkatli yemeyi teşvik eder. Ek olarak, Japonlar probiyotik açısından zengin olan ve sağlıklı bir bağırsak mikrobiyomunu destekleyen miso ve salamura sebzeler gibi fermente edilmiş yiyecekleri sıklıkla tüketirler. Zaman zaman kendilerini şımartıp tatlı yeseler de, bu çok daha az sıklıkta gerçekleşir. Japon çocukları bu tür şımartmaların özel günler için olduğunu ve bu anlarda tadının çıkarılması gerektiğini erken yaşta öğrenirler. Bu uygulamayı evinizde uygulamak için daha fazla bitki bazlı yemek eklemeyi, işlenmiş gıdaları azaltmayı ve çocuğunuzu erken yaşlardan itibaren çeşitli tatlar ve dokularla tanıştırmayı düşünün. Meyveleri ve yoğurtları normal tatlılardan daha sık tatlı olarak kullanın. Ayrıca, büyük bağırsaklarınızı ve yemek tabaklarınızı kaldırın. Daha küçük tabaklar kullanmak porsiyonları daha iyi kontrol etmenize ve düşüncesizce yemeyi önlemenize yardımcı olur. 

2. Fiziksel Aktivite Kültürü

Fiziksel aktivite, çocukların okulda ve evde düzenli egzersiz yapmasıyla Japon yaşam tarzının ayrılmaz bir parçasıdır. Genellikle okula yürüyerek veya bisikletle giderler, beden eğitimi derslerine katılırlar ve hareketi teşvik eden ders dışı aktivitelere katılırlar. Açık havada oyun oynamak da özellikle doğal ortamlarda teşvik edilir. Bu uygulamayı benimsemek için, egzersiz fırsatları sunarak, ekran süresini sınırlayarak ve açık havada oyun oynamayı teşvik ederek çocuğunuzun fiziksel aktivitelere katılımını teşvik edin. Bunu yapmanın en iyi yolu nedir? Örnek olun. Parklara veya doğa rezervlerine yapılan aile gezileri de birlikte vakit geçirmenin eğlenceli ve aktif bir yolu olabilir. Dışarı çıkın ve birlikte oynayın. Koşun, yakalamaca oynayın, bisiklete binin veya yürüyüşe çıkın, kickball oynayın veya ip atlayın. Sadece egzersizden hepiniz faydalanmakla kalmayacak, aynı zamanda çocuklarınızla bağ kuracak ve kalıcı anılar yaratacaksınız.

3. Yeme Konusunda Farkındalıklı Bir Yaklaşım

Japonya'da yemek yemek, yemeğe karşı bir takdir ve saygı anı olarak kabul edilir. Çocuklara yavaş yemek yemeleri, her lokmanın tadını çıkarmaları ve vücutlarının açlık ve tokluk sinyallerini tanımaları öğretilir. Ailelerin birlikte yemek yemeleri de yaygındır, bu da bir birliktelik ve bağlantı duygusunu teşvik eder. Bu uygulamayı uygulamak için sakin ve keyifli bir yemek ortamı yaratın, yemekler sırasında dikkat dağıtıcı unsurları en aza indirin, çocuğunuzu yavaş yemeye teşvik edin ve vücutlarının açlık ve tokluk sinyallerini dinlemenin önemini vurgulayın. Mümkün olduğunca ailece birlikte yemek yemek bağları güçlendirebilir ve daha sağlıklı beslenme alışkanlıklarını teşvik edebilir. Yemek yerken yediğiniz yiyecekler hakkında konuşabilirsiniz. Lezzetlere ve dokulara, yiyeceklerin nereden geldiğine, nasıl hazırlandığına ve ne kadar keyif aldığınıza ve takdir ettiğinize odaklanın. Yağ veya kalori gibi şeylere veya daha sonra "bunu nasıl yakmanız" gerektiğine odaklanmayın, çünkü bu daha sonra düzensiz beslenmeye ve yiyeceklerle zor ilişkilere yol açabilir.

4. Eğitim ve Farkındalığa Vurgu

Japonya'da, bir kadın hamile kaldığı andan itibaren doktoru Shokuiku kavramını uygulamaya koymayı önerir. Shokuiku, "yemek eğitimi" anlamına gelen bir Japonca terimdir. Çocuklara erken yaşlardan itibaren beslenme ve sağlıklı beslenme alışkanlıkları öğretme uygulamasını ifade eder. Bu kavram, Amerikan "çocuklara yemek yapmayı öğretme" fikrine benzer, ancak onlara sadece yemek hazırlamayı öğretmenin ötesine geçer. Bunun yerine, Shokuiku çocuklara vücutları için hangi yiyeceklerin iyi olduğunu ve neden bunları yemeleri gerektiğini öğretmeye odaklanır. Ayrıca, onlara yiyeceklerinin nereden geldiğini öğretmek ve yiyeceklerine, toprağa ve vücutlarına karşı derin bir takdir duygusu geliştirmek anlamına gelir.

Japon eğitim sistemi ayrıca sağlık eğitimine de büyük önem verir ve çocuklara erken yaşlardan itibaren sağlıklı bir yaşam tarzının önemini öğretir. Birçok okulda, çocukların yüksek şekerli, yüksek yağlı, işlenmiş atıştırmalıklarla okula gelmelerine bile izin verilmeyen yiyecek kuralları vardır. Çocuklar okulda beslenme, fiziksel uygunluk, zihinsel iyilik hali ve yaşam tarzı seçimlerinin genel sağlık üzerindeki etkisini öğrenirler. Japon ebeveynler çocuklarına bu bilgi ve farkındalığı aşılayarak, hayatları boyunca bilinçli ve sağlıklı seçimler yapmalarını sağlarlar. Bu uygulamayı benimsemek için, kendinizi ve çocuğunuzu sağlıklı bir yaşam tarzının önemi konusunda eğitin, bilinçli yiyecek seçimleri yapın ve onları karar alma sürecine dahil edin. Sağlıkları ve refahları hakkında açık iletişimi teşvik edin ve çeşitli kaynaklar ve aktiviteler aracılığıyla öğrenmeleri ve büyümeleri için fırsatlar sağlayın.

Onların Önderliğini Takip Etmek İçin Japon Olmanıza Gerek Yok

Japon çocuklarının olağanüstü sağlık ve refahı, besin açısından zengin bir diyet, fiziksel aktivite kültürü, dikkatli yeme alışkanlıkları ve eğitim ve farkındalığa vurgu gibi faktörlerin bir kombinasyonuna bağlanabilir. Bu dört ilkeyi evlerimizde ve ailelerimizde benimseyerek daha sağlıklı ve mutlu çocuklar yetiştirmek için çabalayabiliriz. Japonya'dan ilham alalım ve hem şimdi hem de gelecek yıllarda çocuklarımızın refahını destekleyen bir ortam yaratalım.

Kaynak: The Hearty Soul

Sanal Oyun Buluşmaları

Çocuğunuz en iyi arkadaşını ekranda gördüğünde yüzü aydınlanacak! En iyi arkadaşları saatlerce eğlendirmek için birkaç oyun aktivitesi planlayın. Bir dans partisi, gösteri ve anlatma veya tekerleme oyun buluşması düzenlemek çok iyi gidecektir. Bilgisayarda ayarlamadan önce bu sanal buluşma ipuçlarına göz attığınızdan emin olun.

Çocuk Dostu Atıştırmalıklar Yapın

Bu, dışarıdaki tüm küçük şefler için. Çocuğunuzun eğlenceli bir öğle yemeği için fırında pişirilmeyen fıstık ezmeli ikramlar ve hindi ranch dürümleri hazırlamasını sağlayın. Veya yeni başlayan aşçılar için tasarlanmış faydalı araçlar ve talimatlar içeren bu çocuk yemek kitlerinden birini deneyin.

Fotoğraf Kolajı

Bu Kendin Yap işi ile küçük çocuğunuzun yaratıcılığının parlamasına izin verin! Küçük çocukların eski dergileri kesip fotoğraf kolajı yapmak için güvenlik makası kullanmasını sağlayın. Elinizde "büyük bir çocuk" varsa, kendi albümlerini yapmaları için onlara albüm kağıdı, jel kalemler, çıkartmalar, dergiler ve basılı fotoğraflar hazırlayın. Bu tür el sanatları, evde çocuklarla birlikte yapmayı en sevdiğimiz eğlenceli şeylerden biridir.

Mutfak Bilim Deneyleri

Çocuğunuz bilimle ilgili her şeyi seviyor mu? Çocuklar için bu kolay bilim deneylerinden birini denemesini sağlayın. Adım adım talimatları yazın veya yazdırın ve gereken tüm malzemeleri sağlayın (bonus: her deneyde elinizde zaten bulunan malzemeler kullanılır!) böylece küçük bilim insanınız bu deneyleri kendi başına yapabilir.

Mektup Yazın

Küçük çocuğunuzu ailenizle, arkadaşlarınızla ve öğretmenleriyle eski usul şekilde iletişimde tutun. Onlara kağıt, zarf, pul, renkli kalemler ve çıkartmalar verin ve işe koyulmalarına izin verin. Onları zarfa kişiselleştirilmiş bir çizim atmaya da teşvik edin. Daha büyük çocuklar için, onları yeni bir beceri olarak düzgün el yazısı veya hatta kaligrafi pratiği yapmaya teşvik edin.

Kurabiyeleri Süsleyin

Küçük bir önlük, şekerleme ve krema alın - biraz pişirme eğlencesi zamanı! Ebeveynler: Tek yapmanız gereken kremayı yapmak - kurabiye süsleme işini çocukların yapmasına izin verin. Kremayı ve şekerlemeleri sürerken çok eğlenecekler.

Sanal Turlar

Küçük çocuğunuzun Houston Uzay Merkezi, Walt Disney World ve San Diego Hayvanat Bahçesi'ni aynı gün (ve daha da iyisi, oturma odasından çıkmadan) gezmesini sağlayın! Müze turlarından tema parkı turlarına kadar hayal edebileceğiniz tüm sanal turların bir listesini derledik. Ah, hepsinin ücretsiz olduğunu söylemiş miydik?

Evde Yardım

Tamam, tamam. Bu çocuklar için en eğlenceli aktivite değil, ancak onları meşgul etmenin kesinlikle bir yolu (ve bu size de yardımcı olacak). Arka bahçenin biraz bakıma ihtiyacı varsa, çocukların birkaç çocuk dostu bahçe işi yapmasını sağlayın.

İç Mekan Kum Kaleleri Yapın

Yenilebilir kum TikTok trendinin ne kadar akıllıca olduğunu anlatamayız. Tek ihtiyacınız olan biraz Cheerios ve bir blender, yürümeye başlayan çocuklar için mükemmel olan mini bir kum havuzu yapmak. Küçük çocuğunuzun bir daha asla kum yemesi konusunda endişelenmenize gerek kalmayacak!

Hazine Avı

Yoğun gününüze başlamadan önce, evin her yerinde veya arka bahçenizde bir hazine avı düzenleyin. Bir sonraki ipucunu bulmalarına yardımcı olmak için her saklanma noktasına ipuçları koyun. Son ipucu, çocuğunuzu altın sikke şekeri veya eğlenceli mücevherler gibi eğlenceli bir ödüle götürmelidir. Küçük çocuğunuz yürümeye başlayan çocuk yaş aralığındaysa, duyusal bir çöp kutusu hazine avı düzenlemeyi deneyin. Oyuncak arabalar, kürekler ve plastik alfabe harfleri gibi eşyaları serpme şeker veya pirinç gibi çocuk dostu malzemelerden oluşan bir yatağa yerleştirin.

Makarna Takıları Yapın

Bu bağımsız oyun fikriyle çocuğunuzun moda tasarım becerilerini serbest bırakın. Farklı şekillerde makarna kabukları ve iplerle donatılmış bir makarna takı çalışma istasyonu kurun. İşleri bir adım öteye taşımak istiyorsanız, karışıma biraz yapışkan mücevher ve işaretleyici ekleyin. Küçük çocuğunuzun eserini, mücevher parçasının ucuna basit bir düğümle bağlayın.

Okuma Günü

Kitap kurtlarınızı eğlenceli bir okuma günü için hazırlayın. Küçükler en sevdikleri kitapları sesli kitaplarda dinleyebilir veya Storyline Online ve KidTime StoryTime gibi Youtube kanallarıyla birlikte okuyabilirler. Büyük çocuklara gerçek olanı sunun: ciltli kitap veya e-okuyucularında erişim.

Kaynak: Taste of Home

AŞAĞIDAKİ DAVRANIŞLAR “çocuğu ilaçtan dolayı ciddi zarar görmüş ya da kaybedilmiş” AİLELERDEN BİREBİR DUYDUĞUMUZ SÖZLERDİR. GERÇEKTİR, ONLAR PİŞMAN, SİZ PİŞMAN OLMAYIN!

– Sadece ateş düşürücüydü, bşi olmaz sandım karaciğer nakli yapılacak
– Dedesinin göz damlasıydı, ilacın tamamı zaten 5 mililitetre ne olabilirdi ki dedim, ilacn çoğu kabındaydı zaten, çalkaladım anladım… Ama yanılmışım, kalbi 2 defa durdu meğer kilosuna göre bir damlası bile çok zehirliymiş
– 2 defa kusunca ilacı çıkardı sandım, aksine kusunca 2 defa yakmış boğazını, öksürünce de akciğerine kaçırmış şimdi solunum makinesine bağlı
– Siğil ilacının fırçasını buldum ağzında önemsemedim, yemek borusu yırtıldı
– Yutmamıştı, hatta tek tek saydım eksik hap yoktu , sadece ağzında çiğnemiş ama meğer kalp krizi riski varmış
– Bir hap attı ağzına, hemen soktum parmağımı, ağzında olup olmadığına bakmadan, parmağımı sokunca hapı nefes borusuna iyice itmişim bilmeden, solunumu durdu.
– Masanın üzerindeki ilaçları içmiş, sonrada tekrar kabına koymuş, farkında bile değilim, yatağında mosmor yatıyordu. Keşke ulaşamayacağı bir yere koysaydım
– Önemsemedik önce, yoğurt yedirdik-ayran içirdik… Hatta babası parmak attı-tuzlu su içirip kusturdu, yanımızda uyuttuk ama gece .. anne yüreği işte uyaandım, onuda uyandırmaya çalıştım.. Uyanmadı…Uyanmadı… Bizde hemen acile getirdik meğer çok geç kalmışız…
– Telaştan ilacın kutusunu almadım meğer panzehiri varmış ama doktorlar ne içtiğini ne kadar içtiğini bilmedikleri için veremediler, eve geri dönene kadar 1 saat geçti, ne rengini hatırlayabildim ne ismini, telaştan beynim durmuş… Doktorlar elinden geleni yaptı, allah var haklarını yiyemem…Ooğlum şimdi cennette meleklerle uyuyor…

“Sandım, zannettim, öyle biliyordum, bana öyle geldi…”
Bunlar YASAK ve ÇOCUĞA zarar verecek kelimeler

Son pişmanlık fayda etmez, bu iş şakaya gelmez.

PEKİ BAŞIMIZA BÖYLE BİRŞEY GELİNCE NE YAPMALI – NE YAPMAMALI?

* Hemen en yakın acil servise gelin.

* Acile gelirken;
– İlacın kutusunu,
– İlaçın paketini
– Yere düşen tüm ilaç parçalarını
– İlacın şişesini
– İçmiş olabileceği diğer tüm ilaçları
– İlaca ait reçeteyi
Kısacası : İlaca ait herşeyi
MUTLAKA GETİRİN!

İLACA AİT, BULABİLDİĞİNİZ HERŞEYİ GETİRİN
… Kağıdın üzerine isim yazıp getirmeyin
… Adı okunmuyor diye düşünüp getirmemezlik etmeyin

KISACASI DELİL TOPLAYAN BİR POLİS GİBİ TÜM DELİLLERİ toplayıp hastaneye GETİRİN…

ÇOK ÖNEMLİ NOKTA ; Bunları yapmak vakit alacaksa siz çocuğu getirin başka birisi yukarıda bahsettiklerimi getirsin.

* Kendiniz bir müdahalede bulunmaya çalışıp küçüğe vakit kaybettirmeyin

– Kusturmaya çalışmayın
– Ağız içinde görmediğiniz hapları körlemesine çıkartmaya çalışmayın.
– Panzehiri olsun diye yoğurt vb yedirmekle vakit kaybetmeyin

* Eğer hiç bir şekilde yukarıda sizlerle paylaştığım durumları yerine getiremiyorsanız “114 ZEHİR DANIŞMA HATTI” nı arayınız.

***

DİKKAT ÖNEMLİDİR !!!

– ÇOCUKLARIN ÖNÜNDE İLAÇ İÇMEYİN
– ÜZERİNDE ŞİRİN CİZGİFİLM KARAKTERLERİNİN OLDUĞU İLAÇLARI TERCİH ETMEYİN
– ÇOCUĞA İLACIN “İLAÇ” OLDUĞUNU ANLATIN
– İLACI İÇSİN DİYE İLACI “CİCİ” BİRŞEY GİBİ GÖSTERMEYİN

KISACASI = NE İLAÇTAN NEFRET ETTİRİN, NE ÖZENDİRİN

(ilaçların bazılarının tadı özellikle kötü üretilir ki çocuk bilmeden içtiğinde tiksinip elinden atsın)

acil servise başvurmalısınız!

Geçen Çarşamba koridorum bu haldeydi.

Kırık. Keskin. Tehlikeli.

İşte koridorumun hali.

Bunu yapan benim oğlumdu.

Bazen, aslında sıklıkla, bir şeyler kırılır. Hem de tamir edilmez şekilde. Ve nefesiniz kesilir… anında.

Oğlum banyoya doğru hüsranla, öfkeyle, sadece kendisine ait sebeplerden dolayı fırtına gibi estiğinde nefesim kesildi. Ve banyo kapısını çarparak kapatmaya karar verdiğinde, kapının üzerine monte edilmiş ağır aynanın kayıp yerde parçalanmasına sebep olduğunda milyonlarca kırık parça öğle ışığını yansıtıyordu.

Sakindim. Hiçbir yerime zarar gelmemişti. Derin bir nefes aldım önce. Köpeği dışarı çıkardım ki ayağını kesmesin.

Arka bahçeye yürüdüm ve sıcak gözyaşlarımın yanaklarımdan süzüldüğünü hissettim. Ne kadar korktuğumu ve hayal kırıklığına uğradığımı hissettim. Az önce gerçekten böyle bir şey mi olmuştu? Evet. Bu gerçekti.

Öylece durdum, bunun gelişmekte olan karakterinin bir göstergesi olup olmadığını düşündüm. Sonra banyonun içinden gelen hıçkırıklarının sesini duydum.

Çok üzülmüştü. O da bunu beklemiyordu. Merhaba öfke, seni evime davet ettiğimi hatırlamıyorum.

Korkmuş.

Dehşete düşmüş.

Utanmış.

Kaygılanmış.

Derin nefesler al “Savaşçı Anne” derin nefesler. Bu küçük kırılgan ruhun sana ihtiyacı var şu anda. Elinden gelenin en iyisine ihtiyacı var. En büyük şefkatine ihtiyacı var. En yumuşak ve sağlam anne sevgine ve güvenine ihtiyacı var. Biraz daha derin nefesler al. Hadi Anne.

Hadi, hadi git şimdi. Git ve kapıyı aç, kırık camların arasından parmak uçlarına basarak geç, senin geldiğini duymasını dinle, banyo kapısının aralandığını gör, dünyada en çok sevdiğin yüzün endişeden kıpkırmızı olduğunu ve yaşlarla ıslandığını gör, sesinin nasıl birdenbire ne kadar kısık çıktığını duy: “Anne, bunu bir daha asla yapmayacağım, çok üzgünüm.” Biraz daha gözyaşı. Biraz daha ağlama. Tatlı yüzündeki tereddüt.

Hadi Anne. Git sarıl ona. Git hadi. Onu kucağına oturt. Evet, sen de ağlıyorsun. Ah, ne büyük bir şey oldu. Ona sıkıca sarıl. Kollarında nasıl da hızlıca küçücük kaldığını, dertop olduğunu gör. Senin sevgine ne kadar can attığını gör. Güvende olduğunu ona hissetirmene ne çok ihtiyaç duyduğunu. Hala ne kadar küçük olduğunu gör. Ruhunun ne kadar kırılgan olduğunu.

Seni seviyorum.

Güvendesin.

Buradayım.

Geçti, merak etme.

Ben buradayım.

Seni seviyorum.

Hadi Anne. Ona öfkeden bahset. Anlat ona. Öfkenin ne kadar güçlü bir duygu olduğunu. Öfkeli olma hakkının olduğunu. Öfkenin insanın kasıp kavurabileceğini. Bazen arındırabileceğini. Bazen de zarar verebileceğini. Kafasını sallıyor. O da bunu hissediyor. Artık öfkeyle tanıştı.

Büyük duygularını göstermenin daha iyi yolları var.

Beraber bunun üzerinde çalışabiliriz. Yarın.

Sana yardım etmek için buradayım.

Güvendesin.

Öfkenin içinde asla yalnız değilsin.

Korkularının içinde asla yalnız değilsin.

Buradayım. Beraberiz.

Şimdi birlikte temizleyeceğiz her şeyi.

Ve kırık camları temizledik. Süpürdük ve sildik. Sessizce çalıştık. Dikkatlice çalıştık. Anlamlı bir çalışma yaptık.

Bazen bir şeyler kırılır. Bazen onları biz kırarız. Önemli olan kırmak değildir, nedeni ya da nasılı da önemli değildir. Önemli olan kırılmaya nasıl bir tepki vereceğimizi seçmemizdir. Bizi öldürüyor mu? Bizi suçlama ve ceza verme girdabının içine mi çekiyor?

Yoksa…

Bize en derinden sevmenin nasıl bir şey olduğunu mu hatırlatıyor? Bizi şefkate mi itiyor? “Doğruluk” ve “yanlışlık” engelini aşıp sevgiye mi ulaştırıyor?

Hadi Anne. Hadi. Çocuğunu al ve bunu ona öğret. Bunu ona göster. Bunu yaşa ve yaşat. Buna sevgi denir. Hadi. Şimdi.

eğitimpedia com

Doğar doğmaz beynimiz bir yandan kendini yapılandırırken, bir yandan da etrafını algılamaya çalışır. Beynimizin potansiyelinin çok azını kullanabildiğimizi hepimiz biliyoruz. Normal şartlarda her doğan beyin dâhi olma potansiyeline sahiptir. Hepimiz müzik aleti çalmak, birden fazla yabancı dil öğrenmek, dans etmek, resim çizmek potansiyeliyle ve çok güçlü bir öğrenme isteğiyle doğarız.

Okullarda rekabet ve sınav stresi, öğrenme içgüdüsünü de zayıflatıyor. Küçükken çevrelerine merakla bakıp, “Bu ne?” diye soran çocuklar, ergenlik dönemine gelince sadece “Bu soru sınavda çıkar mı?” diye sormaya başlıyorlar. Konsantrasyon bozuklukları, depresyon, hafıza zayıflığı, sindirim ve uyku bozuklukları, öfke/ağlama krizleri, genç yaşlarda stresin artmasıyla çoğalıyor.

Gençler ebeveynleriyle, öğretmenleriyle, arkadaşlarıyla iletişim problemleri ve gerginlikler yaşamaya başlıyorlar. Sınav kaygıları, başarma hırsı, rekabet, onların masum bedenlerinde ve zihinlerinde olumsuzluklar meydana getiriyor. Özellikle de bu sebeplerle, yoga ve meditasyon erken yaşlarda başlanması gereken pratikler.

-Çocuk yogasının yararları:

Yoga iç salgı bezlerini uyarır, hormon bezlerini dengeli çalıştırır. Yoga çocuklarımızda stresle ilgili birçok rahatsızlığı tedavi ederken aynı zamanda astım, uykusuzluk, sindirim problemleri, hiperaktivite, öğrenim güçlükleri gibi sorunları da engeller.

Yoga ve meditasyonun önemini bebekler doğmadan önce bile hissederler. Hamileyken yapılan yoga ve meditasyon çocuk ile anne arasında sevgi bağının güçlenmesine katkı sağlar. Çocuklar daha sonra yaşına uygun yoga ve meditasyon yapması için cesaretlendirilebilir ama asla zorlanmamalıdır. İşini severek yapan, çocuk yogası eğitimi almış yoga eğitmenleri keyifli oyunlarla çocuklara yogayı sevdirebilirler.

Erken yaşta başlanan meditasyon çalışmaları, çocukların öğrenme becerilerini, algılama güçlerini arttırır, yaratıcılıklarını ve konsantrasyonunu geliştirir. Zihinlerini daha etkin kullanabilirler. Okullarda meditasyon uygulaması İngiltere’den Bolivya’ya, Peru’dan Hollanda’ya otuzdan fazla ülkede yayılmaya başladı.

Amerika Iowa’daki Fairfield köyündeki Maharişi Aydınlanma Çağı Okulu öğrencilerinin basketboldan, fen bilgisine, şiirden matematiğe kadar geniş bir alanda eyaletler arası birçok ödülü var. Ülke çapında yapılan sınavlarda en başarılı yüzde birlik dilimin içindeler ve yüzde doksan dokuzu üniversiteye girmeye hak kazanmış. Uluslararası yaratıcı problem çözme yarışmasında da dört dünya birincilikleri var.

Bu okula çocuklar bir sınava tabi tutularak seçilmiyor; hiçbir gün ev ödevi de yapmamışlar. Başarılarının sırrını okul müdürü kuantum fizikçi Ashley Deans sabah ve akşam olmak üzere günde onar dakika yapılan meditasyonlara (Transandantal Meditasyon) bağlı olduğunu söylüyor.

Bizim eğitim sistemimiz, beyni bölüm bölüm çalıştırdığı için, öğrenciler yorgun, stresli ve artık merak etmeyen bireyler haline geliyorlar. Doğumdan itibaren beş duyu ile öğrendiğimiz halde, okulda beş duyuyu kullanmayı geliştiren bir eğitim almıyoruz. Sentezleme ve analiz yeteneğinin nasıl geliştirebileceği de yeterince öğretilmiyor. Bunlar geliştiği takdirde her çocuğun hem matematikte, hem edebiyatta, hem de sporda başarılı olma potansiyeli artacaktır. Bu da zihni dinginleştirmeyi öğrenmekle başlayacaktır.

Hiç meditasyon yapmayanlarla beş yıl meditasyon yapmışların beyin dalgaları karşılaştırıldığında, hiç meditasyon yapmayanların beyin dalgaları uyumsuz hareketlenmeler gösterirken, meditasyon yapanların beyin dalgaları aynı yükseklikte kalmış. Meditasyon yaparak beynimizin bütününü uyum içinde çalıştırabiliriz. Bu da başta okullar olmak üzere daha birçok alanda başarı getirir.

-Çocuklara meditasyon yaptırmak:

Küçük çocuklara üç aşamalı meditasyon yaptırılabilir;
İlk aşamada beş dakika Gibberish meditasyonu ile başlanır (Gibberish sözcüğü Cabbar adında bir Sufi mistikten geliyor. Cabbar asla bir dil konuşmamış, sadece anlamsız sözler sarf etmiş). Bu aşamada çocuklar gözlerini kapayarak akıllarına gelen anlamsız kelimeleri rastgele bağırarak söylerler. Mantığı, sağduyuyu, sözcüklerin anlamlarını önemsemeden zihinlerini özgürce boşaltırlar.

İkinci beş dakikalık sürede çocukların özgürce kahkaha atmalarına izin verilir. Zihinlerinin saf kalması böylece sağlanır. Üçüncü beş dakikalık aşamada ise çocuklar hareketsizce uzanırlar, sadece nefeslerini dinlerler. Öğrenme güçlüğü çeken çocuklar okula gitmeden önce bu çalışmayı düzenli yaptıklarında başarılarının arttığı gözlemlenmiştir.

Daha büyük yaştaki çocuklar sınav stresini azaltmak ve konsantrasyonu arttırmak için beşer dakikalık çeşitli meditasyon tekniklerini kendileri de uygulayabilirler.

Örneğin; bir dosya kâğıdına ceviz büyüklüğünde içi boyalı bir daire çizilir ve göz hizasında iki metre uzağa asılır. Meditasyon, gözler kırpılmadan, nefese odaklanarak beş dakika bu kâğıda bakmaktan ibarettir.

Bir başka çalışma örneğinde; dik olarak oturulduktan sonra masanın üzerindeki herhangi bir objeye (yanan mum da olabilir) gözü mümkün olduğu kadar kırpmamaya dikkat ederek beş dakika odaklanarak bakılır. Bu çalışmaların nefes egzersizlerinden sonra, sabah ve akşam beşer dakika düzenli yapılması gerekir. Yoğun, yorucu ve karmaşık düşüncelerden arındırılmış bir zihin yaratıcı potansiyeline tekrar kavuşur.

Meditasyon çalışmalarını danışanlarıma yaptırırken fark ettim ki genelde yaşları ne kadar küçükse, görülen imgelerin renkliliği ve çeşitliliği o kadar artıyor. Bir imgeleme çalışmasını aynı ailede babayla on altı ve sekiz yaşındaki oğullarına ayrı ayrı yaptırdım. Kırk beş yaşındaki baba çalışmanın başında zorlanırken, bitirdikten sonra çok şaşırdı. Oğulları ise çok daha rahat imgeleme yapabildiler. Özellikle sekiz yaşındaki çocuk çok hızlı frekansa girip çalışma bittikten sonra da rahatlayıp keyifle gördüklerini resmetmek istedi. Küçük yaşlarda sorgulamamız daha az olduğu için, meditasyon frekansına girmemiz daha kolay oluyor.

Çocuklarımızın meditasyon ve yogayla erken yaşlarda tanışmasını sağlamamız onların hem okulda, hem de yaşamda başarılı, doyumlu, huzurlu ve mutlu olmalarını sağlayacaktır. Her gün çocuklarımızı en azından beş dakika nefes çalışmalarıyla birlikte zihinlerini boşaltmaları için cesaretlendirmeliyiz. Böylece zihinlerini dengeleyerek streslerini azaltabilir sınav, okul ve yaşam başarılarını artırabilirler.

Banu Uzkut Onuk

Kitaplardan edinilen bilgiler, anne, kayınvalide, arkadaşlar ve kız kardeşlerden alınan tavsiyeler, bebek bakımıyla ilgili sorularda yetersiz kalabilir.

Acıbadem Bakırköy Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Uzmanı Dr. İbrahim Çelik, annelerin bebek bakımında artık halk efsanesine dönüşmüş bilgilerin doğrularını anlatarak, annelere bir mini rehber oluşturdu, bilgileri bebek büyüten annelerle paylaştı.

1- Emziren Annenin Karnı Ağırıyorsa...

Anne üşütürse en fazla kendi karnı ağırır, zira soğukta bağırsak kasılma ve hareketleri hızlanır, bu da karın ağrısı olarak hissedilir. Ancak bu fiziksel durumun süt yoluyla bebeğe geçmesi söz konusu değildir.

2- Anne Gazlı İçecek Tüketirse Bebekte Gaz Olmaz

Gazlı içecekler, sıkıştırılmış karbondioksit içeren sıvılardır. Bunlar içildiğinde açığa çıkan serbest karbondioksit midede gaz baloncukları şeklinde şişkinliğe yol açar. Ancak bu gaz baloncuklarının süt yoluyla bebeğe geçmesi fiziksel olarak imkansızdır.

Benzer şekilde gaz yapan yiyecekler yendiğinde annenin bağırsaklarında bulunan bakteriler, bu yiyecekleri (yoğun probiyotik ve prebiyotik içeren gıdalar) fermente ettiğinde açığa çıkan gazlar annede gaz olarak hissedilebilir. Ancak bu gaz baloncuklarının da süt yoluyla fiziksel olarak bebeğe geçmesi söz konusu değildir. Annenin yediği yiyeceklerin içinde bulunan bazı alerjik protein ve kimyasalların süt yoluyla bebeğe geçip, bebekte alerjik reaksiyon ve karın ağrısı oluşturma potansiyeli vardır. Ama bu sadece duyarlı bebeklerde ve nadiren oluşur.

3- Bebek Yeşil Kaka Yapıyorsa Araştırmak Gerekir

Bebeğin kakasının yeşil olmasına neden olan çok sayıda sebep vardır. En temel neden bağırsak pasajının hızlanmasıdır. Bağırsak hareketini artıran her türlü fiziksel ve kimyasal etken bebeğin kakasının yeşil olmasına neden olur. Bu, çoğunlukla da belirgin bir sebep olmadan olur.

4- Anne Strese Girince Sütü De Etkilenir

Geleneksel olarak süt salgısını artırdığı düşünülen sayısız gıda, içecek ve bitki çayları tanımlanmıştır. Ancak bilimsel olarak kanıtlanmış ve her annede aynı derecede etki gösteren özel bir gıda ya da içecek ne yazık ki bulunmamaktadır.

Anne sütü üzerine etkili olan temel faktörler şunlardır: Annenin yapısal ve genetik özellikleri, emzirmeye moral motivasyon, arzu ve inancı, normal doğum yapıp en kısa sürede bebeğin anne memesiyle buluşması, annenin ağrı, sancı, yorgunluk ve stresinin olmaması, doğru teknikle ve sık aralıklarla bebeğini emzirmesi, bol sıvı alması ve dengeli beslenmesi.

5- Tırnaklarını Kesmek İçin Kırkının Çıkmasını Beklemeyin

Bebeğin tırnakları, tırnak yatağını ne zaman geçerse o zaman kesilir, bunun için kırkını beklemeye gerek yoktur. Bazen bebek doğduğunda bile kesilebilecek kadar uzun olabilir.

6-Hava Sıkışınca Hıçkırık Olur

Bebeğin hıçkırması temel nedeni midede sıkışıp kalan bir hava cebininin mideden dışarı diyafram kasına doğru bir baloncuk oluşturup bu kası uyarmasıdır. Sıkışan bu hava kitlesi geğirilip çıkıncaya kadar hıçkırık devam eder.

7- Göz Yaşarması, Göz Zarının Tahriş Olması Demektir

Bebeğin göz yaşarması çoğunlukla mikrobik, alerjik ya da fiziksel bir etkenin göz zarını tahriş etmesine tepkisel olarak ortaya çıkar. Bazen de gözyaşı kanallarının doğuştan tıkalı olması nedeniyle gözyaşının buruna drenajındaki zorluk nedeniyle olur.

8- Ağlayan Bebeği Sık Sık Kucaklayın

Yenidoğan bebeğin, dünyada yapayalnız, savunmasız ve çaresiz olarak, kendini güvende ve huzurlu hissedeceği tek ortam olan anne kucağından şımaracağı gerekçesi ile mahrum kalması ne acı! Bebeklerinizi her ağladıklarında kucaklayın.

9- Yer Yemez Kaka Yapmasından Korkmayın

Tüm canlılarda var olan bir refleksin yenidoğandaki görünümü gastrokolik refleks, mideye bir gıda maddesi girdiğinde, eş zamanlı olarak kalın bağırsaklar da harekete geçerek bağırsak içinde bulunan dışkının dışarı atılması hadisesidir. Son derece sağlıklı ve fonksiyonel bir süreçtir; kesinlikle sindirim ya da emilim bozukluğunun işareti değildir.

10 - Şekerli Suya Alışınca Memeyi Reddeder

Yenidoğan sarılığında bebeğin beslenmesinin çok büyük bir rolü olduğu kesin. Anne sütü yetersiz olan bebeklerde sarılık daha erken ve daha uzun sürmektedir. Formula mama çağından önceki yıllardan kalma bir alışkanlık olarak, aç kalan bebeğin en azından şekerli suyla beslenmesi kulağa mantıklı gelebilir; ancak günümüzde anne sütüne yakın formül mamalar varken şekerli suyla bebeğin beslenmesi gereksiz hatta zararlı bir davranış olabilir. Zira şekerli suyun tadına alışan bebek anne memesini reddedebilir.

11- İlk 3 Ay Bebeğe Yalancı Meme Vermeyin

Anne-babaların en büyük isteği bebeklerinin bir an önce yalancı emziğe alıştırıp bebeğin ağlama krizlerinden kurtulmaktır. Gerçekten de bebeğin yalancı emzikle avutulması kısa süre de olsa aileye nefes alma fırsatı verir. Ancak bebeğin yalancı emziği tutmak için yaptığı dil damak dudak hareketleri anne memesini emerken yaptığından çok farklıdır.

Bu nedenle ilk günlerde bebekler yalancı emziği tutmakta çok başarılı görünmezler. Ancak bir kere bu işi başardıklarında bu sefer de anne memesini kavramakta zorluk çekerler. Bu da memenin bırakılması, formül ve biberon beslenmeye geçiş anlamına gelir. Bu nedenle mümkünse ilk 3 ay bebeklere yalancı meme verilmemelidir.

12- Bebek Annesinin Memesini Bulunca Rahatlar

Bebekleri hayata bağlayan, güçlü arama refleksleridir. Bu refleks sayesinde bebek, anne memesini arar, bulunca da emer. Böylece hem karnı doyar, hem de kendini güvende hisseder. Çünkü henüz görme yeteneği tam gelişmemiş bebeğin çevresinde olan biteni anlama algılama kapasitesi sınırlıdır.

Tek bildiği sıcak anne kucağı ve anne memesidir. Ona kavuşunca doğru yerde olduğunu hisseder, rahatlar. Dolayısıyla karnı tok bile olsa yenidoğan bebek, sürekli doğru yeri bulana kadar aranmak durumundadır.

13- Bebeğin Sık Hapşırması Reflekstir

Yenidoğan bebekler genellikle doğum sırasında burunlarında bulunan salgı ve mukusu atmak için sık sık hapşırırlar. Bu tamamen refleks bir olay olup üşütme ile ilgili değildir.

14- Bebeğin Memesinde Süt Toplanırsa Geçmesini Bekleyin

Anneden gecen hormonların etkisiyle yenidoğan bebeğin memelerinde bazen süt toplanabilir, buna hiç el sürmemek en iyisidir. Bu, bir kaç hafta içinde zaten kendiliğinden geçecektir. Masaj, memede enfeksiyon ve apseyle sonuçlanabildiğinden önerilmemektedir.

15-Göbeğinde Fıtık Varsa Kendiliğinden Geçer

Göbek fıtıkları, değil ceviz portakal büyüklüğünde bile olsa genellikle kendiliğinden geçen oluşumlardır. Üzerine bağlanacak cisimlerin bu sürece olumlu ya da olumsuz etkisi olmaz.

16- Göbeği Düşsün Diye Toz Kullanmayın

Göbek tozu çok eski yıllarda kullanılan bir çeşit antibiyotik olup günümüzde kesinlikle kullanılmamaktadır. Göbeğe kullanılacak en iyi madde %70’lik alkol solüsyonlarıdır.

17-Gözündeki Çapağa Anne Sütü Damlatmayın

Evet anne sütü içindeki antimikrobial maddeler yüzeysel göz enfeksiyonlarında işe yarayabilir. Ancak en doğrusu hekimin görüp karar vermesidir.

18- Bitki Çayları Gazı Gidermiyor

Bu tarz bitki çaylarının ya da geleneksel gaz gidericilerin bilimsel olarak bir faydası olduğu gösterilememiştir. Bu içeceklerin temelde zararı içlerinde bulunan şeker nedeniyle bebeğin anne sütünden soğuması ve biberona alışmasıdır. Ayrıca bitkisel kökenli olsalar da hangi bebekte ne tür yan etkiler yapacağının önceden kestirilmesi de güçtür.

19- Her Gün Yıkamak Büyümesini Kolaylaştırır

Bazı bebekler banyodan sonra çok rahatlar ve güzel uyur. Büyüme hormonu uykuda salgılandığından indirekt yolla banyo, bebeğin büyümesine katkı sağlayabilir.

20- Bebeği Tuzlamanın Ölümcül Sonuçları Olabilir

Anadolu'da halen yaygın olarak kullanılan yenidoğan bebeğin tuzlanması adeti, son derece tehlikeli ve ölümcül sonuçları olabilecek çağdışı bir uygulamadır ve asla yapılmamalıdır.

Alıntı

Oglus neredeyse dort yasinda olacak, ve biraz rahatina duskun. Basina gelen varsa, ne gibi yontemlerle bunu cekici hale getirdiniz?

20 Şubat, 2012 - 10:57

'Annelik halleri' insanlık tarihi boyunca şekilden şekle girdi. 'Fazla' çocuğun terk edildiği antik çağlardan, gaz çıkarma becerisinin ve emzirmenin sanat olarak görüldüğü vakitlere, değişen annelik mitleri... Alternatif Anne dergisinin yayın yönetmeni Gülüş Türkmen yazısında, Shari Thurer'ın Annelik Mitleri kitabını anlattı.

İçinde yaşadığımız şu dönem, anneler için ne kadar zor! Bir tarafta annenin para kazanma ihtiyacı diğer tarafta annesine tam zamanlı ihtiyaç duyduğu söylenen çocuk. Bir tarafta altı ay emzirmeyi alkışlayanlar, diğer tarafta bir yaşında memeden kestiği için anneyi kınayanlar. Çocuğun kreş hayatıyla tanışması gerektiğini savunanlar ve kreşe göndermenin ‘çocuğu başından savmak’ olduğunu söyleyenler. Çocuğunu ekolojik besleyip, ekolojik beslemeyenlere acıyanlar... Anne olmak yetmiyor, ‘iyi anne’ olmak gerekiyor. Sorun şu ki, iyi annelik üzerindeki fikir farklılıkları şaşırtıyor, endişelendiriyor ve isyan ettiriyor.

Boston Üniversitesi profesörü, psikolog Shari Thurer, ‘Annelik Mitleri’ (Myths of Motherhood: How Culture Reinvents the Good Mother) adlı kitabında Batı toplumunun tarih içinde iyi annenin tanımını nasıl dönüştürdüğünü anlatıyor. Taş devrinden günümüze toplumun anneyi ve çocuğunu konumlandırmasını irdeleyen Thurer, ideolojilerin nasıl bir uçtan diğerine savrulduğunu gözler önüne sermiş. Gelin, zaman içinde bir yolculuğa çıkalım...

TAŞ DEVRİ ANNESİ: EN DOĞAL ANNE

Dürtüleriyle hareket etmenin, benmerkezci yaşamanın sorun olmadığı tek çağ, Taş Devri. Bu dönemde insanoğlu, hiçbir psikolojik çatışmayla karşı karşıya değil. Yemekse yemek, sevişmekse sevişmek, ensestse ensest, öldürmekse öldürmek! Vicdan sızlatması beklenen hiçbir yasa, etik değer yok.

NEOLİTİK ANNE: EN ŞANSLI ANNE?

Neolitik dönemle hayatımıza ‘edep’ kavramı girmeye başlıyor. Bir inanışa göre bu dönemde anaerkil toplumların aileleri, sonraki dönemlere kıyasla epey farklı sosyal dinamikler içinde yaşıyor. Çoğu bilim insanı, en eşitçi çağın neolitik çağ olduğu düşüncesinde. Ne yazık ki M.Ö. birinci yüzyıldan itibaren, hâlâ geçerli olan kadın düşmanlığı ortaya çıkıyor ve işler değişiyor...

KLASİK DÖNEM ANNESİ: NARSİST ANNE

Kız-erkek, sağlam-sakat fark gözetmeden tüm çocuklarımızı bağrımıza basarız. Ama klasik dönemin annesi, sadece seçilmiş çocuklara bakmakla yükümlü. Kız çocuklar değerli değil, birden fazla kız çocuk doğarsa ‘fazla’ çocuk terk ediliyor! Antik Yunan ve Roma kültürlerinde kadınlar üçüncü sınıf vatandaş muamelesinden dolayı kötü bir ruh halinde, hüsranlarını ister istemez de çocuklarına yansıtıyorlar. Bu narsist kişilik bozukluğundan babalar da nasipleniyor.

ORTAÇAĞ ANNESİ: KUTSAL ÇOCUĞUN DOĞUŞU

Hazreti İsa’nın ortaya çıkışıylaçocuklara özel bir ilgi oluşmaya başlıyor. Ne de olsa İsa, dünyaya çocuk olarak geliyor... 1000’li yıllarda çocuklar için artık oyuncaklar satılıyor; Noel ve başka dini günler özellikle çocuklara bayram olması amacıyla kutlanıyor.

MODERN ANNE: ŞU ANNELİK İÇGÜDÜSÜ DEDİKLERİ

19’uncu yüzyılda Darwin, kadınların biyolojik açıdan daha zayıf olduğu tezini ortaya koyuyor. Toplum bu bilgiden kendine göre çıkarımlar yapıyor: Kadınların erkeklere göre üstünlük sağladıkları yegâne alanın, çocuk doğurma özellikleri olduğu düşünülüyor örneğin. ‘Annelik içgüdüsü’ politik bir söylem olarak ortaya atılıyor. “Kadınlar bebek, erkekler orgazm ister!” söylemi, eşlerini evlerine bağlamak ve aldatılmanın önüne geçmek isteyen erkekler tarafından benimseniyor. Kadın ve cinsellik yan yana getirilemeyen iki unsur haline geliyor. Bir kadının seks istemesi mi? Ne şuursuzca! Annelik içgüdüsüne dair bilimsel bir, iki veri de paylaşalım: ‘İçgüdü’nün hayvanlar üzerinde bile henüz kanıtlanmışlığı yok: Marmoset maymunlarının dişileri çocuklarına bakmıyor, bu görevi daima cinsin erkekleri üstleniyor. Uzmanlar günümüzde anneliğin bir ‘içgüdü’ değil, hamilelik ve doğumla birlikte öğrenilen bir ‘güdü’ olduğu fikrine daha yatkınlar.

20. YÜZYIL ANNESİ: BİLİMSEL ANNE

İçine doğmuş olduğumuz yüzyılda bilimin hızla gelişmesiyle dikkatler uzmanlara yöneldi. Uzmanlar çocuğa zarar vermeden onunla iletişim kurmayı, doğru emzirmeyi, doğru gaz çıkarmayı irdeledi. Ancak bu girişimler kimi anneler tarafından fazla ‘motamot’ okundu: Sağduyularını arka plana iterek ‘kitap anneliği’ yapmayı yeğleyen bu anneler için aslında çok basit olan işlemler zorlaştı: Emzirmenin saatleri aksatılmamalıydı; gaz çıkarmak adeta sanattı… Çocuğun verdiği sinyalleri dinlemek, akla gelmez oldu. Bu ve başka gelişmelere isyan edenler feminist düşünceyi geliştirerek yüzyıla damgalarını vurdular.

GÜNÜMÜZ ANNESİ: EMPATİK ANNE

Ne var ki çocuğuna çok emek ve vakit harcaması gereken ‘iyi anne’ ile “Çocuk da yaparım kariyer de!” diyen anne aynı kişi olamıyordu. Uzmanların, çocuğun bedensel ve ruhsal sağlığından annenin sorumlu olduğunu keşfetmeleri, anneler için ‘endişe çağı’nın başlangıcı oldu. Artık çocuğun yaşadığı sorunlardan anne sorumlu tutuluyordu. Aslında bunun tek sorumlusu olacaksa, bu Dr. Spock olabilir…

Spock, başta bir kadının tüm mesaisini çocuğuna vermesi gerektiğini savunmuşsa da zaman içinde tam zamanlı anneliğin kadının ruh sağlığını bozduğunun farkına varmıştır. Spock, çocuğa anlayış gösterme sanatının da mimarıdır. Her yaklaşımda aşırıya kaçıldığı gibi Dr. Spock’un bu yaklaşımı da ‘kral çocuk’ların türemesine yol açar.

Anlıyoruz ki ‘iyi anne’nin tanımı zaman içinde değişkenlik göstermiştir. Thurer, çocuk yetiştirme konusunda uç örneklerin bilimselden ziyade toplumsal baskılar sonucu yapıldığını kanıtlıyor. Ancak iki önemli veri hiç değişmemiş ve bilimsel olarak da kanıtlanmış:

Annenin, çocuğun hayatının ilk dönemlerinde ruh ve beden sağlığında çok önemli rol oynadığı,

Annenin, bebeğin doğumundan itibaren onunla bağını zaman içinde zarif ve yumuşak bir şekilde çözmesi gerektiği.

Bu iki unsur dikkate alınmalı ve ‘bağ gevşetme’ zaman içine doğru biçimde yayılarak uygulanmalıdır. ‘İyi’ anneliğin tek gerçek kıstası budur, gerisi teferruattır!

Günümüzde anne babalık ne zor zanaat!

Sırtınızı yaslayıp içinizi az çok rahat tutacağınız geleneklerin yerinde yeller esiyor.O rahatlığın yerini sürekli huzursuzluk aldı.

Hatta çevremdeki genç annelerde akut bir panik havası seziyorum.

Acımasız bir dünya çünkü!

Anne babalığı bile bir yarış kulvarı haline getiren, birbirleriyle çocukları üzerinden yarışıp durdukları bir dünya!

Bakıyorum, hepsi gizliden gizliye sorguluyor kendini: Acaba iyi bir anne miyim? Acaba babalık açısından üzerime düşen görevleri yerine getirmekte iyi miyim? Popüler kültüre, televizyonlara, profesyonel akıl hocalarına, hatta eşe dosta kulak verdiklerinde, moralleri iyice bozuluyor. Çünkü onlara göre hep bir "yanlışlık" ve "başarısızlık" söz konusu!

*

Geçen gün oğlu ergenlik çağına gelen bir arkadaşımla laflıyoruz.

Başladı oğluna karşı görevlerini anlatmaya ve projelerini sıralamaya.

Sanki sarp, engebeli, tehlikelerle dolu bir yolda sürecek uzun bir yolculuğa çıkmış gibi...

Bu arada karısından söz edişi de ilginçti. Bir anneden çok bir pedagoji uzmanından bahsediyor gibiydi. Oysa düşünün, bir pedagogla bir anne aynı şey midir? Annelik "çocuk terbiyesi"nden ibaret midir?

Popüler klişeler de bir işe yaramıyor, hani "biz çocuğumuzla arkadaş gibiyiz" inancı falan...

Çocukların dolu arkadaşı var. Asıl ihtiyaçları müşfik bir otoriteye sahip anne baba! Ama gelin de bunu modern ebeveyn olmaya çalışan arkadaşlarıma anlatın, bakalım!

Dahası...

"Çocuğum iyi bir insan olsun!" çabası ve dileğinin de rafa kaldırıldığını gözlemliyorum. Her şeyi rekabet malzemesi yapan modern hayat "iyi insan" ve "erdemli insan" arayışını rafa kaldırıyor.

"Çocuğum başarılı olsun!" diye çırpınılıyor, göz başka bir şey görmüyor!

Anne babalar, dedim ya, bu yüzden hep huzursuzlar. Çocukların ise daha yeni yetmelik çağında ruhları yorgun düşüyor!

Hal böyleyken...

Söyleyin, sizce nasıl bir gelecek bekliyor bizi?

H. Babaoğlu

Anne yaşayarak yaşatarak öğretmelidir

Çocuk beyni, ilk 2 yaşta saniyede 30.000 kayıt yapabilme yeteneğindedir. Yani bir kamera gibi yorum yapmadan çevresinde algıladığı her şeyi kaydeder. Bu dönemde çocuğun en yoğun iletişimde bulunduğu kişi annesidir. Doğal olarak en fazla annesinden öğrenir, annesinden etkilenir.

Bu dönemde çocuk, görüp yaşadıklarını yorum yapmadan kaydeder. Bu nedenle açıklamaların, öğüt vermelerin, özellikle somut anlatım yerine soyut anlatımların çocuğu ikna etme açısından hiç bir değeri yoktur. Çocuğun öğrenmesine neden olan gördüğü davranışlar, olaylar ve bizzat yaşadıklarıdır.

Örneğin; çocuğunuz dondurma istedi ama hava soğuk.

Ona “Hava soğuk dondurma yiyemezsin, hasta olursun” demek yerine,

“Hım tabii yiyebilirsin ama bak ağacın yaprakları nasıl da kıpırdıyor, yapraklar kıpırdamadığında dondurma yiyelim olur mu?” demek çocuğa gördüğü bir şey üzerinden (somut) düşünme yetisi kazandırır.

Çocuklardaki kötü alışkanlıklar deyince çoğumuzun aklına tırnak yeme, tırnak kenarlarındaki etleri yeme, parmak emme, elbisesinin yakasını ya da kolunu dişleme gibi çocuğun sonradan kazandığı ve tekrar eden davranışlar gelir. Çoğu ebeveyn de bu tip alışkanlıkları çocuğunda gördüğünde çocuğumda acaba bir psikolojik problem var mı diye düşünmeye başlar. Fakat örnek olarak tırnak yemeyi alırsak bir alışkanlık icabı boş vakit doldurmak için yenen tırnak vardır bir de psikolojik bir geri çekilme, kaygı, depresyon gibi negatif duygulanımın dışa vurumu olarak yenen tırnak vardır. Birinci durum endişelenmeyi çok gerektirmeyen bir alışkanlık olabilecekken ikinci durum kesinlikle göz ardı edilemeyecek bir tepkidir. Peki bu ayrımı nasıl yapabiliriz? Bu konuda dikkat edilmesi gereken şeylerden biri bu alışkanlığın ne zaman başladığıdır. Babası askere gittikten sonra, depremden sonra, bir yakının ölümünden sonra, anne babanın boşanmasından sonra, ders başarısı düştükten sonra gibi belirgin hayat olaylarından sonra başlayan kötü alışkanlıklar çoğu zaman bir psikolojik dışa vurumdur. Fakat annesi de ya da abisi de tırnak yediği için çocuğun da ondan baka baka örnek alıp alışkanlık haline getirmiş olması veya televizyon karşısındayken, boş kaldığı zamanlarda, canı sıkıldığı zamanlarda çocuğun tırnak yemesi nadiren bir psikolojik durumun dışa vurumudur. Bu yüzden çocuğu her tırnak yiyen ebeveynin çocuğuna “kesin benim çocuğumun psikolojik bir sıkıntısı var” diye bakması yanlıştır. Çocuğun tırnak yemeye başlaması, bu alışkanlığı ne zamandır devam ettiriyor olduğu, ne sıklıkta ve ne yoğunlukta tırnak yediği önemli bilgilerdir. Bazı çocuklar parmakları kanayana dek tırnaklarını ya da tırnak kenarlarını yerken bazıları arada bir başparmağını kemirir. Arada bir baş parmağının tırnağını yiyen çocuğa psikolojik problemi var diye bakmak çoğu kez isabetsiz bir düşünce olacaktır. Öte yandan çocuklar yeni bir kötü davranış başlattıklarında ebeveynin nasıl davrandığı çoğu kez bu davranışın alışkanlık haline gelip gelmemesinde belirleyici olur. Çocuğunun ilk kez tırnağını yediğini parmağını ağzına soktuğunu, emdiğini vs gören bir ebeveynin bunu görmezden gelmesi önerilir. Yine aynı şekilde çok kötü bir kelimeyi sarf eden çocuğu da görmezden gelerek bu davranışın sönmesine yardımcı olmak mümkündür. Bu görmezden gelme süreci 2-3 haftaya kadar uzayabilir, sonrasında küçük uyarılar yapmak ve ceza yerine ödül teklif etmek daha yerinde olacaktır. Bazı ebeveynler herkesin içinde “çek elini ağzından” deyip çocuğu utandıracak şekilde azarlayıp sorunun iyice kalıcı hale gelmesine katkıda bulunmaktadırlar. Geçici bir kötü davranış olarak başlayan tırnak yeme davranışı çocuğun ebeveyni ile ilişkisinin bozulmasına sebep olduğu için kötü davranış basitliğinden çıkacak ve psikolojik bir tepki halini alabilecektir. Bu şekilde davranışın katılaşmasına katkıda bulunmadıkları halde ve ödüller de fayda vermediğinde davranış halen devam ediyorsa genelde ebeveynler mahrum bırakma aşamasına geçerler. Oysa negatif ısrar çoğu kez işe yaramaz, çocuğun tırnak yemesini ebeveyninden ilgi görmekle eşleştirmesi anlamına da gelebilir. Hafta sonu tırnakların kesebileceğim kadar uzamazsa sen gezmeye gelemeyeceksin gibi cümleler çocukların çoğunda işe yaramaz. Oysa bu aşamada 3. Bir kişinin devreye sokulması ve kontrolü başkasının yapması çocuğa daha iyi gelir. Varsa öğretmeni yoksa sevdiği bir başkasının bu konuda çocukla konuşup anlaşması ve kontrol edeceğini söylemesi çoğu kez daha fazla işe yarar. Çocukla anlaşma yapan kişinin çocuğa güvendiğini belli etmesi kesinlikle önerilir. 3. Kişilerin günlük bir tabloyu çocuğa ve annesine vererek belirli işaretlerle her günün durumunu işaretlemelerini istemesi işin sıkı tutulmasına ve kolay kontrol edilmesine yardımcı olur. Bu arada anne babanın evde çocuğa istenmeyen davranışı yapmadığında ödül veren olmaları önerilir. İstenmeyen davranış oluştuğunda görmezden gelip, istenmeyen davranış olmadığında “aferin bak yarım saattir elini hiç ağzına götürmedin, bunu başarabildiğini görmek çok güzel” diyebilir. Çocuğun kendine zarar verdiği, canını yakacak kadar ilerleyen tırnak yeme, parmak emme vs davranışlarında ise bir profesyonele baş vurulması mecburidir. Öte yandan kötü bir alışkanlığa eşlik eden başka davranış problemleri de varsa (çiş, kaka kaçırma, kabus vs) yine bir profesyonele baş vurmak yerinde olacaktır. 3 yıldır devam eden bir davranış sorunu ile uğraşmak 3 aydır devam eden bir davranış sorunu ile uğraşmaktan çoğu kez daha zordur. Bu yüzden alışkanlıklar kökleşmeden müdahalede bulunulması tercih ve tavsiye olunur. KİM PSİKOLOJİ

Psk. Enise Akgül

 

Sevgili komşum, bakkal amca, arkadaşlarım, ailem ve aklıma gelmeyen nice “şeker verenler”, size kısaca açıklamaya çalışacağım durumumu.

Genelde oğlumu gördüklerinde onu çok sevimli bulanların yaptığı şeyi size söylememe gerek var mı bilmiyorum çünkü ya bir ebeveyn olarak ya sık sık sizin de başınıza geliyordur veya gözlemliyorsunuzdur ve hatta, bu artık bir “gelenek” halini almıştır toplum içinde. Çocuklara şeker vermek… Tüylerim diken diken oluyor işte bunu yaptıklarında birileri... Neden şeker vermek? Elmanın suyu mu çıktı? O şeker nasıl yapılıyor gerçekten biliyor musunuz? Benim oğlum havuç verdiğinde de bayılarak yiyor, ona havuç da verebilirsiniz, neden katkı maddeleri, gıda boyaları, adını telaffzu edemediğim bir sürü maddeyle doldurmak istiyorsunuz çocuğumu?. Sesimi duyun lütfen, artık bebeklerde şeker hastalığı, obezite ve kanser görülürken bana dönüp de ne olur, “biz de böyle şekerlerle büyüdük, ne olacak ki canııım” demeyin, beni arıza anne kıvamına sokmayın. Ve hatta, gözümün önünde kendi çocuğunuza da o şekerlerden vermeyin. Ha bir de üstüne, “bak bizimki nasıl da yiyor” demeyin, önünüze istatistik döktürmeyin. Çocuğuma her uzatılan şekerin üzerine atlamaktan ve “hayır, çok teşekkürler ama biz şeker yemiyoruz” demekten yoruldum, utanır oldum ama kimse yaptığı kötülüğün farkında değil. İyi bir şey yaptıklarını düşünüyorlar. Yapmayın, ne olur şeker vermeyin. Bilmiyorsanız çok kısa zararlarını listeleyeyim yine de;

 

 

 

• Fazla şeker tüketmek kan şekerini çok çabuk artırıyor ve pankreas aşırı insülin salgılıyor. Buna "metabolik sendrom" deniyor. İnsülin, şekeri regüle ettikten sonra fazlasını yağ olarak depoluyor. Kan şekerindeki ani düşüşse sürekli acıkma hissine ve yemeye yol açıyor.

 

 

 

• Diş çürümesi başta olmak üzere, obezite, diyabet, kalp ve dolaşım hastalıkları, böbrek taşları, kanser, hipertansiyon, felç, ülser, astım, romatizma, kronik yorgunluk sendromu ve kemik erimesine neden oluyor.

 

 

 

• Kan dolaşımıyla vücudun her tarafına taşınan şeker özellikle de göbek, kalçalar, göğüsler ve bacağın üst kısmında toplanıyor. Bu bölgeler de dolduğunda, yağ asitleri kalp ve böbrek gibi aktif organlara dağılıyor. Bu organlar gittikçe yavaşlıyor ve sonuçta dokuları bozularak yağa dönüşüyor.

 

 

 

• Bağışıklık sistemi zayıflıyor. Vücut soğuk, sıcak veya mikroplara karşı koyamıyor.

 

 

 

Şekerle ilgili çok önemli başka bir tehlike daha var. Genetiğiyle oynanmış mısırdan "mısır şekeri" üretiliyor."Nişasta bazlı sıvı şeker" de denilen bu "oynanmış" şeker, çikolata, gofret, gazlı içecek, baklava, mısır gevreği gibi endüstriyel gıdalarda en çok kullanılan şeker türü. Doğal halinde değil, insan eliyle "oynanmış" genlere sahip yiyecekler yediğimizde, bizim vücudumuzda da genlerimizi ilgilendiren değişiklikler olabileceğinden korkuyor bilim adamları. Günümüzde yaygınlaşan besin alerjileri, kanser gibi rahatsızlıkların nedenlerinden biri olduğu düşünülüyor.

 

 

 

Ayrıca bambaşka bir mecrada bir haber okuyorum; “Tip 2 Diyabet pankreas organının bir tükenme hastalığıdır. Geçmişte bu hastalık yaşlılarda görülürdü. Ama artık aşırı şeker tüketimine bağlı olarak 12 yaşındaki çocuklarda bile şeker hastalığı oluşuyor. Oysa sağlıklı beslenmenin temel taşlarından biri şekere hiç yer vermemektir…” Şeker tamamen bir damak alışkanlığıdır, ben oğlumu bu alışkanlıktan elimden geldiğince uzak tutacağım. Tatlı sevmiyor mu, elbette seviyor ama ben ona meyve ve sebze veriyorum. Onunla da mutlu oluyor.

 

 

 

Buradan sesleniyorum, şeker çocukları mutlu değil, hasta eder. O yüzden lütfen onlara şeker vermeyin.

Evet yaa verilmesin gerçekten...Özellikle bayramlarda, o şekerleri avuç avuç yedikçe benim mideme kramplar giriyor...

Bir çocuk için hayatındaki en önemli varlık annesidir. Doğumdan önce başlayan anne çocuk ilişkisi neredeyse tüm bir hayat boyunca devam eder ve ister olumlu ister olumsuz olsun annenin çocuk üzerinde tartışmasız bir etkisi vardır.

 

Özellikle günümüzde modern aile yapısına baktığımızda ise geçmiş yıllara göre ailenin çocuğa yaklaşımında radikal farklılıklar gözlemliyoruz. Geçmişte ‘çocuktur, anlamaz’ şeklinde düşünülerek söz hakkı verilmeyen, hatta dikkate alınmayan çocukların yerine kendisinin ve çevresinin farkında olan çocuklar yetiştiriyoruz.Bir çok anlamda çok olumlu sonuçları olsa da zaman zaman beklenmedik olumsuzluklar yaşandığı da görülüyor. Burada en belirleyici faktör yine aile tutumları ve özellikle anne çocuk ilişkisindeki sınırlar. Yine son yıllarda bu kadar ‘herşeyin farkında olan’ çocuklar yetiştirmenin ilk dikkati çeken olumsuzluğu ise her şeye karışan, her konuda fikir sahibi olan çocuklar yetiştirmiş olmamızdır. Elbette ki kişiliğine, beğenilerine ve beklentilerine saygı duyarak çocuk yetiştirmek olması gereken tavırdır ancak ailedeki pek çok şeye karışan, hemen her konuda kendi istediği gibi davranılmasını talep eden çocuklar yetiştirmiş olmak istenen şey değil. Buna sebep biz yetişkinlerin sınırları doğru çizememiş olmamızdır. Bir çocuğa kardeş isteyip istemediğini sormak başka şeydir, çocuk kardeş istiyor diye ikinci ya da üçüncü bir çocuk sahibi olmaya karar vermek başka bir şeydir. Buradaki ayrımı net ve doğru yapmak gerekir. Çocuklar sahip olamadıkları bir sorumluluğu gösteremezler. Dolayısıyla bir başka çocuğun hayatımıza getireceği yükü hesaplamak biz yetişkinlerin görevidir. Çocuklar pek çok şeyi isteyebilirler. Onlar yapıları gereği sürekli olarak talep ederler. Ancak ebeveyn olmak onların taleplerini yerine getirmekten ibaret değildir. özellikle annelerin çocukları uğruna her şeyi görev addederek davranıyor olmaları, çocuklarına bağımlı bir tutum geliştirmeleri sağlıklı bir durum değildir. Aksine bu kadar bağımlı bir anne figürü mutsuz ve tatminsiz çocuklar demektir. Anne çocuğunun istediği her şeyi yaparak, onun her isteğine evet diyerek aslında en büyük kötülüğü kendisinin yaptığının bilincinde olamıyor maalesef. Çocuğun çevresinde bu kadar sahte bir cennet yaratarak geleceğin mutsuz ve tatminsiz bireylerini yetiştiriyor olduğumuzu unutmamak gerekiyor. Çünkü dışarıdaki hayat böyle değil. Sosyal hayat ve toplum her dediğine evet denilerek büyütülmüş bir çocuğu mutlu etmek üzere kurgulanmamış. Aksine son derece acımasız ve çatışmacı bir yaşam var evin dışında. Buradaki şartlara uyum göstermeyi, beklemeyi, isteklerini ertelemeyi öğrenmemiş, başkalarının varlığını ve haklarını kabullenmeyi, empati kurmayı erken yaşlarda öğrenmemişse bir çocuk evin dışındaki hayat bir çok olumsuzluk getiriyor çocuğa. Öyle aileler ve çocuklar görüyoruz ki bazen, çocuğundan izin alarak arkadaşlarına giden, çalışıp çalışmayacağına çocuğun karar verdiği anneler, gideceği okulu çocuğun seçtiği, evdeki pek çok kararın çocuğa sorularak alındığı aileler var. Çocuğunun üzülmesinden, hatta ağlamasından dahi korkan anneler çocuklara hem yaşlarını aşan, hem de konumlarını aşan sorumluluklar yüklediklerinin farkında değiller. Oysa çocukların katılacağı kararlar ve uygulama alanları sınırlıdır. Örneğin, aile ev değiştirecekse burada çocuğa sorulmamalıdır ama evde çocuğun odası olarak düzenlenecek odada çocuğun zevkleri ve istekleri dikkate alınmalıdır. Bebek sahibi olmak konusunda asla çocuğa danışılmamalı ama isim konusunda fikri alınmalıdır. Çocuğun gideceği okul ailenin kararı olmalı ama okul malzemeleri çocukla birlikte seçilmelidir. Evde yapılacak yemeği anne belirlemeli ama çocuğun sevdiği yemeklerden bazıları da eklenmelidir. Tatil planı aile tarafından yapılmalı ama çocuğun da fikri alınarak beklentilerine dikkat edilmelidir. Kesin olan bir şey var ki o da, kararlar anne babaya ait olmalı, sadece çocuğu ilgilendiren kısımlarda fikrine başvurulmalıdır. Özellikle önemli konularda annenin çocuğuna yaşının üzerinde sorumluluk yüklemesi hem çocuk için hem de aralarındaki anne çocuk ilişkisi için hoş olmayacak sonuçlar doğuracaktır. Annesinin her dediğini yaptığını gören çocuk, çevresindeki herkesin kendi istediği gibi davranacağını düşünecek ve bunu bekleyecektir. Beklentilerinin gerçek olmadığını gören çocuklar ciddi uyum ve davranış bozuklukları geliştirerek içinde bulunduğu toplum tarafından maalesef dışlanmaktadır. Asıl dikkat edilmesi gereken nokta çocukları yönlendirmesi, eğitmesi, kurallı ve disiplinli davranması gerekenin bir yetişkinler olduğudur. Özellikle annenin çocuk üzerindeki önemi çok ciddiye alınmalıdır. Anne olarak çocuğu toplum içinde kendi ayakları üzerinde duracak, kendisini ve isteklerini doğru ifade edebilecek donanımda ve bilinçte yetiştirmek en önemli görevimizdir. Olması gereken, her isteğine evet dediğimiz, hayatı sadece kendisinden ve isteklerinden oluşan bir durum olarak gören çocuklar yetiştirmek değildir. Hiçbir anne çocuğunun mutsuz olmasını, üzülmesini istemez doğal olarak. Öyleyse anne olarak bizi üzecek çocuklar yetiştirmek de istemiyorsak öncelikle onların çocuk oldukları hatırlamakta fayda var. İzin isteyen biz değil, onlar olmalı, kararı veren onlar değil biz olmalıyız. Bu ayrımı net yaptığımızda taşlar da yerine oturacak ve çocuklar çocuk gibi, anneler anne gibi davranmayı başaracaklardır.

Psikolog Serap Duygulu

 

 

 

Bu benim kabusum diyebilirim.Oğluma ödev yaptırmak, bir deveye hendek atlattırmaktan farksız! Bu kızımda da böyleydi...Sanırım bana çekmişler...

Geçenlerde oğlumun öğretmeni okulun kapısında yolumu kesip, onun çok zeki bir çocuk olduğunu fakat ödevlerini düzenli yapmadığını söyledi.Bende ona, elimden geleni yaptığımı hatta sık sık bayılma numarası yaptığımı da söylediğimde, adamın yüzünü kocaman bir gülümseme kapladı ve bana "psikopatttt anneeeeeee" dedi...

Sizinle de paylaşmak istedim. İnşallah beğenirsiniz. Çocukların odalarında vakit geçirmeleri için harika bir çözüm.