Pencereme gelen güvercinlerin biri sensin artık, ben öyle kabul edeceğim..

Ten fânidir, can ölmez, gidenler gine gelmez,
Ölür ise ten ölür, canlar ölesi değil.

Hak ile dayı..Nurlar içinde ol.. 

Uyandım, seni düşündüm

Birdenbire duvar,

Birdenbire gece yarısı!

Sonra devriye parolası

Ve rüzgar

Ve birdenbire kalp ağrısı...

Uyandım, seni düşündüm

Ey yar...

Ey göğsümün sol yarısı!

Su bulanınca

Meydanlarda sesin yırtılınca

Hiç dostun kalmayınca

Sarsılmış bir ömrün

Basamaklarında

Görüşüme gel ne olur

İyimser bir gül olsun

Dudaklarında...

Dert etme, iyiyim ben

Ara sıra mahşer

Ara sıra yaşama hırsı...

Sonra mazgal altı zulası

Ve mektuplar

Ve ara sıra hasret belası...

Dert etme, iyiyim ben

Ey yar

Ey hüznümün tütün sarısı...

Kan bulaşınca

Yangınlarda yüzün harlaşınca

Saçların tutuşunca

Zorlanmış bir hükmün

Tutanaklarından

Görüşüme gel ne olur

İyimser bir gül açsın

Yanaklarımda...

Y. Hayaloğlu

''Uyandım, seni düşündüm

Ey yar...

Ey göğsümün sol yarısı! ''

Uyandım ve PC' yi açtım. Eskiden olsa elime günlüğümü alır, o ana hissettiklerimi paylaşırdım. Bazen rahatlayarak bazen de hüzünlenerek... Aradan bi süre geçince de ne tatlı olurdu ''o anlarım'' ı okumak!

Günlüğümün yerini PC' nin doldurduğu çok zamandır, yazamaz oldum. Madem öyle dedim;her şeyi zihnimde saklayamacağıma göre (ayrıca paylaşmış da olacağım) o halde yeni dağarcığım burası!

Hem, ''hayat paylaşınca daha güzel'' öyle değil mi?

Ben de bizzat bireysel olarak cocuk yaslarimda sokaga cikma fiili durumunu yasadim.

Bu Baslikta, sizlerle yasadiklarimi paylasmak istiyorum.

Donem 1960'lar ve konu Kibris'ti

Ankara'da oturuyorduk.

Hemen hemen her evin onunde bir jandarma mevcuttu ve geceleri de karartma vardi.

Diyelim, evden cikmak istediniz, kapidaki jandarmaya neden evden cikmak istediginiz ve nereye gitmek istediginiz soyluyordunuz.

Diyelim, bakkala gideceksiniz, ya jandarma sizin icin gidiyordu, ya da sizle birlikte geliyordu.

Bir gece tuvalete kalkmistim, her yer karanlık oldugundan da, isigi yaktim. Daha yakar yakmaz babam hemen arkamda belirdi, bana "sen ne yapiyorsun?" diye cikisti ve akabinde de isigi kapatti.

Bir keresinde evin caminin arkasinda otururken, buyuk bir gurultu ile cam Kirildi ve beni asagi dusmekten, annem kurtardı.

Camin kirilma sebebi, kulakları sagir edecek kadar alcaktan ve yakindan gecen ucakti.

Onumuzdeki cadde boyu, jandarmalar belirli bir guzergahta asagi yukari yuruyorlardi.

Benzer durumu birde 1970'lerde Kibris cikartmasinda yasamistim.

Ankara' da ucak dusmus, civarda bir suru dolmuş/taksi harap olmus ve dolmuş/taksi soforleri de arabalarinin icinde ya da kurtarmak isterken olmuslerdi.

Senin iç dünyanı seviyorum, doğaya, kedilere, köpeklere, insana verdiğin dostça sevgiyi ve duyarlılığı asla kaybetme Artık az kişiyiz, kendimizi ve birbirimizi koruyalım  

Senin sayfan için de bir açılış töreni hazırlayalım ve bakalım kurdeleyi kim kesecek

Hiç unutmam, hiç unutmam, hiç unutmam
Diyor birisi, yineliyorum
Hiç unutmam, hiç unutmam, hiç unutmam
İnsan nasıl direnir başka
Hiç unutma.

Turgut Uyar yapsın o zaman açılışı

İyi ki katıldın aramıza, renk oldun, güzellik getirdin.. Ben seni çok sevdim. 

Şimdi bu sayfanın açılışını yapıyorum ve açılış kurdelemizi kesmek için en sevdiğim insanı davet ediyorum... Gelsin bakalım

"Şimdi buradayım
biraz önce yoktum"

hiç
bir
şey
yok

Önce, oldu:
kıpırdandı
belirsiz -
bir şiddetli boşluktan
tatlı bir özleme doğru.

Belirsiz.

Sonra, oluştu:
devindi
kesik kesik
sabırsız -
bir sevinçli duyumdan
ılık bir beklentiye doğru.

Kesik kesik
sabırsız.

Derken, doldu:
yayıldı
güçlü güçlü
kocaman
aldırmasız -
bir gerilimli doygunluktan
dingin bir sancıya doğru.

Güçlü güçlü
kocaman
aldırmasız.

Şimdi, doğdu:
patladı
çığlık çığlığa
nefessiz
yırta yırta
acımasız -
bir tatlı özlemden
şiddetli bir boşluğa doğru.

Çığlık çığlığa
nefessiz
yırta yırta
acımasız.

Şimdi burada:
biraz
önce
yoktu.

Oruç Aruoba yaptı açılışı

Kendi işimi kendim görürüm ben

Sevgili defterim, tam da şu anda bardaktan boşanırcasına yağmur başladı.Hemen pencereyi açıp o mis gibi kokuyu içime çekmeliyim

Yani dün.

Kocaelideyim.

Arkadaşlarımla eğlendim gezdim falan filan Değirmendere'mi dersin, Merkez mi dersin ne dersin?

Herneyse 6:15 Harem otobüsüne bindim istanbul'a döneceğim.

Otobüs hareket etti. Beşiktaşımın maçına 45dk kala.

Yolda karar verdim 2. yarıyı stadda izleyeyim bari..

Haremde inip servisle Otosan durağına gittim aceleyle.

Ordan Metrobüsle Zincirlikuyuya geçtikten sonra aklıma geldi Üsküdar'dan Beşiktaş'a motorla geçebileceğim.

Neyse moralimi bozmadım..

Zincirlikuyu'dan taksiye bindim. Takside ilk yarının son 5 dakikasını dinledim. 1-0 yeniliyorduk.

İnönü stadı deniz tarafı eski açık tribün arkasında indim taksiden. Elimde kocaman bir poşette Pişmaniyelerle..

Sevgime sevgilime 2. yarıya yetişmeye koşturuyordum..Afedersiniz birde sıkışmıştım durum vahimdi yani:)

Maçları sürekli Eski açık kapalı yanından izliyorduk arkadaşlarımla onlarda içerdeydi. Bnde orayı denemek istedim.

Gittim gişedeki arkadaşlar alıyordu ki beni içeri Amirleri farketti giremedim. Bilet alabileceğimi söyledim ancak Biletix'in kapalı olduğunu Karaborsa'dan bilet almayacağımı söyledim.

Almak istesem bile kimseler yoktu zaten. Ancak Biletix'in açık olduğunu ısrarla söylediler gittim baktım kapalıydı arkadaş.

Sinirlenmiştim.

Bu böyle olmayacaktı. Stad Müdürlüğüne gittim. Müzenin yanındaki Personel girişine. Ordan şikayetimi bildirdim. Bilet almak istememe rağmen giremediğimi. Yapılabilecek herhangi birşey varmı diye sordum.

Görevliler o kapıdan alamayacaklarını. Biletsizde giremeyeceğimi söylediler. Ne olursa olsun girdiğim yuvama almadılar beni yani.

Moralim çok bozulmuştu.

Beleştepe'ye doğru yürümeye karar verdim.

Tam Beleştepe'ye gittiğimde 1-1 oldu maç, ardından 2-1 oldu..

Daha sonra ben 3-1 olduğunu zannettim ama eve gittiğimde anladımki gol yemişiz önce:) ben diğer tarafı göremediğim için anlamadım gol yediğimizi:)

Maç bitti. Herzaman maç sonu kesin gittiiğimiz kapalı arkasındaki pilavcılara doğru gittim arkadaşlarımla abilerimle buluştum. Onlara da anlattım bunları. Ulan dediler kombine vardı fazladan dediler..

Aramıştım ama kafaları milyon olduğu için duymamışlardı.

Pilavımızı yedik, eski açığa inene kadar 1 er simit ve 1er köfte yedik..Metrobüstede Pişmaniyeleri yedik. Portekiz Braga maçı anılarımızı konuşarak Madrid planlarını yaparak evlere dağıldık:)

Büyük Beşiktaş Taraftarından bir anı.

Sevgiler

Forumumuza su damlasının renklerini taşıdı sevgili Aries. İstedim ki dostları ve kendisi için bir anı defteri olsun. Geldiği günden beri farklı kişiğini ve kültürünü iletilerinde hissettiğim değerli dostum, anı defterin hayırlı olsun.

Baharın İlk Sabahları

Tüyden hafif olurum böyle sabahlar

Karşı damda bir güneş parçası,

İçimde kuş cıvıltıları, şarkılar;

Bağıra çağıra düşerim yollara;

Döner döner durur başım havalarda.

Sanırım ki günler hep güzel gidecek;

Her sabah böyle bahar;

Ne iş güç gelir aklıma, ne yoksulluğum.

Derim ki: “Sıkıntılar duradursun!”

Şairliğimle yetinir,

Avunurum.

Orhan Veli Kanık

Anı defterim kendime hayırlı olsun. Hatta kendime bir de hediye vereyim ben en iyisi

Yazarını bilmediğim bir şiir armağanım olsun size

Korkularımızdı bizi biz yapan,

Belki de yaşamaktan korkmamızdı,

Zamansız yağmurların gölgesinde,

Uyduruk hayallere inanabilmemizdi.

Gerçeklere bakışımızdı bizi yaşatan,

Belki de tanımlarımızdı,

Yalanların yıkıcı karanlığında,

Her şeye koşulsuz inanabilmemizdi.

Telvelerimizdi bizi farklı kılan,

Belki de bu yüzdendi güzel yaşamamız,

Aynı kahve fincanında,

Değişik tatlarda.

Kabuklarımızdı bizi insan yapan,

Belki de renklerimizdi,

Gövdelerimiz her zaman aynı,

Ama köklerimiz birbirinden farklıydı.

İçkilerdi bize renk katan

Belki de biz renkliydik

Her kadeh kalktığında havaya

Bir müzik sesi çınlardı ya.

Acılardı bize güç katan,

Belki de öldürmeyişindendir,

Yalnızlığı kader haline getiren ve

Süründürüp öldürmeyen.

İklimlerdi bizi değiştiren,

Belki de toprağımız ondan farklıydı.

Hamurumuz aynı ama

Fırınlarımız ayrıydı.

Doğaydı bizi evcilleştiren,

Belki de kafese sıkıştıran.

Her seferinde aynı hatayı yaptığımızdandı,

Bizi tekrar oraya hapseden.

Kalemlerdi bize yön veren

Belki de buruşturup atabilen

Kimi birisinin başucunda kundaklamış

Kimi rüzgârla gezintiye çıkmıştı.

Ve hayattı bizi acımasızlaştıran

Belki de bizi ben yapan

Küskünlüklerimiz ondandı

Boynu büküklüğümüzde.

Sevgiyle kalın...

Saatlerdir internette "sevdiğim bir insanı artık görememe"yi unutmak için bir o siteye bir bu siteye dalıp çııkıyorum.Birden Sevgili Seth'in anı defterini gördüm.Aklıma nedense Sevgili Yakışıklı geldi.Bugün o kadar ağladım ki,belki de beni gülümseten bu nick için açmayı düşündüğüm bu sayfayı ertelemem gerektiğini anladım.

Bizler insanız,kaybeden ve en sonunda yiten.Hergün birileri eksiliyor,birileri eksilene inat yeniden doğuyor.Tüm bunlar olurken,herşeye rağmen "iyi bir insan" dediklerinizin varlığı hep bir yerde,sıcacık kendini hatırlatıyor.

Sevgili Yakışıklı,bu forumda tanıdığım en güzel insanlardan birisin.Sevgi dolusun,kırmamak için kendinden ödün verensin.Sendikalı hemşom iyi ki varsın!

......

Bugün zamana durdum,

Yele vuruldum...

Adım adım yaklaştı,

Koşarak uzaklaştı!

Şaşırdım,

Korktum.

Sonra...

Ve sonra...

Sadece sustum.

......

Araştırmacı kişiliğinle renklendirdiğin forumda anı defterini ben açmak istedim. Seni ve sevenlerini buraya davet ediyorum

Sevgiler...