HİPPİLER KİMDİR ve HİPPİLİK NASIL DOĞDU?

Hippi ne demek?

Hippi kelimesinin modern, yenilikçi anlamına gelen "hip" kelimesinden türediği düşünülmektedir. 1964'te yayınlanan Malcolm X'in otobiyografisinde hippi, Afrikalı Amerikalıların, "zencilerden daha zenci davranan" beyaz adamı tasvir etmek için kullandığı sözcük olarak geçmektedir. Şimdiki anlamıyla ise kelime ilk kez 5 Eylül 1965 yılında San Franciscolu bir gazeteci olan Michael Fallon tarafından "A New Haven (Paradise) for Beatniks" (Asi Gençler için Yeni Bir Sığınak / Cennet) isimli makalesinde kullanılmıştır. Makale genel olarak beatniklerin yeni nesli olarak nitelendirilen hippilerin arayışı aşk, sevgi, barış ve özgürlük üzerine yazılmıştı. (1950’lerde ortaya çıkan "beat hareketi" savunucularının çoğunluğunu edebi sanatçı çevreler oluşturuyordu. Beatniklere göre kişisel kurtuluş; arınmışlıkla, toplumsal sorunlarla ilgilenmemek ve geleneksel yapıya karşı çıkmakla, özgürlük ise ise uyuşturucu, caz müzik ve cinselliğin doyasıya yaşanmasıyla elde edilebilirdi.)

"Hippiler", 1960'ların başında Amerika'da görülmeye başlamış ve 1965'e kadar kurulu sosyal bir grup halini almış ve 70'lerin ortalarında diğer pek çok ülkeye de yayılmış olan kültür-karşıtı alt grup üyeleriydi. Amerika'dan başlayarak Avrupa, Avustralya, Kanada, Yeni Zelanda, Japonya, Meksika, Brezilya ve daha pek çok ülkeye de yayılmışlardı. Kendilerine 68 kuşağı ya da çiçek çocuklar da deniyordu. Çiçek çocuklar ismini de Scott McKenzie'nin 'San Francisco' adlı şarkısının 'If you're going to San Francisco, be sure to wear some flowers in you hair' dizesinden geldiğine inanılır. 

Hayat felsefelerini "mutlak retçilik ve sonsuz özgürlük" üzerine kurmuşlardı.Dünya üzerindeki her şeyin insana ve hayvana ait olduğunu savunan apolitik görüşleriyle aslında pasif birer direnişçi sayılırlardı. İlk kez 1965 yılında Amerika'nın Vietnam'a asker göndermesiyle ortaya çıktılar.  savaşın giderek uzaması ve gençlerin zorla askere gönderilmeye çalışılması, aşırı sol hareketin gelişmesi, Black Panther’ların etkinliği, yüksek gelirli okumuş gençlerin büyük bir bölümünün burjuva değerlerini reddetmeleri, vb. durumlar da hippiliğin başlangıç nedeni olarak sayılabilir. Bu dönemde ayrıca Dünyaca ünlü boks şampiyonu Muhammed Ali Clay bu dönemde basın açıklaması yaparak Vietnam Savaşı'nı kınadığını ve askere gitmeyeceğini söylemiş, bundan dolayı da unvanı elinden alınarak ve 3 yıl süreyle ringlerden uzaklaştırılmıştı. Siyahi devrimci lider Malcolm X öldürülmüş ve  siyahi birliğinin başına Martin Luther King geçerek ünlü söylevi "Bir Hayalim Var"ı bu dönemde vermiştir. Son olarak 1967 yılında Che Guevera Bolivya dağlarında yakalanarak öldürülmesiyle de hippilik yükseliş devrine geçmiştir. 

 . 

1960’lı yıllarda komünist ve faşist yapılarına karşı, özgürlüğün bireyin içinde olduğunu savunarak oluşan ve sadece bir düşünce tarzıyken birden bir yaşam tarzına dönüşen hippicilik; yedikleriyle, yaşam tarzlarıyla, eylemleriyle, gezi rotalarıyla, müzikleriyle ve en çok da kıyafetleriyle seneler boyunca konuşulmuş ve hala konuşulmaya devam etmektedir.

Türk Sineması’nın önemli isimlerinden, 95 yaşındaki yönetmen Memduh Ün Bodrum’da vefat etti.

Türk sinemasının kilometre taşlarından, usta yönetmen Memduh Ün, Bodrum'da tedavi gördüğü hastanede bu sabah saat 10.15'de yaşamını yitirdi.

Torba Mahallesi'nde ünlü oyuncu hayat arkadaşı Fatma Girik ile yaşayan yönetmen 95 yaşındaki Memduh Ün, geçen yıl 11 Kasım'da aniden fenalaşarak Acıbadem Hastanesi'ne kaldırıldı. Durumu kötüye giden Ün, yoğun bakım servisinde tedaviye alındı. Yaşlılığa bağlı nedenlerden dolayı Memduh Ün, akciğerlerinde sıvı birikmesi, yüksek tansiyon nedeniyle bir süre solunum cihazına bağlı olarak yaşamını sürdürdü. O günden itibaren Girik, Ün'ü bir an olsun yalnız bırakmadı. Her gün hastaneye gelen Girik, doktorlardan bilgi aldı, tedavi sürecini takip etti.

ACI HABER SABAH GELDİ

Hastane yetkililerinin bu sabah Fatma Girik'i arayarak hastaneye davet etti. Yakın arkadaşı Filiz Kalkavan ile hastaneye giden Girik'e doktor gözetiminde acı haber verildi. Büyük üzüntü yaşayan, gözyaşlarına boğulan sanatçının bir odada dinlenmeye çekildiği belirtildi.

Sanatçının aile dostlarından Filiz Kalkavan, "Ne yazık ki doğru, çok üzüntülüyüz. Bu sabah saatlerinde Memduh beyi kaybettik. Onu yaşatmak için doktorlar da Fatma hanım da çok mücadele etti. Ancak ömrü bu kadarmış. Cenaze ile ilgili şu anda kesinleşen bir yer yok" dedi.

TÖREN İSTANBUL MİMAR SİNAN ÜNİVERSİTESİ’NDE

Ünlü yönetmenin vasiyeti üzerine Memduh Ün’ün önümüzdeki pazartesi günü İstanbul Mimar Sinan Üniversitesi’nde saat 11.00’de yapılacak törenden sonra tekrar Bodrum’a getirileceği ve salı günü ikindi namazından sonra Torba Mezarlığı’nda defnedileceği öğrenildi.

Bu arada Memduh Ün’ün cenazesi, saat 12.30’da Bodrum Belediyesi cenaze aracıyla Acıbadem Hastanesi’nden alınarak Konacık Mahallesi’ndeki Bodrum Belediyesine ait morga götürüldü.

Memduh Ün  kimdir? (14 Mart 1920)

Eski futbolcu, sinema yönetmeni, oyuncu, senarist, yapımcı.

Beşiktaş'ın 1940-41 sezonu şampiyon bitiren kadroda futbolcu olarak görev yapan Memduh Ün futboldan koptuktan sonra Turhan Ün takma adıyla 1947'de sinemada oyuncu olarak yer aldı, 1951'de Arşavir Alyanak'la birlikte Yakut Film adlı bir şirket kurdu. Yönetmenlik deneyimini geliştirince bu kez kendi adına Uğur Film adında bir şirket kurarak çalışmalarını sürdürdü. Oyunculuk, yönetmenlik ve yapımcılığın yanı sıra, film senaryoları da yazdı. Ayrıca bir filmin müziğini, iki filmin de kurgusunu yapmıştır.

Evli olan Ün, Sinema Sanatçısı Fatma Girik'le birlikteydi.

Ödülleri

    1966 Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi Yönetmen Ödülü, Namusum İçin
    1969 Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi 3. Film Ödülü, İnsanlar Yaşadıkça
    3. Ankara Film Şenliği, 1990, İkinci Film, Bütün Kapılar Kapalıydı
    3. Ankara Film Şenliği, 1990, En İyi Kurgu Bütün Kapılar Kapalıydı
    27. Antalya Film Şenliği, 1990, Jüri Özel Ödülü
    35. Antalya Film Şenliği, 1998, Yaşam Boyu Onur Ödülü
    Türk Filmleri Yarışması, 1961, En İyi Yönetmen Kırık Çanaklar

Oyuncu Olduğu filmler

    Sinema Bir Mucizedir - 2005
    Düş Gezginleri - 1992
    Gün Ortasında Karanlık - 1990
    Vazife Uğruna - 1986
    Garip-1986
    Kahreden Gençlik - 1985
    Dağınık Yatak - 1984
    Çarıklı Milyoner - 1983
    Yaşamak Seninle Güzel - 1982
    Gülsüm Ana - 1982
    Zübük - 1980
    Orta Direk Şaban
    Vah Başımıza Gelenler - 1979
    Köşe Kapmaca - 1979
    Bekçiler Kralı - 1979
    Derdim Dünyadan Büyük - 1978
    Cemil Dönüyor - 1977
    Yıkılmayan Adam - 1977
    Delicesine - 1976
    İki Arkadaş - 1976
    Feryat - 1972
    Umutsuzlar - 1971
    İnsanlar Yaşadıkça - 1969
    Canın Cehenneme - 1965
    Kırık Hayatlar - 1965
    İstanbul'un Kızları - 1964
    Ayşecik Yavru Melek - 1962
    Ölüm Perdesi - 1960
    Namus Uğruna - 1960
    Ölüm Peşimizde - 1960
    Ana Hasreti / Dertli Ana - 1958
    Yetim Ömer - 1957
    Zeynebin Aşkı / Güllü Fatma - 1957
    Ana Hasreti - 1956
    Günahkar Baba - 1955
    Öp Babanın Elini - 1955
    Yetim Yavrular - 1955
    Yaban Kız - 1954
    Uç Baba Torik - 1953
    Aşk Izdırabtır - 1953
    Onu Ben Öldürdüm - 1952
    Hayat Acıları / Gülnaz - 1951
    Karadeniz Postası - 1949
    Damga - 1948

Filmleri (Yönetmen)

    Sinema Bir Mucizedir / Büyülü Fener - 2005
    Yer Çekimli Aşklar - 1995
    Zıkkımın Kökü - 1992
    Bütün Kapılar Kapalıydı - 1990
    Gün Ortasında Karanlık - 1990
    Gönül Dostları - 1987
    Garip - 1986
    Postacı - 1984
    Gülsüm Ana - 1982
    Kaçak - 1982
    Kanlı Nigar - 1981
    Devlet Kuşu - 1980
    Cevriyem - 1978
    Bir Tanem - 1977
    Cellat - 1975
    Ağrı Dağı Efsanesi - 1975
    Kadınım - 1975
    Yaralı - 1973
    Gönülden Yaralılar - 1973
    Toprak Ana - 1973
    Murat İle Nazlı - 1972
    Para - 1972
    Sezercik Aslan Parçası - 1972
    Üç Arkadaş - 1971
    Kara Peçe - 1970
    Büyük Yemin - 1969
    İnsanlar Yaşadıkça - 1969
    İlk ve Son - 1968
    Vuruldum Bu Kıza - 1968
    Zilli Nazife - 1967
    Son Gece - 1967
    Aslan Yürekli Kabadayı - 1967
    Yaprak Dökümü - 1967
    Fakir Çocuklar - 1966
    Aslan Pençesi - 1966
    Altın Çocuk - 1966
    Vahşi Sevda - 1966
    Namusum İçin - 1965
    Yıldız Tepe - 1965
    Dağ Başını Duman Almış - 1964
    Öp Annemin Elini - 1964
    Ağaçlar Ayakta Ölür - 1964
    Halk Çocuğu - 1964
    Kanun Karşısında - 1964
    Kırk Küçük Anne - 1964
    Çapkın Kız - 1963
    Yavaş Gel Güzelim - 1963
    Bire On Vardı - 1963
    Kısmetin En Güzeli - 1962
    Üç Tekerlekli Bisiklet - 1962
    Akasyalar Açarken - 1962
    Belalı Torun - 1962
    Güneş Doğmasın - 1961
    Avare Mustafa - 1961
    Boş Yuva - 1961
    Mahallenin Sevgilisi - 1960
    Ölüm Peşimizde - 1960
    Ateşten Damla - 1960
    Ayşecik - 1960
    Bir Serseri - 1960
    Kırık Çanaklar - 1960
    Murada Ereceğiz - 1958
    Çoban Kızı - 1958
    Üç Arkadaş - 1958
    Ayşe'nin Çilesi - 1958
    Zeynebin Aşkı / Güllü Fatma - 1957
    Yetim Ömer - 1957
    Zeynep'ın İntikamı - 1956
    **** / ***** Dünya - 1956
    Ana Hasreti - 1956
    Düşman Aşıklar - 1955
    Öp Babanın Elini - 1955
    Yetim Yavrular - 1955

En basta elestirinin kisinin kendi uzerinde yapabilmesi yani oz elestiri yonu vardir.

Hakaret ise bir kisinin tamamen baska bir kisiye yonelik ifadesi ya da davranisidir.

Once kavramlarin bilinen anlam ve iceriklerine bakalim.

Elestiri- Bir insanın, bir eserin, bir konunun doğru ve yanlış yanlarını bulunması amacıyla incelenmesi işi, tenkit

muaheze, kritik

Özellikle bilginin temellerini ve doğruluk durumunu inceleme, sınama, yargılama

Bir edebiyat veya sanat eserini her yönüyle sağlamak ve değerlendirmek amacıyla yazılan yazı türü, tenkit, kritik.

Burada bir sey cok onemlidir.

Sanat icerikli, yani yazi, siir, muzik, resim, heykel, karikatur ve benzeri sanat etkinlikleri ile dile gelen elestiriyi cok iyi algilamak gerekir.

Basta ortaya sanat eseri ile bir elestiri ya da kritik koyabilmek, bilgi algi bilinc ve farkindalik gerektirir.

Buradaki "dogruluk/yanlislik" tabi ki sanat eserini ortaya koyan ve ortaya konmus sanat eserini algilayan acisindan goreceli ve degisken olabilir.

Yalniz elestiri ya da kritik te bazi onemli noktalar vardir.

Her seyden oince evrensel hukuk insan haklari ve ozgurlukleri acisindan, direk olarak bir kisiye ya da kitlesellesmis bir degere yonelik olmamasi ve de ortada aciklayici dusundurucu sorgulatici bir icerigi olmasi gerekir.

Tabi ki buradaki bir ana sorun da, kisinin sadece kendisine yonelik degil, degerlerine yonelik her turlu onun algisindaki olumsuz elestiriyi sanki kendi kisiligine gibi algilamaktir.

Burada dil uslubu olarak elestiri temelinde direk bir yonelis olmamali, sadece konu ve kavram kimseye mal edilmeden ve yonlendirilmeden ortaya konulmalidir.

Elestiriyi daha bir detaylandirmadan once, hakaretin ne olduguna bakalim.

Hakaret- Küçüklük. İtibarsızlık. Hor ve hakir görmek. Küçümseme. Küçük görme. Tâzimsizlik, Mehane, kakanç, taşlama

Onur kırma, onura dokunma, küçültücü söz veya davranış

Kisaca bir kisiyi ya da bir kitleye mal olmus degeri asagilamak.

TCK. MADDE 125

5237 S.lı Türk Ceza Kanunu MADDE 125

Hakaret
(1) (Değişik: 29/6/2005 – 5377/15 md.) Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi,

(2) Fiilin, mağduru muhatap alan sesli, yazılı veya görüntülü bir iletiyle işlenmesi

(3) Hakaret suçunun;

a) Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı,

Dini, siyasi, sosyal, felsefi inanç, düşünce ve kanaatlerini açıklamasından, değiştirmesinden, yaymaya çalışmasından, mensup olduğu dinin emir ve yasaklarına uygun davranmasından dolayı,

c) Kişinin mensup bulunduğu dine göre kutsal sayılan değerlerden bahisle,

İşlenmesi halinde

2- KANUNLAR

a- Türk Ceza Kanunu (5237 sayılı)

2005 yılında yürürlüğe giren Türk Ceza Kanunu ile ayrımcılıkla ilgili bazı düzenlemeler yapılmıştır. Bunların başında ise kanunun uygulanması sırasında ayrımcılığın yasaklanmasıdır. 3. maddenin 2. fıkrasında:

“Ceza Kanununun uygulamasında kişiler arasında ırk, dil, din, mezhep, milliyet, renk, cinsiyet, siyasal veya diğer fikir yahut düşünceleri, felsefi inanç, milli veya sosyal köken, doğum, ekonomik ve diğer toplumsal konumları yönünden ayrım yapılamaz ve hiçbir kimseye ayrıcalık tanınamaz.” denilmektedir.

Ceza Kanunu’nun bir diğer düzenlemesi ise ayrımcılığı başlı başına bir suç haline getirmesidir. Madde metni biraz karışık ve kapsamı dar olsa da geçmişe nazaran oldukça ileri bir düzenlemeyi yansıtmaktadır. Ancak madde içeriğine bakıldığında maddenin pratikte kullanılması çok mümkün gözükmemektedir. Yine de Adalet Bakanlığı Adli Sicil ve İstatistik Genel Müdürlüğü 122. madde ile ilgili istatistik toplamaya başlamıştır. 2006 ve 2007 yıllarında bu madde yalnızca bir kez gündeme gelmiştir.

“Ayırımcılık

Madde 122- Kişiler arasında dil, ırk, renk, cinsiyet, özürlülük, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım yaparak;

a) Bir taşınır veya taşınmaz malın satılmasını, devrini veya bir hizmetin icrasını veya hizmetten yararlanılmasını engelleyen veya kişinin işe alınmasını veya alınmamasını yukarıda sayılan hallerden birine bağlayan

Besin maddelerini vermeyen veya kamuya arz edilmiş bir hizmeti yapmayı reddeden,

c) Kişinin olağan bir ekonomik etkinlikte bulunmasını engelleyen,

Nefret söylemi bağlamında değerlendirilebilecek bir maddeye de bu konuda toplumda oluşabilecek kin ve düşmanlığın önüne geçmek için TCK’da yer verilmiştir. TCK’nın 216. maddesine göre, ırkçı veya başka biçimde ortaya çıkabilecek çeşitli hakaret içeren veya şiddete yönelik, ifade ve hareketleri kamu düzeni için tehlike doğurduğu veya açık ve mevcut bir tehlikenin ortaya çıktığı durumlarda cezalandırmaktadır. Bu maddenin eski düzenlemesi genellikle düşünce ve ifade özgürlüğünü kısıtlama amaçlı kullanılmışsa da özellikle maddenin 2. fıkrası farklı etnik kökene ya da din veya inanca sahip toplumsal grupları yoğun olarak hedef alan söylemler için de kullanılabilmesi mümkündür ve bu amaçla olumlu bir düzenleme olarak kabul edilebilir.

“Halkı kin ve düşmanlığa tahrik veya aşağılama

Madde 216-

(1) Halkın sosyal sınıf, ırk, din, mezhep veya bölge bakımından farklı özelliklere sahip bir kesimini, diğer bir kesimi aleyhine kin ve düşmanlığa alenen tahrik eden kimse, bu nedenle kamu güvenliği açısından açık ve yakın bir tehlikenin ortaya çıkması

(2) Halkın bir kesimini, sosyal sınıf, ırk, din, mezhep, cinsiyet veya bölge farklılığına dayanarak alenen aşağılayan kişi,

(3) Halkın bir kesiminin benimsediği dini değerleri alenen aşağılayan kişi, fiilin kamu barışını bozmaya elverişli olması halinde, ”

Goruldugu uzere hakaretin iki yonu var, birincisi; kisiye direk yonelik ya da kisinin degerine direk yonelik

Ikicisi de; Sosyal olarak belirli bir degeri sahiplenmis halka yonelik nefret kin ve tahrik edici soylemler.

Simdi elestiri ile hakaret arasindaki farklara bakalim.

Elestiri- Burada soylenen ya da yazan haber, yalan haberdir. Cunku.....

Bu dusunce ve davranis sekli psikolojide sapiklik olarak aciklanir, cunku.....

Hakaret- sen/bu gazete yalancidir.

Sen bir sapiksin.

A sahsi sapiktir.

A sahsi yalancidir

A dini/inanci/milliyeti v.s. sapik bir dindir.

Kisaca dilde mevcut olan bir kavramin bir elestiri olarak kullanilmasi ile, bu kavramin bir kisiye/degere ya da kitleye mal olmus bir degere yonelik hakaret olarak kullanilmasi ya da bu kavramin kullaniminin deger bazinda bir ayrimcilik olmasi ve bu ayrimciliga maruz kalan sosyal topluma yonelik kin, nefret soylemi olmasi ya da dusmanliga alenen tahrik edici olmasi farkli seylerdir.

Iste burada yine bu farki ortaya koyacak olan elestiri ya da kritize etme icerikli bir hak ve ozgurluk kullanimi mi, yoksa; hakaret, kin ve nefret dusmanliga tahrik edici olarak hak ve ozgurluk ihlali mi oldugudur.

Tabi burada kavrama ya da konuya politik cikar olarak bakmak, zaten adil olmayacaktir.

Burada adilligi saglayacak olan kavrama kullanimina etik olarak bakmak ve "bu soylem v.s. bir hak ve ozgurlugun dile gelisi mi, yoksa baskasinin hak ve ozgurlugunu ihlal mi?" olarak ve de bakanin hic bir tarafin tarafinda olmamasi soz konusudur.

Herhangi bir dine inanca ya da o dine ait degerlere yonelik bir kritik ve elestiri de sanatin hangi dali ile olursa olsun, bir hak ve ozgurluk ihlali olmadigi gibi, aksine; hak ve ozgurlugun dile gelimi vardir.

Herhangibir dine, inanca ya da o dine ait bir degerlere yonelik bir hakaret, ya da kin/nefret soylemi olmasi ayrimcilik yapilmasi ve bu soylemin muhatabi olan sosyal toplumu dusmanliga tahrik edici olmasi ise hak ve ozgurluk olmadigi gibi, aksine; hak ve ozgurluk ihlalidir.

Dedigim gibi fark tamamen adil insani esit hak ve ozgurluk baglamindaki taraf olmadan konuya bakis acisinda yatar.

Yoksa bir seyin hak ve ozgurluk kullan imi mi, yoksa hak ve ozgurluk ihlali mi oldugu politik cikar olarak sadece taraflilik icerir. Bu da zaten basta hak ve ozgurluk ayrimciligi demektir.

Iste politikanin ideolojik inancsal izmsel tarafindan bakis ile, etigin ayrimsiz, adil esit ve insani yonden bakis farki da budur.

Sonucta degerler ile ilgili her turlu yasak, sadece o degeri one cikaran sosyal toplumu baglar.

Elestiri ve hakaret ise evrensel hukukun insan haklari hak ve ozgurlukleri ile belirlenir.

Bugun tum tarafli ideolojik inancsal izmsel yayinlar sadece kendi tarafindan baktiklarindan, kendinden olmayanlar ile ilgili her turlu aciklamalarinda aslinda hakaret mi yoksa elestirimi yapmaktadirlar?

Yani hak ve ozgurluklerini mi kullanmakta, yoksa baskasinin hak ve ozgurlugunu mu ihlal etmektedirler.

Mesela tum dini rehber olan kitaplara ya da soylemlere aciklamalara v.s. bu temelde etik olarak bakmak gerekir.

Gerci bu bizim toplumumuzun bir ozelligi dunyaca unlu beyinlerimizesahip cikamamak ve ulkeden kacirmak ya da iceri atmak.

Ataturk devrinde, kendisine kominist, sosyalist v.s. diyenler ve tarih ile yuzlesmek isteyenler adina N.Hikmet'e yasatilan her turlu insanlikdisi muamele tarihimizin bir yuz karasidir.

Bugun bakiyorum da, eski komunistler, sosyalistler v.s. bir yerde ya Ataturk ve ulusalcilar tarafinda yer almakta, ya da liberal etiketiyle AKP yaninda yer almaktadir.

Bugunun durumu da her nasilsa N.Hikmet ve onun gibi poitik gorusu olanlara ulusalcilar ve Ataturk'te birlesenler "sahip" cikmaktadir.

Peki bu sahip cikanlar; Ataturk'un devrinde sosyalist, komunist goruslu kisilerle gecinememesini ve hatta onlarin gordugu her turlu insanlik disi muameleye sessiz kalmasini nasil acikliyorlar?

Bakin, N.Hikmetin yargilanmalari.

Davaları

• 1925 Ankara İstiklal Mahkemesi Davası
  
• 1927-1928 İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi Davası
  
• 1928 Rize Ağır Ceza Mahkemesi Davası
  
• 1928 Ankara Ağır Ceza Mahkemesi Davası
  
• 1931 İstanbul İkinci Asliye Ceza Mahkemesi Davası
  
• 1933 İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi Davası
  
• 1933 İstanbul Üçüncü Asliye Ceza Mahkemesi Davası
  
• 1933-1934 Bursa Ağır Ceza Mahkemesi Davası
  
• 1936-1937 İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi Davası
  
• 1938 Harp Okulu Komutanlığı Askeri Mahkemesi Davası
  
• 1938 Donanma Komutanlığı Askeri Mahkemesi Davası
  

Hepsi de TC ve Ataturk doneminde. Gerekce;

1925 yılından başlamak üzere şiirleri ve yazıları yüzünden birçok kere yargılandı. 1938 yılında orduyu ayaklanmaya kışkırtmaya çalıştığı gerekçesiyle 28 yıl 4 ay hapis cezasına çarptırıldı.

Nedir bu gerekce, kimin elinde bu gerekce ile ilgili nasil birdelil var. Bu da ergenekon tertibi gibi bir tertip olmasin.

1950 yılında bir af yasasıyla salıverildi. Ancak sürekli izlendiği ve çürüğe ayrıldığı halde 48 yaşında yeniden askerlik yapmaya çağrılması ve öldürüleceği yolundaki duyumlar üzerine yurtdışına kaçtı.

1950'de iktidar kimde, Ataturkculerde mi-CHP yoksa Menderes'te mi? 48 yasinda bir kisi curuge ciktigi halde, nasil askere cagrilir. Neden ve kimler tarafindan oldurulmek istenir?

Memleket dışında geçirdiği yıllarda Bulgaristan, Macaristan, Fransa, Küba, Mısır gibi dünya memleketlerini dolaştı, buralarda konferanslar düzenledi, savaş ve emperyalizm karşıtı eylemlere katıldı, radyo programları yaptı. Budapeşte Radyosu ve Bizim Radyo bunlardan bazılarıdır. Bu konuşmaların bir kısmı bugüne ulaşmıştır.

Burada onun che tipi bir savasim vermisligi var. Neden bu savasimi ulkesinde veremedi?

1950 yılında Stalin yönetimindeki Sovyetler Birliği'ne giden Nazım, 25 Temmuz 1951 tarihinde Bakanlar Kurulunca Türkiye vatandaşlığından çıkarılmasının ardından, büyük dedesi Mustafa Celaleddin Paşa (Konstantin Borzecki)'nın memleketi olan Polonya'nın vatandaşlığına geçerek Borzecki soyadını aldı. 3 Haziran 1963 tarihine gelindiğinde ise, Nazım Hikmet geçirdiği bir kalp krizi neticesinde hayata gözlerini yumdu. 5 Ocak 2009 tarihli Bakanlar Kurulu kararı ile Türkiye vatandaşlığı iade edildi. 2009'a kadar devletin, hukumetlerin akli neredeydi?

Simdi birileri bana, Ataturkculerin, kemalistlerin, ulusalcilarin v.s. neden N.Hikmete Ataturk'te birleserek "sahip cikmak" istediklerini, nasil aciklayabilir?

Ataturk'u ve onda birlesenleri nasil "sosyalizm/komunizm yanlisi" ilan edebilir.

Asil soru, bir zamanin solcu adi altindaki sosyalistleri komunistleri; nasil ve neden bugun ulusalci Ataturkcu olabilir?

Evet kim ve nasil N.Hikmetin Ataturk doneminde suclanmasini ve Ataturk ile sosyalizmi/komunizmi birlestirebilmeyi izah edebilir?

Aslinda butun bunlar kendisine aydin, elit, devrimci, ilerici v.s. diyenlerin dedikleri bilincte olmadiklarini ve aslinda kendilerinin de ne olduklarini kendilerinin bilmediklerini ve bukalemun gibi tarihin donemlerinde saf degistirdiklerini; en acisi bu anlamdaki mucadelenin bir "moda/gosteris" oldugunu dusunmektedirler.

Yoksa elde edilmis bir mucadele bilinci bu kadar kabuk degistirmez.

Ya da sirf birseyleri savunu adina tum tarih red edilmekte ya da unutulup yeniden yazilmaktadir.

Dört neden (ya da ilke) ile Aristo, doğaya ait şeyler ve kültüre ait şeyler arasında bir ayrım yapmaya muktedir olur. Bu dört nedeni de kendi içinde bulunduran şeyler (tözler), hareket eden (etken) neden ve ereksel neden dahil olmak üzere, doğaya ait şeylerdir. Buna standart bir örnek, tohumdur; buna göre tohum, normal gelişim şartları altında büyüyerek sürece ne etken neden ne de bir amaç kazandıran insanın eli değmeksizin büyüyüp olması gereken bitki olacaktır. Öte yandan, değişime uğrama doğrultusunda hem etken neden hem de ereksel neden bakımından insanın işe karışmasını gerektiren şeyler kültüre aittir. Buna standart bir örnek ise, vazoya dönüşen bir parça topraktır.

Kültüre ait şeyler insanın yaratıcı eylemleriyle ilgilidir. Bu tür eylemler iki çeşit olabilir. Doğa tarafından temin edemeyeceğimiz fakat insanlar için yararlı olan bir şeyi elde etmekten bahsedebiliriz, araç üretiminde olduğu gibi. Ya da doğayı taklit etmekten bahsedebiliriz; safkan bir at resmi gibi doğal olarak bulunan bir şeyi taklit etmek, yani yararlı olmaksızın keyif veren bir sanat yapıtı vücuda getirmek. Tüm bu eylem türleri sanat sözcüğünün Yunanca karşılığınca kapsanır: Techne. Fakat bugün sanattan anladığımız şeye tekabül eden ikincisidir. İkinci anlamda sanat, Aristo'ya göre, iki şeyle nitelendirilir. Kopya etmekle ya da taklit ile ilgilidir ve yararlılığından bağımsız olarak keyif veren şeyin bizatihi kendisiyle ilgilidir. Yararlı olan şey bir başka şey için iyidir ve bu “başka şey” kendi içinde iyidir. Bununla birlikte, sanat öncelikli olarak kendi içinde iyi olan bir şeyi temsil eder. Aristo'ya göre, sanatın özü kendi içinde keyif veren bir kopyadır.

Sanatın kopyalama (ya da taklit) olduğu yönündeki temel fikir Platon'un bir mirasıdır. Fakat Aristo idealar teorisini yeniden yorumladığı için bir taklit (ve biliş) olarak sanat görüşünü de Platon'dan farklı değerlendirir. Aristo'ya göre “formlar” tikel şeylerin içindedir. Öyleyse, algılanabilir şeyler Platon'da olduğundan (formlarla ilişkili olarak) daha üst bir konuma sahiptir. Algılanabilen şeylerin kopyalanması anlamında sanat şu halde Aristo'da Platon'dakinden daha değerlidir. Aynı zamanda Aristo topluma rehberlik etmek ve erdemli bir yaşam sürmek için gerekli olan idrake ilişkin demokratik görüşe sahiptir. Sonuç olarak Aristo, çeşitli sanat formlarına dair daha olumlu (bilişsel ve siyasi) değerlendirmeler yapmaktadır.

Aristo'nun analitik seziş yeteneği, Platon'dan daha fazladır. Örnek olarak Aristo, theoria (metafizik, matematik, doğa felsefesi), praxis (ahlak felsefesi, siyaset) ve poiesis'i (amacı bizatihi kendisinden ayrı olan eylemler [bkz. techne]) birbirinden ayırır. Farklı faaliyetler büyük oranda birbirinden ayrılır. Bu her faaliyet için daha fazla "kendini belirlemeye" (kendi öncülleri üzerinde) izin verir. Mesela estetik, Platon'da olduğundan daha geniş ölçüde öncelikli olarak estetik bilimi olarak telakki edilebilir. Kopyalama olarak sanat görüşü insanların öğrenme ve algılamada doğaları gereği keyif almayı öğrenme ve yaşama arzusuna sahip oldukları fikriyle bağlantılıdır. Estetik Yunanca'da "algılamak" anlatına gelen aisthanesthai sözcüğünden gelir. Gerçeğin taklidi eşyayı özel bir şekilde algılamayı öğretir. Diyelim ki, bir şeyin yeni yanlarını görürüz ya da daha önceden gördüğümüz bir şeyi yeni bir biçimde görürüz veya evvelden görmüş ve yaşamış olduğumuz bir şeyin farkına varırız. Estetik algılama bu deneyimin bizatihi kendisinin iyi olması (ve sadece başka bir şey için yararlı olmaması) anlamında hem "üretici" (sanatçı) hem de "tüketici" (sanatı tecrübe eden kişi) için keyifli bir durumdur. Fakat sanatçılar sadece gerçekten var olan bir şeyi taklit etmeye ihtiyaç hissetmezler. Olması ve olmaması gereken şeyleri de taklit edebilirler. Bir şairi ele alırsak, iyi ve kötü kişileri, kahramanları ve suçluları ortaya serebilir. Sonuç olarak Aristo'da da, estetikten ahlak felsefesine bir geçiş mevcuttur. Aristo için sanatın işlevi aynı zamanda ahlakî bir işlevdir de: arındırabilir ya da temizleyebilir. En derinde, sanatın işlevi catharsis'tir, arıtmak ve temizlemek.

Catharsis olarak sanat fikri, Yunan kültüründe saklı olan ahenk fikri ile bağlantılıdır: Evren ya da cosmos (kozmetik sözcüğümüzün kökü), özünde ahenkli ve bu nedenle de güzeldir. Çirkin ve kötü olan, ahenksizdir ve denge dışıdır. Şu halde hastalık farklı vücut sıvılarında meydana gelen dengesizlik olarak anlaşılır. Eğer vücudumuzda çok fazla kan varsa (sanguis) iyimser oluruz. Eğer vücudumuzda çok fazla balgam (phlegmd) bulunursa soğukkanlı oluruz. Çok fazla saframız (chole) olursa asabi oluruz. Eğer çok fazla siyah saframız olursa (melaina chole) melankolik oluruz. Kan alıp vermek şu halde uygun bir tedavi yoludur. Doğanın düzenini ve dengesini bozmaya teşebbüs etmek tanrıların cezalandıracağı türden bir küstahlığı (hubris) temsil etmektedir, iyi bir toplum kendiyle uyum içinde olandır; kendi kendine yeterlidir ve kendi kendini yönetir. Kısaca, doğa tarafından kurulu olan sınırlar içerisinde varlığını sürdürür. İyi yaşam, sahip olduğumuz yeteneklerin uyumlu bir biçimde gerçekleşmesidir. Böylece erdemli oluruz. Potansiyelimizi iyi dengelenmiş bir biçimde gerçekleştirmeliyiz, işte tam da bu yüzden diğerlerinin ziyanına neden olacak ya da doğal yeteneklerimizin ve potansiyelimizin ötesine geçecek şekilde bazı yönlerimizi geliştirmek veya doğa tarafından bahşedilen nimetleri suiistimal etmek gibi aşırılıklardan kaçınmalıyız. Buradaki ekolojik imalar oldukça açıktır. Üssel büyüme fikri tahripkâr çılgınlığın birincil örneği olabilir.

Aristo, bu görüşlere uygun olarak sanata ruhsal dengeyi yeniden kurma işlevi biçer. Müzik ve tiyatroda olduğu gibi sanat yapıtlarını yaşayarak ahenk ve barışı yeniden tesis edebilir ve en nihayetinde zihinlerimizi asilleştirebiliriz. Burada iki yorumdan bahsedelim:

1- Sanat "enerjiyi dışa verebilme" bağlamında catharsistir. Kahramanları, canileri ve muhteşem duygularıyla bir dramı yaşayarak bastırılmış tutkular ve kontrol edilemeyen hislerimiz için bir çıkış bulabiliriz; böylece iç uyumumuza yeniden kavuşabilir ve "altın ortalama" idealiyle yaşamaya tekrar başlayabiliriz. Bu, sıvılar teorisine dayanan ve tıbbî tedavi ile paralellik halinde olan iyileştirici tefsirdir: Büyük ve yoğun duyguları aşırı bir biçimde hissedenler sanat üzerinden serbestliğe kavuşabilir ve böylece bir nevi ruhsal olarak kan vermiş olurlar. Ve hisleri fazlasıyla narin olanlar ılımlı dozda duyguyla doldurulabilirler.

2- Sanat insanoğlu olarak bizim sanatla muhataplığımız üzerinden arınmamız ve eğitilmemiz anlamında catharsis'tir. Demek ki asıl mesele bizim belli duygulardan (ruhsal kan vermede olduğu gibi) kurtulmamız değil, deneyimlerimiz vasıtasıyla zihnimizi asilleştirmemizdir. Sıradanın ötesinde kişisel büyümeyi arzularız.

Aristo'ya göre sanat, sanat yapıtını tecrübe eden kişi için, kendi içinde iyidir (ya da amaçtır). Yaratma süreci, sanatçı için de kendi içinde iyi olabilir; fakat aynı zamanda yaratma sürecinin gayesi bir ürün, sanat yapıtı elde etmektir. Öyleyse, yaratma süreci, sürecin bizatihi kendisinin dışında yatan bir amaç tarafından belirlenmektedir. Bu bağlamda Aristo’nun hitabete bir sesini duyurma aracı olarak muamele etmesinden bahsetmek doğaldır. Bu noktada sanatın geneline ilişkin olduğu gibi: Aristo Platon’dan daha olumlu bir tavı sergiler. Aristo’ya göre hitabetin genel tartışmalarda yeri vardır.

Saygılar...