Giriş Yap
Kayıt Ol
YardımHoşgeldiniz
|
Turkish-Media.Com Forum Bölümüne Hoşgeldiniz. Foruma üye olmak ücretsizdir. Üye olduğunuzda forumun bütün özelliklerini kullanma hakkına sahip oluyorsunuz. Bu Forumda Blog - Galeri ve Takvimde Etkinlik Oluşturabilirsiniz - Oyun Oynayabilirsiniz... YouTube veya Diğer Videoları İzleyebilir ve Kendinize Ait Bir Profil Sayfası Oluşturabilirsiniz. Lütfen üyelik işlemini başlatmak için BURAYA tıklayınız. |
Şuna Abone Ol: RA'NIN RUH SESİ
7 İnceleme:
Gönderen
Radya 
Annemlerin yatak odasında,gardolabın önünde yerde birşeyler yapıyordum...Aniden elinde elbise askısına asılı tişörtü sallayarak girdi içeri...
-"Bu tişörtü asacak temiz bir yer bulmalıyım"
Şaşkınlıktan donakaldım...Şaşırmıştım çünkü ilk kez yüzünü görüyordum...
-"Yandaki küçük odaya asalım onu"
-"Yok yok daha temiz bir yer olmalı"
Dikkatimi ilk dişleri çekmişti,çarpık yada üstüste binmiş dişleri vardı,ama öyle güzel gülüyordu ki bana dişleri bir kusur olarak görünmedi...
-"Sen ne kadar titizsin" diyerek bende güldüm...Konuşurken utanmıştım çünkü baştan aşağı süzüyordum onu bir yandan...Zayıf ve uzun boyluydu çok yakışıklı denemezdi ilk bakışta...Ama sıcak bir enerji yayıyordu...
Nasıl olmuştu da bana kendini göstermişti düşünüyordum bir yandan...Yıllarca onu görmüştüm ama sadece silüet olarak...Anneme gördüğüm zamanlar heyecanla anlatırdım kahvaltı sofrasında...O, ya benim koruyucu meleğimdi yada annemin bahsettiği prens...
Anneme sorardım, hep aynı hayal kırıklığıyla;
- "İyi de anne niçin bir yüzü yok"?
Kardeşim masanın diğer tarafından atılır...sırıtarak:
-"Belkide çok çirkindir senin onu beğenmiyeceğini düşünüyordur"
Binlerce yüz oturtabilirdim yüzüne, her şekle sokabilirdim onu hayalimde,ama bende bunu yapmıyordum inatla...Gerçekten kendini görmeliydim...Yıllarca bıkmadan usanmadan bekledim...Ve nihayet iki gün önce sona erdi bekleyişim...
Yanıma oturup diz çöktü ve yine gözlerinin içi gülerek bana sarıldı...
-"Üşümüşsün sen" deyip askıdan tişörtü çıkarıp üzerime giydirmeye çalıştı...
Birden kollarımı gördüm,kirliydiler..."Hayır ben kir pas içindeyim sen çok titizsin bunu bana giydirme"!
İtirazıma aldırış etmeden üzerime geçirdi tişörtü, yine o sıcacık gülümsemeyle...Sonrasında uyandım...Hiç bitsin istemediğim halde uyandım.Bir düş görmüştüm,ama gerçek olan bir şey vardı...O da benim sahiden üşüdüğümdü...
Bilemiyorum belkide aşağıda linkini verdiğim yazının tesirinde kalmıştım,Çünkü okuduğumdan beri aynı şeyler dönüp duruyor kafamda...
YAZININ TAMAMI İÇİN
Benim hiç maskem olmadı hayatımda,hep çıplaktım...Silahım, kalkanım da olmadı...Çünkü olması gerektiği gibi olmak istedim daima...Tek kalkanım beni yaratana olan inancım oldu...Onun koruyuculuğuna güvendim...Yalınlığım ve çıplaklığım belayı mıknatıs gibi üzerime çekti belkide...Hakikaten çok eğrildim büküldüm ama yılmadım,üzerime sıçrayan çamuru temizleyip bildiğimden şaşmamaya devam ettim...Hiçbirşey yıkamadı beni,güçlüydüm yinede güçlüyüm...Ben kendime değil yanlış olan insanlara acıdım çünkü,zavallı olduklarını düşündüm...Peki ama kara bulutların ardından beyaz bulutlar gelipte güneş çıkana kadar niçin üşüyorum ben artık...İnsanlar mı gitgide kötüleşiyor yoksa ben mi yaşlanıyorum bilmiyorum...Fakat emin olduğum birşey var;
Yalancılar,ikiyüzlü düzenbazlar,işi gücü fitne fesat olanlar,dedikoducu insanlar,erdemden bahsedip erdemin ne anlama geldiğini bilmeyenler,yaşadığı dünyayı kirletenler,savaşa sürükleyenler,hayvanlara kötü davrananlar,özellikle dün kapıma gelip kuşlarıma yem verdiğim için bağırıp çağıran komşum,hiçbirinizi ama hiçbirinizi affetmiyorum...!
Rüyama gelince;evet yıllardır gördüğüm,gördüğümde yüreğimi ısıtan,ellerimden tutup beni ayağa kaldıran,başımı okşayıp şevkat gösteren, bana sevgiyle bakan o insan hakikaten benim koruyucu meleğim olmalı...(Anneeee ne prensi,daha öncede söylemiştim sana prens mrens diye birşey yok...
)
sen, ey çalan, gözlerin masum mu sanırsın
aşırdığın bir tek düşünce mi, aldanırsın!
kim ki böyle hem şerefli ve namussuz
yemlen avuç dolusu sana verilenden sonsuz
al benden olan herşeyi
ye kalan masumluğu da temizlen ey domuz!
Nietzsche
-"Bu tişörtü asacak temiz bir yer bulmalıyım"
Şaşkınlıktan donakaldım...Şaşırmıştım çünkü ilk kez yüzünü görüyordum...
-"Yandaki küçük odaya asalım onu"
-"Yok yok daha temiz bir yer olmalı"
Dikkatimi ilk dişleri çekmişti,çarpık yada üstüste binmiş dişleri vardı,ama öyle güzel gülüyordu ki bana dişleri bir kusur olarak görünmedi...
-"Sen ne kadar titizsin" diyerek bende güldüm...Konuşurken utanmıştım çünkü baştan aşağı süzüyordum onu bir yandan...Zayıf ve uzun boyluydu çok yakışıklı denemezdi ilk bakışta...Ama sıcak bir enerji yayıyordu...
Nasıl olmuştu da bana kendini göstermişti düşünüyordum bir yandan...Yıllarca onu görmüştüm ama sadece silüet olarak...Anneme gördüğüm zamanlar heyecanla anlatırdım kahvaltı sofrasında...O, ya benim koruyucu meleğimdi yada annemin bahsettiği prens...
Anneme sorardım, hep aynı hayal kırıklığıyla;- "İyi de anne niçin bir yüzü yok"?
Kardeşim masanın diğer tarafından atılır...sırıtarak:
-"Belkide çok çirkindir senin onu beğenmiyeceğini düşünüyordur"
Binlerce yüz oturtabilirdim yüzüne, her şekle sokabilirdim onu hayalimde,ama bende bunu yapmıyordum inatla...Gerçekten kendini görmeliydim...Yıllarca bıkmadan usanmadan bekledim...Ve nihayet iki gün önce sona erdi bekleyişim...
Yanıma oturup diz çöktü ve yine gözlerinin içi gülerek bana sarıldı...
-"Üşümüşsün sen" deyip askıdan tişörtü çıkarıp üzerime giydirmeye çalıştı...
Birden kollarımı gördüm,kirliydiler..."Hayır ben kir pas içindeyim sen çok titizsin bunu bana giydirme"!
İtirazıma aldırış etmeden üzerime geçirdi tişörtü, yine o sıcacık gülümsemeyle...Sonrasında uyandım...Hiç bitsin istemediğim halde uyandım.Bir düş görmüştüm,ama gerçek olan bir şey vardı...O da benim sahiden üşüdüğümdü...
Bilemiyorum belkide aşağıda linkini verdiğim yazının tesirinde kalmıştım,Çünkü okuduğumdan beri aynı şeyler dönüp duruyor kafamda...
YAZININ TAMAMI İÇİN
Benim hiç maskem olmadı hayatımda,hep çıplaktım...Silahım, kalkanım da olmadı...Çünkü olması gerektiği gibi olmak istedim daima...Tek kalkanım beni yaratana olan inancım oldu...Onun koruyuculuğuna güvendim...Yalınlığım ve çıplaklığım belayı mıknatıs gibi üzerime çekti belkide...Hakikaten çok eğrildim büküldüm ama yılmadım,üzerime sıçrayan çamuru temizleyip bildiğimden şaşmamaya devam ettim...Hiçbirşey yıkamadı beni,güçlüydüm yinede güçlüyüm...Ben kendime değil yanlış olan insanlara acıdım çünkü,zavallı olduklarını düşündüm...Peki ama kara bulutların ardından beyaz bulutlar gelipte güneş çıkana kadar niçin üşüyorum ben artık...İnsanlar mı gitgide kötüleşiyor yoksa ben mi yaşlanıyorum bilmiyorum...Fakat emin olduğum birşey var;
Yalancılar,ikiyüzlü düzenbazlar,işi gücü fitne fesat olanlar,dedikoducu insanlar,erdemden bahsedip erdemin ne anlama geldiğini bilmeyenler,yaşadığı dünyayı kirletenler,savaşa sürükleyenler,hayvanlara kötü davrananlar,özellikle dün kapıma gelip kuşlarıma yem verdiğim için bağırıp çağıran komşum,hiçbirinizi ama hiçbirinizi affetmiyorum...!
Rüyama gelince;evet yıllardır gördüğüm,gördüğümde yüreğimi ısıtan,ellerimden tutup beni ayağa kaldıran,başımı okşayıp şevkat gösteren, bana sevgiyle bakan o insan hakikaten benim koruyucu meleğim olmalı...(Anneeee ne prensi,daha öncede söylemiştim sana prens mrens diye birşey yok...
)sen, ey çalan, gözlerin masum mu sanırsın
aşırdığın bir tek düşünce mi, aldanırsın!
kim ki böyle hem şerefli ve namussuz
yemlen avuç dolusu sana verilenden sonsuz
al benden olan herşeyi
ye kalan masumluğu da temizlen ey domuz!
Nietzsche
Başlığı Paylaş:
başlık için 7 inceleme var
Sayfa 1 de 1
gloria
10 Ocak 2010 - 20:13
Prenstir o prens, beyaz tşörtlü prens 
Belli ki centilmen de
Kuşlarla ilgili mevzunun canını cok sıktıgını biliyorum, sen şimdi kuşlar camın önüne geldikçe ve sen onlara yardım edemedikçe daha fazla öfkeleniyorsun dimi canım.. Yazdığın yazıdan da bu öfke farkediliyor zaten... Can sıkıcı biliyorum ama onlar aç kalmamak için ne gerekiyorsa yapıyorlardır emin ol... Ne bileyim işte bu belki biraz içini rahatlatabilir diye düşündüm
Belli ki centilmen de Kuşlarla ilgili mevzunun canını cok sıktıgını biliyorum, sen şimdi kuşlar camın önüne geldikçe ve sen onlara yardım edemedikçe daha fazla öfkeleniyorsun dimi canım.. Yazdığın yazıdan da bu öfke farkediliyor zaten... Can sıkıcı biliyorum ama onlar aç kalmamak için ne gerekiyorsa yapıyorlardır emin ol... Ne bileyim işte bu belki biraz içini rahatlatabilir diye düşündüm
Radya
11 Ocak 2010 - 00:36
gloria, 10 Ocak 2010 - 20:13 tarihinde, dedi ki:
Prenstir o prens, beyaz tşörtlü prens Belli ki centilmen de
Kuşlarla ilgili mevzunun canını cok sıktıgını biliyorum, sen şimdi kuşlar camın önüne geldikçe ve sen onlara yardım edemedikçe daha fazla öfkeleniyorsun dimi canım.. Yazdığın yazıdan da bu öfke farkediliyor zaten... Can sıkıcı biliyorum ama onlar aç kalmamak için ne gerekiyorsa yapıyorlardır emin ol... Ne bileyim işte bu belki biraz içini rahatlatabilir diye düşündüm
Belli ki centilmen de Kuşlarla ilgili mevzunun canını cok sıktıgını biliyorum, sen şimdi kuşlar camın önüne geldikçe ve sen onlara yardım edemedikçe daha fazla öfkeleniyorsun dimi canım.. Yazdığın yazıdan da bu öfke farkediliyor zaten... Can sıkıcı biliyorum ama onlar aç kalmamak için ne gerekiyorsa yapıyorlardır emin ol... Ne bileyim işte bu belki biraz içini rahatlatabilir diye düşündüm
Prenstir dimi...
Zaten kanatları yoktu... Çok öfkeliyim,çok üzgünüm evet...Biliyorum mutlaka aç kalmıyorlardır ama ben sanki kendimi onlara sırtımı dönmüş gibi hissediyorum...
Sabahları karşı apartmanın pencerelerinde uyanıp benim panjuru açmamı bekliyorlardı,panjuru açmamla bir hürra benim pencereye hücum...
Ve ben iki sabahtır panjuru açamıyorum...Bizim salonlarımızda balkon kapısı hariç üç pencere var sen gördüm...Diyor ki;
"Ben sigara çok içiyorum ve evimi devamlı havalandırmalıyım"
"Hay zıkkım iç"! Pencere sürekli açık olduğundan hep evine giriyormuş yemler,penceresinden giren on tane buğday tanesine tahammülü yok yani...
Sonra o kuşların biri vardı ki,o çok özeldi,zaten diğerlerinide getiren oydu...Camı çalıyordu gagasıyla benim tatlım...
Radya
11 Ocak 2010 - 14:48
Zebercet, 11 Ocak 2010 - 12:38 tarihinde, dedi ki:
kedidir kedi... 
Bilmem ki...
Kuyruğu var mıydı hiç dikkat etmedim...
Radya
14 Ocak 2010 - 15:34
odisseus, 14 Ocak 2010 - 06:05 tarihinde, dedi ki:
Şehla Kedi Prens..! Kurbağa prensi aslına öpücük mü döndermişti ?
eyvahlar olsun bir de kurbağa çıktı başımıza...
tülvent
11 Şubat 2010 - 19:07
İnsanlar mı gitgide kötüleşiyor yoksa ben mi yaşlanıyorum bilmiyorum, fakat emin olduğum birşey var; sevgili Radya' cım...
Ben artık hayvanları çok, daha çok seviyorum ve kızınca '' hayvan!'' diye bağıranlara da çok sinir oluyor;
''İNSAN!'' diye bağırmalarını söylemek istiyorum. Evet, insan!
Beni ne kadar iyi anlayacağını biliyorum canım, sevgilerimle...
Ben artık hayvanları çok, daha çok seviyorum ve kızınca '' hayvan!'' diye bağıranlara da çok sinir oluyor;
''İNSAN!'' diye bağırmalarını söylemek istiyorum. Evet, insan!Beni ne kadar iyi anlayacağını biliyorum canım, sevgilerimle...
Sayfa 1 de 1
Resmim
Son başlıklar
Son İncelemeler
Blog Linklerim
Galeri Albümlerim
Rasgele Albüm Resmi
0 kullanıcı görüntülüyor
0 Misafir
0 üye
0 gizli üye
0 üye
0 gizli üye
Sen yokken...
Sen yokken gittim Korkularımın üstüne Hiç ardıma bakmadım Gümüş şiirler yazdım sen yokken Çok yangın çıktı yüreğimde Küllerini bile savurmadım Irak denizlerin fırtınasıydım Uzak iklimlerin sert rüzgarları Kulaçlarken denizinde gurbeti Kanlı savaşlarım, Belalı sevdalarım olmadı hiç Ama hep sustum, Hep ağladım, hep yandım sen yokken. Bekliyorum dönüşünü yeniden, Bir gelsen, Hayatın önünden alsan beni Bir gelsen, Sellerin önünden alsan beni Bir gelsen, Ölümlü düşlerimden alsan beni. Çok durdum güneşe karşı bir başıma Savrulurdum rüzgarlarında sensizlik denizinin Sen yokken, Az dolaşmadım gönlümün kuytularında Üşüyen karanfilim şimdi buruşuk parmaklarda Bir kırağı ayazıydım gecenin kollarında Zifirlerinde sadece ben üşürdüm. Hiç aldırmadım esen rüzgara Hiç dinlenmiş bir yürekle çıkmadım ortaya Yinede hiç yıkılmadım giden trenlerin ardından Ama bütün yangınlar beni yaktı önce Hep ortasında kaldım vurgunların Vurgun nedir ki? deme Bir babanın serzenişi nasılsa öyle Bayrakları indirilmiş, Bozguna uğramış bir hisardım sen yokken Hep sustum, Hep yandım, hep ağladım sen yokken. Bir gelsen, Yangınlardan alsan beni, Bir gelsen, Dünyalarımdan alsan beni, Bir gelsen, Şafaksız gecelerden alsan beni, Ama ne zaman gelsen, Akşam kızılı gözlerimle bulacaksın beni...Cahit Külebi
...
GÜNEŞ DELİSİAkan suyu severim benIşıldayan karı severimBir yeşil yaprakBir telli böcekYeşeren tohumGüneşte görsemSevinç doldurur içimeBir günüGüzel bir günüGüneşli bir günüHiçbir şeye değişmemOnun için savaşı sevmemOnun için zulümü sevmemOnun için yalanı sevmemBilirim yaşamaz güneşteBilirim yaşamaz yanyana aşklaNe haksızlıkNe korkuNe açlık Necati Cumalı
