İçeriğe atla






- - - - -

Kendine İyi Bak...

Gönderen Gece Yağmuru, 08 Nisan 2009 · 1.444 Gösterim

Kendine iyi bak” bir veda degil elveda cümlesidir çogu zaman. O üç kelimeden çok daha fazlasini gizler içinde...


"Kendine iyi bak." Çünkü bundan sonra ben yaninda olmayacagim. Olamayacagim. Istesem de istemesem de. Sevdim bir zamanlar seni, hala seviyorum ve benden sonra da mutlu olmani istiyorum. Olur da bir gün dönersem seni iyi bulmak istiyorum.“


“Kendine iyi bak. Çünkü bundan sonra kendinden baskasi olmayacak yaninda sana bakacak. Ben olmayacagim. Kendine iyi bak ve beni düsünme. Çünkü ben de seni düsünmeyecegim artik. Arama sakin beni, yazma, çünkü ben yazmayacagim. Sil beni yüreginden, çünkü ben silecegim. Fakat, yasanilan, paylasilan güzel seyler hatirina sana yürekten mutluluklar diliyorum. Ve ben bir daha dönmemek üzere gidiyorum.”


"Kendine iyi bak. Aramizda geçen herseye ragmen benden sonra iyi oldugunu bilmeyi tercih ederim. Aslinda bilmem çok önemli degil, iyi oldugunu varsayacagim ben. Seni bir daha asla görmemek üzere gidiyorum ben, seni kendinle basbasa, yapayalniz birakiyorum ben. Biliyorum kendini birakacaksin benden sonra, o yüzden iyi bak diyorum. Aslina bakarsan, çok da fazla umursamiyorum."


"Kendine iyi bak derler ve giderler. Tutkuyla sevenler, bazen birden fazla söylerler bunu. Çünkü onlari ayirmak, eti tirnaktan ayirmak gibidir. Kolay kolay kopamaz onlar, süreç çok aci vericidir, yürek parçaliyicidir. Her seferinde azalan umutlarla geri döner ve yine “Kendine Iyi Bak” gözleriyle ayrilirlar. Ta ki umut da, sevgi de tükeninceye kadar…Ta ki son elveda mezar sessizligine bürününceye kadar…"


Tutkunun ötesinde sevenler, bir kez “Kendine Iyi Bak “ derler ve giderler. Onlar eti tirnaktan ayirmak yerine ölümü yeglerler. Onlar bu aciyi bir kezden fazla kaldiramayacaklarini bilirler.

"Kendine iyi bak" derler ve giderler. Bu sözlerin içinde ihanet yok, hiç bir zaman olamaz derler ve giderler. En büyük ihanet degil midir aslinda seni seveni, ihtiyaci olani yüzüstü birakip gitmek. "Kendine iyi bak" derler ve giderler. Seni suskunluga mahkum edip giderler. Seni parçalara ayirip, en büyük parçayi yanlarina alip giderler. Seni senden alip giderler.
Daha kötüsü suçlayamazsin onlari tüm bunlar için. Kendine iyi bak deyip gidenin geçerli bir nedeni vardir elbet. Suçlatmaz kendini. Savasmadiklari için kizarsin ama suçlayamazsin. Savasmislarsa, yenildikleri için kizarsin ama suçlayamazsin. Yenildigin için kizarsin ama suçlayamazsin… Ayriligin kaçinilmazligina inandirir seni, kendine iyi bak derler ve giderler. Elinden umutlarini, düslerini, sevgilerini alip giderler. Bir tek anilari birakirlar geride, bir de hatirladikça gözyaslarina bogulasin diye unutulmayan nagmeler.


Arkalarina bakmadan çekip giderler eger yalniz kalmissan, çünkü insafsizliklarini görmek istemezler. Hersey o saniye orada bitsin, kapansin bu sayfa isterler. Bitti diyemedikleri için, kendine iyi bak derler. Kirildim ve affedemiyorum; diyemedikleri için kendine iyi bak; derler. Seni istemiyorum artik, hayatimdan çikaracagim ama bil ki hiç unutmayacagim; diyemedikleri için kendine iyi bak derler. Biliyorum çok kanayacaksin ama daha iyisini yapamiyorum; diyemedikleri için kendine iyi bak derler. Vicdanlarini rahatlatmak için kendine iyi bak derler, çünkü o kan uzun süre akacaktir ve o yara asla kapanmayacaktir, bilirler.


"Kendine iyi bak" bir noktadir çogu zaman. Kendine iyi bak deme bana, sadece kötülükler noktalansin isterim ben. Oysa sen iyisin… Sen gözümdeki isik, dudagimdaki tebessüm, sen içimdeki sevinçssin. Sen hayatima renk katan, sen yüregimdeki çarpinti, sen hayatimdaki nesesin. Sen yolumu aydinlatan, sen dert ortagim, sen gönül yoldasim, sen bir tanesin. Kendine iyi bak deme bana. Nokta koyma.
Keske böyle yasanmasaydi bazi seyler, keske affedebilsen beni, keske ben de affedebilsem… Keske döndürebilsek zamani geriye. Keske bugünkü aklimizla yasasak herseyi bastan. Nafile... Ama yine de, gitmesen olmaz mi? Bitmesek olmaz mi? Sen eksikken, ben nasil tam olurum? Senden kalan boslugu kimlerle doldururum? Savassak, aramiza giren seytanla olmaz mi? Hani büyük asklar her türlü engeli asardi, hani gerçek dostluklar her sinavi geçerdi, hani sevgi eninde sonunda kazanirdi? Hani hayatta hiç kirlenmeyecek degerler vardi? Hani en büyük zaferler, en kanli savaslarin ardindan kazanilirdi? Bunlarin hepsi yalan mi? Sahiden..., gitmesen olmaz mi? Bitmesek olmaz mi?……….

Peki o zaman... Senin istedigin gibi olsun... Öyleyse...Sen de Kendine Iyi Bak.

"Kendine iyi bak" derler, kursunu kafana sıkıp giderler... ...




'' Alıntıdır ''






Keşke zamanı geriye döndüre bilsek bunun için dünyaları verirdim.Sen zamanı döndürdüğün de bana haber vermeyi unutma.Ben başaramadım inşallah sen başarırsın.Dile benden o zaman dilediğini.

kullanıcı görüntülüyor

0 üye, 3 misafir, 0 gizli üye

Blogumda Ara-Bul

Ulu Önder...

Gönderilen Fotoğraf

Dünya Barış Zirvesi..

15 Mart 2030 , Saat 10:00 ' da İstanbul ' da,Erdal DEMİRKIRAN ile birlikte '' Dünya Barış Zirvesinde '' buluşmak üzere...

Fetih Marşı...

Yelkenler biçilecek, yelkenler dikilecek;Dağlardan çektiriler, kalyonlar çekilecek;Kerpetenlerle surun dişleri sökülecekYürü, hala ne diye oyunda oynaştasın ?Fatihin İstanbulu fethettiği yaştasın.!Sen ne geçebilirsin yardan, anadan, serden....Senin de destanını okuyalım ezberden...Haberin yok gibidir taşıdığın değerden...Elde sensin, dilde sen, gönüldesin baştasın...Fatihin İstanbulu fethettiği yaştasın.!Yüzüne çarpmak gerek zamanenin fendini...Göster : Kabaran sular nasıl yıkar bendini ?Küçük görme, hor görme, delikanlım kendiniŞu kırık abideyi yükseltecek taştasın;Fatihin İstanbulu fethettiği yaştasın.!Bu kitaplar Fatihtir, Selimdir, Süleymandır.Şu mihrap Sinanüddin, şu minare Sinandır.Haydi artık uyuyan destanını uyandır.!Bilmem, neden gündelik işlerle telaştasınKızım, sen de Fatihler doğuracak yaştasın.!Delikanlım, işaret aldığın gün atandanYürüyeceksin... Millet yürüyecek arkandan !Sana selam getirdim Ulubatlı Hasandan ....Sen ki burçlara bayrak olacak kumaştasın;Fatihin İstanbulu fethettiği yaştasın.!Bırak, bozuk saatler yalan yanlış işlesin !Çelebiler çekilip haremlerde kışlasın!Yürü aslanım, fetih hazırlığı başlasın...Yürü, hala ne diye kendinle savaştasın ?Fatihin İstanbulu fethettiği yaştasın.!Arif Nihat Asya

Akşam Erken İner....

Akşam erken iner mahpusaneye. Ejderha olsan kar etmez. Ne kavgada ustalığın, Ne de çatal yürek civan oluşun. Kar etmez, inceden içine dolan, Alıp götüren hasrete. Akşam erken iner mahpusaneye. İner, yedi kol demiri, Yedi kapıya. Birden, ağlamaklı olur bahçe. Karşıda, duvar dibinde, Üç dal gece sefası, Üç kök hercai menekşe... Aynı korkunç sevdadadır Gökte bulut, dalda kaysı. Başlar koymağa hapislik. Karanlık can sıkıntısı... Bense volta'dayım ranza dibinde Ve hep olmayacak şeyler kurarım, Gülünç, acemi, çocuksu... Vurulsam kaybolsam derim, Çırılçıplak, bir kavgada, Erkekçe olsun isterim, Dostluk da, düşmanlık da. Hiçbiri olmaz halbuki, Geçer süngüler namluya. Başlar gece devriyesi jandarmaların... Hırsla çakarım kibriti, İlk nefeste yarılanır sigaram, Bir duman çekerim,Kendimi öldüresiye. Biliyorum, "Sen de mi?" diyeceksin, Ama akşam erken iniyor mahpusaneye. Ve dışarda delikanlı bir bahar, Seviyorum seni, Çıldırasıya... Ahmed ARİF

Ölmez Bu Hareket Ölmez Bu Dava..

Gardasim bu iman oldukça sende, Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ. Evvel Allah, sonra senin sayende, Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ. Allah`a kilinçlik yapmis bir irkin, Bu dâvâ son sansi Müslüman-Türkün. Ey felek; tersine dönsede çarkin, Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ. Fransa, Belçika, Hollanda, oy... oy... Avusturya`yi da üzerine koy, Ülkü çiçekleri yetismis boy boy, Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ. Duysun yedi iklim, duysun dört köse! Bu imandir ziyâ veren günese, Bu imân kuzgunu kondurmaz lese, Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ.Almanya`yi nakis nakis islemis, Isviçre`yi git gör hep karislamis, Bir haber var Libya`da da baslamis, Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ. Avusturalya`da, Ingiltere`de, Türk`ün bulundugu her bir yörede, Sökülmez kök saldi bütün kürede, Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ. Kim demis ki dünya büyük yetmiyor, Dünya artik bu dâvâya yetmiyor, Vallahi üstüne günes batmiyor, Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ. Bes kitada kaç bin ocak tütüyor, Kim bilir kaç milyon nabiz atiyor, Çünkü temelinde nabiz yatiyor, Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ. Ülküdasim; hicret denen göç budur. Bu dâvâ ki devlet budur, tac budur. Bizi böyle birlestiren güç budur. Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ. Küfür giyabetinde, küfür kastinda, Susma gardas, ne kazandin sustun da? Evliyalar duasi var üstünde, Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ. Türkiye de bu dâvâyi görmemis Köy kaldi mi hangi köye girmemis? Bir vilâyet varmi sehit vermemis? Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ. Anadolu adli bahçeye varsan. Sehit çikar sehit topragi yarsan. Sehit kani damlar bir yaprak kirsan, Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ. Vataninda mahkûm edilse bile, Çok kalmadi Muhammedî menzile. Bunda da hayir var hele dur hele... Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ. Biz zindana evveldende düserdik, Tabutluktan çiktik? Mamaga girdik. Günes görmez zindanlarda yeserdik, Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ. Ülküdasim hiç canini sikma sen! Elem çekme, gam, kasefet çekme sen! Kara kara bulutlara bakma sen, Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ. Zaten hep hilâlin kaderi budur. Arada önünde bulutlar durur. Bir rüzgâr esti mi hilal kurtulur, Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ. Bin çiçek açiyor biri soldukça, Daha da gürlesir küfür yoldukça. Yer yüzünde tek ülkücü kaldikça, Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ. Degis-tokus olur bir gün külâhlar! Önünde egilir bütün silâhlar. Senin gardas senin nurlu sabahlar, Ölmez bu hareket, ölmez bu dava Kâdir Mevlâm Basbug`umu sakla Sen! Çilesini bu Arif`e yükle Sen! Arif`in ömrünü Ona ekle Sen! Ölmez bu hareket, ölmez bu dâvâ...Ozan Arif...

Sakarya...

İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya: Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya. Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak; Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak. Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir: Oluklar çift, birinden nur akar, birinden kir. Akışta demetlenmiş, büyük, küçük, kainat: Şu çıkan buluta bak, bu inen suya inat! Fakat Sakarya başka, yokuş mu çıkıyor ne? Kurşundan bir yük binmiş, köpükten gövdesine: Çatlıyor, yırtınıyor yokuşu sökmek için. Hey Sakarya, kim demiş suya vurulmaz perçin? Rabb'im isterse, sular büklüm büklüm burulur. Sırtına Sakarya'nın, Türk tarihi vurulur. Eyvah, eyvah, Sakarya'm, sana mı düştü bu yük? Bu dâvâ hor, bu dâvâ öksüz, bu dâvâ büyük!.. Ne ağır imtihandır, başındaki Sakarya! Binbir başlı kartalı nasıl taşır kanarya? İnsandır sanıyordum mukaddes yüke hamal; Hamallık ki, sonunda, ne rütbe var, ne de mal, Yalnız acı bir lokma, zehirle pişmiş aştan: Ve ayrılık, anneden, vatandan, arkadaştan! Şimdi dövün Sakarya, dövünmek vakti bu ân; Kehkeşanlara kaçmış eski güneşleri an! Hani Yunus Emre ki, kıyında geziyordu? Hani ardına çil çil kubbeler serpen ordu? Nerede kardeşlerin, cömert Nil, yeşil Tuna? Giden şanlı akıncı, ne gün döner yurduna? Mermerlerin nabzında hâlâ çarpar mı tekbir? Bulur mu deli rüzgâr o sedayı: Allah bir! Bütün bunlar sendedir, bu girift bilmeceler; Sakarya, kandillere katran döktü geceler. Vicdan azabına eş kayna kayna Sakarya. Öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya! İnsan üç beş damla kan, ırmak üç beş damla su: Bir hayata çattık ki, hayata kurmuş pusu. Geldi ölümlü yalan, gitti ölümsüz gerçek: Siz, hayat süren leşler, sizi kim diriltecek? Kafdağını assalar, belki çeker de bir kıl! Bu ifritten sualin, kılını çekmez akıl! Sakarya, saf çocuğu, mâsum Anadolu'nun, Divanesi ikimiz kaldık Allah yolunun! Sen ve ben, gözyaşıyle ıslanmış hamurdanız; Rengimize baksınlar, kandan ve çamurdanız! Akrebin kıskacında yoğurmuş bizi kader; Aldırma, böyle gelmiş, bu dünya böyle gider! Bana kefendir yatak, sana tabuttur havuz: Sen kıvrıl, ben gideyim, Son Peygamber kılavuz! Yol onun, varlık onun, gerisi hep angarya: Yüzüstü çok süründün, ayağa kalk, Sakarya!Necip Fazıl KISAKÜREK

Etiketler

    Sabahlar Uzak...

    Sabahlar uzak bu sevda tuzak banaÇok zaman geçti sabrım yok yarınlaraKaçıncı hasret,kaçıncı yalnızlığımSigaramın ucundaŞimdi yanımda yanımda olcaktınBıraktın beni sevda yokuşlarındaKuşlar uçurdum akşamdan sabahlaraSigaramın ucunda yanar hasretinVurur can evimden ellerime kelepçeler vururGel vefasız,gel vicdansızÇağırmazdım acil olmasa,Gel insafsız,ah kitapsızYanıyorum arzularınlaAynalarda gözyaşım varAğladıkça yangın çıkar gözyaşlarımdaGerçekten inanıp sevseydin beniBöyle sabahları beklermiydim hiçÇoktan yanımda olurdun çoktanGece üç beş nöbetlerine dikmezdin beniSensiz kaldığım ilk günden beriİçimde bir umut vuslata dairAkşamları imzaladım gözyaşlarımlaSeni aramıyor seni sormuyorsamBu senden vazgeçtim demek değildirBir daha böyle sevecek olsamBir kalemde silerdim seni